Post Tagged ‘verleden’

Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreëerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieën is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiënteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.

Ik heb de afgelopen dagen met meer dan gemiddelde belangstelling aandacht besteed aan de TL op m’n Twitter- en Facebook accounts om te constateren dat er heel veel mensen zijn die een onbedwingbare behoefte hebben om terug te blikken op het afgelopen jaar en, vooral, op alles dat niet gelukt is en dat meteen laten volgen met “goede voornemens” om het in het nieuwe jaar allemaal anders, beter, groter, indrukwekkender enzovoort, te gaan doen.

Daarnaast ben ik bij een paar nieuwjaarsborrels geweest en heb ik mensen op bezoek gehad en op andere manieren gesproken, waarbij heel vaak dezelfde thema’s aan de orde waren. Klaarblijkelijk hoort dat bij deze tijd van het jaar, het zij zo.

Verbazing, berusting en irritatie vochten om voorrang in m’n hoofd, soms uitmondend in discussies met gesprekspartners over hun geklaag over wat er allemaal niet is gelukt en wat er fout gegaan is, vooral door de schuld van “anderen”. En over dat het volgend jaar allemaal anders en beter zou gaan en dat ze assertiever zouden worden en meer voor zichzelf gaan opkomen en bewuster gaan leven en meer genieten van het leven en mooie dingen gaan doen en meer van dat soort blabla en holle frasen.

Ik geloof geen zak van al die verhalen. Als vorig jaar (en alle jaren daarvoor) een kutjaar was omdat je niet sterk genoeg was of te flegmatiek of te slap om voor jezelf op te komen en omdat het, ondanks al je halfslachtige pogingen om je positie of jezelf te verbeteren, niet is gelukt, gaat dat dit jaar ook echt niet gebeuren. Je kunt jezelf niet overnight veranderen in een “Me 2.0”. Als je al -tig jaar loopt te klagen over je waardeloze baas en het waardeloze werk en het waardeloze loon, gaat dat dit jaar echt niet veranderen. Je gaat echt niet solliciteren, je durft nog steeds niks tegen je baas te zeggen en het werk gaat ook niet beter worden. Integendeel!

Het nieuwe jaar is het vervolg op de jaren die geweest zijn. Wil je echt dat er zaken veranderen? Dan zul je moeten beginnen met naar jezelf te kijken en je af te vragen waarom je vindt dat alles slecht was, of op z’n minst veel beter had gemoeten, en van daaruit een werkbaar plan te maken voor jezelf. Een plan met een doel, met korte termijn stappen die haalbaar zijn voor jou, die je stapje voor stapje dichterbij je doel brengen.

De doelstelling bepaal jezelf, de stappen om de doelstelling te halen bepaal je ook zelf. Niemand anders, alleen jij. Heb je een stapje niet gehaald? Dan haal je even diep adem, stelt je doelstelling bij (alleen qua eindtijd, niet qua resultaat) en je onderneemt een nieuwe poging.

De reis van je leven begint met een eerste stap. (Was dat nou van Confucius of van Mao?) Maar als je in de gaten krijgt dat je het verkeerde pad bent opgelopen moet je niet zeiken dat het weer fout is gegaan, maar teruglopen en een ander pad bewandelen.

Heb je geen zin of moed of doorzettingsvermogen om jezelf en je leven te verbeteren? Schei dan uit met klagen en zeuren en ontevreden zijn, accepteer wat je hebt en wees daar tevreden mee, want klaarblijkelijk heb je het maximaal haalbare bereikt.

Het leven een stuk leuker, gemakkelijker en rijker wordt wanneer je tevredenheid uitstraalt en voelt. Kijk niet naar wat een ander heeft, kijk naar wat je zelf hebt.

Ik ben kwaad op mezelf!

Laat me even vertellen waarom en wat het getriggerd heeft.

Ik ben bezig met de muzieklijsten voor m’n a.s. feest ter ere van m’n 60ste verjaardag. Jullie weten het misschien nog niet (wink, wink) maar ik ben een enorme muziekliefhebber en kan daar helemaal in opgaan. Muziek opent m’n geest en brengt me o.a. terug naar de tijd dat ik zelf deejay was. Da’s mooi, al was het maar omdat ik hele goeie herinneringen heb aan die tijd uit m’n leven. Ik verbind muzieknummers met herinneringen en de meeste zijn mooi.

Toch werd ik kwaad vandaag! Het begon met een opkruipende irritatie over het feit dat ik te weinig heb gedaan met m’n deejay activiteiten, omdat ik me liet weerhouden door m’n ouders. Eigenlijk dus, omdat ik niet tegen m’n ouders in durfde te gaan. Niet eens omdat ik bang was voor de confrontatie, want die heb ik meer dan genoeg gehad, met name met m’n (stief)vader. Vooral omdat ik de easy way out koos. En terwijl ik daar, onder het genot van m’n muziek, over na zat te denken ging het verder….Da’s wat er gebeurt wanneer je eindelijk zover bent dat je je geest weer durft open te stellen…

Dus nu ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik niet de moed heb gehad, weer omwille van de lieve vrede, om toch op zoek te gaan naar m’n verwekker, want er zijn toch dingen waar ik een antwoord op zou willen…

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me, bij de keuzes die ik in m’n leven gemaakt heb, te vaak en teveel heb laten leiden door de mening van anderen en daardoor te vaak de verkeerde afslag heb genomen….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me te weinig heb bezig gehouden met het grootbrengen van m’n kinderen…. Maar blij omdat er in ieder geval 2 desondanks goed terecht zijn gekomen…Dat compenseert iets.

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik altijd m’n bek heb gehouden als er weer eens iemand (een ex, een baas, een compagnon) tegen me aan zat te zeiken omdat hun gelijk beter was dan mijn gelijk….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik niet in staat ben geweest om m’n lief te beschermen tegen haar noodlot….Natuurlijk weet ik dat dit onzin is, maar soms voelt het zo.

En ik ben kwaad op mezelf omdat ik veel te lang ben doorgegaan met trekken aan een dood paard, waar het m’n bedrijf betrof. De rust die ik kreeg toen ik eenmaal het faillissement had aangevraagd had ik jaren eerder moeten hebben.

Er zijn nog meer redenen waarom ik boos op mezelf ben, maar laat ik eerst maar eens zien dat ik hiermee afwerk, dat gaat me waarschijnlijk tijd en moeite genoeg kosten.

En ik weet het, achteraf kijk je een koe in de kont, maar misschien lukt het om toch weer aan de voorkant te komen.