Post Tagged ‘verandering’

Het is zover, ik heb de sleutels van m’n aanstaande onderkomen. Veel sneller dan ik en iedereen had verwacht eigenlijk. Want laten we eerlijk zijn, 4 weken geleden ingeschreven, 2 weken geleden uitgenodigd voor een groepsbezichtiging, maandag ja gezegd en donderdag het huurcontract tekenen en de sleutels krijgen is bizar snel.

Donderdag na de ondertekening had ik meteen een afspraak in m’n nieuwe appartementje met de man van de woningstichting om te bekijken wat er aan moest gebeuren en er waren inderdaad een aantal dingen die ik graag door hen gedaan wilde hebben. Allemaal geen probleem, wordt geregeld. We gaan nu met de aannemer bellen en dan kunt u alles met hem doornemen…

Dus vrijdagmorgen liep ik met de betreffende aannemer weer door het huis om te vertellen wat er moest gebeuren en om een tijdsschema af te spreken. Heb natuurlijk wel rekening te houden met de bouwvakvakantie, maar what the heck! Woensdag komt de schilder, want die heeft een week later pas vakantie en de rest wordt aangepakt in de week vanaf 15 augustus. En dat komt mooi uit, want dan heb ik ook vakantie. Kunnen we mooi met elkaar op werken.

Bovendien heb ik geen haast, want m’n huidige woning is nog niet verkocht. Ik kan dus alles lekker voor elkaar maken voor ik over ga. Pure luxe, is me nog nooit eerder overkomen.

Laat me je wat vertellen over het complex. Het ligt naast blinden-instituut Barthimeus en 1 vleugel van het gebouw is verhuurd aan een zorginstelling. Er wonen dus mensen zonder beperking in het gebouw, mensen die oud en hulpbehoevend zijn, blinde mensen (soms hulpbehoevend, soms zo goed als zelfstandig) en letterlijk van alle leeftijden. Ik heb natuurlijk al een paar mede-bewoners gezien (een paar mij niet) en begroet. Leuke mensen. Vriendelijk, rustig en sociaal.

Nou ben ik niet zo van het socializen met buren, maar dat gemoedelijke bevalt me prima. De buurt is prachtig. Gewoon prachtig. Ruim opgezet, heel veel groen, fietsvriendelijk (toch maar eentje aanschaffen), bos op loopafstand, trapveldje (leuk voor wanneer de kleinkinderen op bezoek komen) en toch is het centrum maar 5 minuten ver op de fiets. In mijn tempo…

Ik mag de komende weken spelen met een blank canvas in een, qua inrichting en maatvoering afwijkend huisje. Het is niet groot, maar ik kan een mancave maken in een huis dat ook al een mancave wordt. Ik heb er enorm veel zin in, snap je dat?

Ik maak, veel later dan ik had verwacht en toch eerder dan ik had durven dromen, een nieuwe stap in m’n leven.

Dat ik mixed emotions heb lijkt me logisch, maar ik zie de toekomst weer positief tegemoet. Vast werk, regelmatig inkomen, geen stress, een nieuw huis zonder zorgen… M’n vel is goed en wat er in steekt ook. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik blij ben, maar ik ben nog wat huiverig om dat hardop uit te spreken.

Oh wacht, nou heb ik het toch gedaan… šŸ˜‰

Our House, als in mijn huis. It’s Madness

Oh, en dat Ermelo net zo gggggristelijk is als Harderwijk, daar deal ik ook wel mee, als rechtgeaard ongelovige. šŸ™‚

 

Advertenties

Of: Er zijn veranderingen aanstaande 2.0

Het klinkt tegenstrijdig, maar het is wel waar.

Vandaag heb ik met de bonuszoon en z’n meisje overlegd dat we (zij) binnenkort een paar makelaars gaan uitnodigen om het huis waarin ik woon te komen bekijken voor een waardebepaling. Dat betekent dus dat de dag dat het in de verkoop komt nu steeds dichterbij komt, net als de dag dat ik het huis ga verlaten en nieuwe paden ga inslaan.

Ik heb al eens gezegd dat ik m’n huidige woonplaats ga verlaten, omdat ik hier niets meer te zoeken heb na het overlijden van m’n lief en het beĆ«indigen van m’n “Friends with Benefits” relatie, nu ook alweer een half jaar geleden. De paar vrienden die ik hier heb kan ik ook blijven bezoeken (en zij mij) wanneer ik hier niet meer woon. En mocht blijken dat het in de toekomst afloopt, dan heeft dat zo moeten zijn en komen er wel weer nieuwe mensen op m’n pad.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. Ik heb me ingeschreven bij een aantal woningtoewijsclubs (vroeger kon je dat doen bij woningstichtingen, maar nu zijn het conglomeraten geworden die een hele regio bestrijken) en ik snuffel op sites van particuliere verhuurders. De realiteit is nl. dat ik niet of nauwelijks kans maak op een gewoon sociaal appartement (of flat, zoals dat vroeger heette) omdat er wachttijden zijn van 3 tot 7 jaar, ik geen urgentie ben Ā / heb (duh!) en deze regering op vakkundige wijze het sociale woningaanbod om zeep helpt / verkoopt.

Ik ben dus aangewezen op de vrije sector. Dat is op zich geen probleem, ik heb dat vaker gedaan en dat is goed bevallen, dus daar maak ik me geen zorgen over. Het probleem zit in het feit dat ook daar de vraag veel hoger is dan het aanbod, zeker in plaatsen die mijn voorkeur hebben (Amersfoort, Leusden) en dat de kans dat ik daar binnen een paar maanden een redelijk uitziend en geprijsd appartement vindt in een redelijke buurt ook al heel klein is. Waarom daar, hoor ik je vragen? Ik ken Amersfoort goed. Heb pakweg 20 jaar in Leusden gewoond, dus was op Amersfoort georiĆ«nteerd. Bovendien wonen m’n kinderen en kleinkinderen in de buurt en zit ik precies halverwege m’n bonuszoon en bonusdochter. En niet in de laatste plaats; uitstekend cultureel klimaat, centraal gelegen en ik kan thuiskomen wanneer ik met het openbaar vervoer vanuit het westen naar huis wil na een avondje concert oid.

Aangezien m’n werkplek zich bevindt in Barneveld (nee, daar wil ik absoluut niet wonen!) moet ik het toch zoeken in een straal van pakweg 40 km rond die plek, rekening houdend met verkeersdrukte, files en dat soort shit, dus ik kijk ook naar een plaats als Ede. Daar is op zich niks mis mee. Behoorlijk groot, intercitystation tussen Utrecht en Arnhem, goeie snelwegen. Ook behoorlijk ruim aanbod van geschikte appartementen. En er woont ook nog dierbare familie van me op de koop toe. Bovendien zijn de aangeboden flats ruimer en goedkoper dan in Amersfoort.

Maar het is Ede. En dat associeer ik met Bible Belt, Ā zondagsrust, cultureel dood. Zeg maar Harderwijk, maar dan groter. En dan zonder toeristen. (Fuck, een pluspunt!)

Gelukkig heb ik een goeie vriend wonen in Harderwijk, die net aan het verhuizen is naar een ander huis met veel ruimte. Die heeft me al een paar keer gezegd dat ik van harte welkom ben als ik een periode moet overbruggen tot ik iets gevonden heb dat ik echt graag wil, qua woning.

Zou maar zo kunnen dat ik gebruik ga maken van z’n aanbod. Het haalt in ieder geval een beetje de druk van de ketel.

En ik kan gewoon m’n muziekjes blijven draaien op het volume dat ik aangenaam vindt….

It’s Madness, Our House….

Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreƫerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieĆ«n is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiĆ«nteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.