Post Tagged ‘vrienden’

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem dit voorjaar weer zou krijgen, maar het is toch gebeurd. M’n voorjaarsdip is er weer. Niet zo heftig als de laatste jaren, gelukkig, maar toch…

De symptomen waren deze keer lang uitgebleven en veel minder hevig dan andere jaren, maar ongemerkt namen ze toch weer de overhand: kortaf tegen mensen, hekel aan massa’s (waarbij massa’s ook groepjes van meer dan 5 kunnen zijn), geen zin om de deur uit te gaan, afspraken afzeggen omdat ik er tegenop zie als een berg om “sociaal” te moeten zijn, willen slapen, slecht slapen, niet slapen…

Dat de symptomen veel minder heftig zijn dan vorige jaren heeft waarschijnlijk te maken met m’n verhuizing vorig jaar naar m’n huidige woonplaats en huis. De woonplaats interesseert me weinig tot niks, maar m’n huis voelt als een cocon. Zodra ik binnenkom omarmt het me als een geliefde en geeft het me de warmte die ik nodig heb, tegen de kilte die ik vaak voel wanneer ik in de buitenwereld verkeer. Zelfs in z’n huidige staat (want nog lang niet klaar en ingericht) voel ik me daar vrij en kan ik mezelf zijn.

Ik breng veel tijd door in m’n sanctuarium, het kleine kamertje naast m’n woonkamer dat ik vol heb gestouwd met m’n muziek- en boekenverzameling. Daar staat m’n computer, waarmee ik de contacten met de buitenwereld onderhoud. Niet met alles, niet met iedereen, maar met hen die me, om uiteenlopende redenen, dierbaar zijn. Daar plaats ik ook m’n posts op Twitter en/of Facebook en af en toe een foto op Instagram. Overwegend vrolijke, of op z’n minst positieve berichtjes en foto’s want hé, het gaat toch fantastisch? Tuurlijk joh!

Gelukkig duurt die dip nooit echt lang. Na een paar weken ben ik er wel weer doorheen en dan ben ik ook buiten weer dezelfde vrolijke, positieve gast die ik ben. Dan spreek ik weer graag af met vrienden, kom ik weer graag buiten, zoek spontaan gezelschap op en kan weer heerlijk dollen met m’n kleinkinderen. Nu ben ik allang blij wanneer ik een van m’n kinderen zie of spreek en ze me deelgenoot maken van een ontwikkeling of nieuwe fase in hun leven. En dan heb ik ook weer zin om verder te gaan met het nog mooier en prettiger maken van m’n huisje.

Tot die tijd dwing ik me om af en toe een afspraak te maken om met vrienden naar een concert of festival te gaan, even naar het dorp te lopen of te fietsen voor een ijsje of zo, of om even bij een vriend of vriendin aan te wippen om er een half uurtje of zo te kletsen en wat te drinken. Niet langer dan maximaal een uur, want dan ben ik kapot en MOET ik naar huis…Naar m’n cocon waar ik me prettig voel. Waar ik me kan afsluiten van de wereld…

Lekker bezig met m’n muziekjes en m’n boeken, want die trekken me er wel weer doorheen, m’n voorjaarsdip…

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

Dit jaar heb ik, net als vorig jaar, kerstavond doorgebracht bij de moeder van m’n kinderen, annex de oma van m’n kleinkinderen, annex m’n ex.

Kerst was en is bij haar een dingetje en in de jaren dat we getrouwd waren vierden we het altijd groot op kerstavond met de kinderen, onzinnige bergen cadeau’s, de hele keet veranderd in iets wat zich nauwelijks laat beschrijven, en deden we het 1e of 2e kerstdag nog eens dunnetjes over met vrienden en/of familie. Aangezien ik meestal kookte, omdat ik dat beter kon dan haar, waren dat voor mij over het algemeen redelijk stressvolle dagen die bijna altijd eindigden in ruzie of sikkeneurige koppen en de blijdschap bij me dat ik weer aan het werk kon. Had ook altijd een goed excuus, want zelfstandig ondernemer, dus druk – druk…

De ker(st)mis is gebleven, maar de sfeer is veranderd. Iedereen doet mee aan het kerstmaal, de cadeaus zijn klein (alleen de kleinkinderen worden extra verwend), het is een casual gebeuren waar iedereen van kan genieten. En ik zit daar tussen, met m’n glas whisky, als een reguliere Pater Familias te genieten van alles dat me dierbaar is. Niet alleen m’n kinderen en de kleinkinderen, maar ook van ex die zichtbaar geniet en in haar element is. Ik vind dat mooi. We hebben niet voor niks een relatie gehad van pakweg 25 jaar, die overwegend prima is geweest en ik vind het mooi dat we op deze manier met elkaar kunnen omgaan.

Toen we ’s avond’s afscheid namen kreeg ik de vraag mee of ik volgend jaar wat eerder kon komen. Alsof het alweer beklonken was dat ik dan weer kom, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik er dan weer bij ben.

Ik ga dat naar alle waarschijnlijkheid ook weer gewoon doen, tenzij een van ons (of allebei) weer een relatie heeft. Dan ga ik het niet doen, want daar zou ik me niet comfortabel bij voelen. Mind you, mijn vriendin kon uitstekend overweg met m’n ex, maar het wordt voor mij te gecompliceerd om alles en iedereen van meerdere gezinnen bij elkaar te hebben, dus dat gaat niet gebeuren.

En de rest van dit weekend?

Gisteren heb ik vrienden op bezoek gehad die me al sinds mensenheugenis zo enorm dierbaar zijn en die me in alle jaren dat ik ze ken op zoveel fronten hebben geholpen, dat ik het elke keer weer een feestje vind wanneer we elkaar zien, al is dat veel te weinig. Natuurlijk weet ik wel dat dit soort vriendschap niet wordt afgemeten aan de frequentie waarin je elkaar ziet, maar toch. We hebben bijgekletst, wat gedronken, wat gesnoept, elkaar up-to-date gebracht over onze kinderen en werk en zo en het was goed.

De afspraak die ik ’s avonds had ging helaas niet door, dus heb ik de avond doorgebracht met muziek en lezen. Maar da’s voor mij ook quality time.

Quality time die ik vandaag weer ga hebben met m’n jongste zoon, want die komt een vorkje meeprikken en een slokje drinken. Het is mooi wanneer al m’n kinderen, inclusief m’n 2 bonuskinderen, met hun aanhang op bezoek komen, maar ik geniet er ook minstens zoveel van wanneer ze alleen komen omdat je dan toch andere gesprekken hebt.

Wanneer de rest komt weet ik niet. Maakt ook niet uit. Veel belangrijker vind ik het, wanneer ze bij me komen, dat het gezellig is. Hoe vaak dat is, is totaal niet belangrijk. Net zo onbelangrijk als komen op zogenaamde speciale dagen als kerst en dergelijke.

Ik geniet altijd van bezoek van hen of van vrienden. Nog meer dan op bezoek gaan, maar dat ligt meer aan mij…

Fijne dagen, ondanks alles.

Our House