Post Tagged ‘toekomst’

Het is zover, ik heb de sleutels van m’n aanstaande onderkomen. Veel sneller dan ik en iedereen had verwacht eigenlijk. Want laten we eerlijk zijn, 4 weken geleden ingeschreven, 2 weken geleden uitgenodigd voor een groepsbezichtiging, maandag ja gezegd en donderdag het huurcontract tekenen en de sleutels krijgen is bizar snel.

Donderdag na de ondertekening had ik meteen een afspraak in m’n nieuwe appartementje met de man van de woningstichting om te bekijken wat er aan moest gebeuren en er waren inderdaad een aantal dingen die ik graag door hen gedaan wilde hebben. Allemaal geen probleem, wordt geregeld. We gaan nu met de aannemer bellen en dan kunt u alles met hem doornemen…

Dus vrijdagmorgen liep ik met de betreffende aannemer weer door het huis om te vertellen wat er moest gebeuren en om een tijdsschema af te spreken. Heb natuurlijk wel rekening te houden met de bouwvakvakantie, maar what the heck! Woensdag komt de schilder, want die heeft een week later pas vakantie en de rest wordt aangepakt in de week vanaf 15 augustus. En dat komt mooi uit, want dan heb ik ook vakantie. Kunnen we mooi met elkaar op werken.

Bovendien heb ik geen haast, want m’n huidige woning is nog niet verkocht. Ik kan dus alles lekker voor elkaar maken voor ik over ga. Pure luxe, is me nog nooit eerder overkomen.

Laat me je wat vertellen over het complex. Het ligt naast blinden-instituut Barthimeus en 1 vleugel van het gebouw is verhuurd aan een zorginstelling. Er wonen dus mensen zonder beperking in het gebouw, mensen die oud en hulpbehoevend zijn, blinde mensen (soms hulpbehoevend, soms zo goed als zelfstandig) en letterlijk van alle leeftijden. Ik heb natuurlijk al een paar mede-bewoners gezien (een paar mij niet) en begroet. Leuke mensen. Vriendelijk, rustig en sociaal.

Nou ben ik niet zo van het socializen met buren, maar dat gemoedelijke bevalt me prima. De buurt is prachtig. Gewoon prachtig. Ruim opgezet, heel veel groen, fietsvriendelijk (toch maar eentje aanschaffen), bos op loopafstand, trapveldje (leuk voor wanneer de kleinkinderen op bezoek komen) en toch is het centrum maar 5 minuten ver op de fiets. In mijn tempo…

Ik mag de komende weken spelen met een blank canvas in een, qua inrichting en maatvoering afwijkend huisje. Het is niet groot, maar ik kan een mancave maken in een huis dat ook al een mancave wordt. Ik heb er enorm veel zin in, snap je dat?

Ik maak, veel later dan ik had verwacht en toch eerder dan ik had durven dromen, een nieuwe stap in m’n leven.

Dat ik mixed emotions heb lijkt me logisch, maar ik zie de toekomst weer positief tegemoet. Vast werk, regelmatig inkomen, geen stress, een nieuw huis zonder zorgen… M’n vel is goed en wat er in steekt ook. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik blij ben, maar ik ben nog wat huiverig om dat hardop uit te spreken.

Oh wacht, nou heb ik het toch gedaan… šŸ˜‰

Our House, als in mijn huis. It’s Madness

Oh, en dat Ermelo net zo gggggristelijk is als Harderwijk, daar deal ik ook wel mee, als rechtgeaard ongelovige. šŸ™‚

 

Of: Er zijn veranderingen aanstaande 2.0

Het klinkt tegenstrijdig, maar het is wel waar.

Vandaag heb ik met de bonuszoon en z’n meisje overlegd dat we (zij) binnenkort een paar makelaars gaan uitnodigen om het huis waarin ik woon te komen bekijken voor een waardebepaling. Dat betekent dus dat de dag dat het in de verkoop komt nu steeds dichterbij komt, net als de dag dat ik het huis ga verlaten en nieuwe paden ga inslaan.

Ik heb al eens gezegd dat ik m’n huidige woonplaats ga verlaten, omdat ik hier niets meer te zoeken heb na het overlijden van m’n lief en het beĆ«indigen van m’n “Friends with Benefits” relatie, nu ook alweer een half jaar geleden. De paar vrienden die ik hier heb kan ik ook blijven bezoeken (en zij mij) wanneer ik hier niet meer woon. En mocht blijken dat het in de toekomst afloopt, dan heeft dat zo moeten zijn en komen er wel weer nieuwe mensen op m’n pad.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. Ik heb me ingeschreven bij een aantal woningtoewijsclubs (vroeger kon je dat doen bij woningstichtingen, maar nu zijn het conglomeraten geworden die een hele regio bestrijken) en ik snuffel op sites van particuliere verhuurders. De realiteit is nl. dat ik niet of nauwelijks kans maak op een gewoon sociaal appartement (of flat, zoals dat vroeger heette) omdat er wachttijden zijn van 3 tot 7 jaar, ik geen urgentie ben Ā / heb (duh!) en deze regering op vakkundige wijze het sociale woningaanbod om zeep helpt / verkoopt.

Ik ben dus aangewezen op de vrije sector. Dat is op zich geen probleem, ik heb dat vaker gedaan en dat is goed bevallen, dus daar maak ik me geen zorgen over. Het probleem zit in het feit dat ook daar de vraag veel hoger is dan het aanbod, zeker in plaatsen die mijn voorkeur hebben (Amersfoort, Leusden) en dat de kans dat ik daar binnen een paar maanden een redelijk uitziend en geprijsd appartement vindt in een redelijke buurt ook al heel klein is. Waarom daar, hoor ik je vragen? Ik ken Amersfoort goed. Heb pakweg 20 jaar in Leusden gewoond, dus was op Amersfoort georiĆ«nteerd. Bovendien wonen m’n kinderen en kleinkinderen in de buurt en zit ik precies halverwege m’n bonuszoon en bonusdochter. En niet in de laatste plaats; uitstekend cultureel klimaat, centraal gelegen en ik kan thuiskomen wanneer ik met het openbaar vervoer vanuit het westen naar huis wil na een avondje concert oid.

Aangezien m’n werkplek zich bevindt in Barneveld (nee, daar wil ik absoluut niet wonen!) moet ik het toch zoeken in een straal van pakweg 40 km rond die plek, rekening houdend met verkeersdrukte, files en dat soort shit, dus ik kijk ook naar een plaats als Ede. Daar is op zich niks mis mee. Behoorlijk groot, intercitystation tussen Utrecht en Arnhem, goeie snelwegen. Ook behoorlijk ruim aanbod van geschikte appartementen. En er woont ook nog dierbare familie van me op de koop toe. Bovendien zijn de aangeboden flats ruimer en goedkoper dan in Amersfoort.

Maar het is Ede. En dat associeer ik met Bible Belt, Ā zondagsrust, cultureel dood. Zeg maar Harderwijk, maar dan groter. En dan zonder toeristen. (Fuck, een pluspunt!)

Gelukkig heb ik een goeie vriend wonen in Harderwijk, die net aan het verhuizen is naar een ander huis met veel ruimte. Die heeft me al een paar keer gezegd dat ik van harte welkom ben als ik een periode moet overbruggen tot ik iets gevonden heb dat ik echt graag wil, qua woning.

Zou maar zo kunnen dat ik gebruik ga maken van z’n aanbod. Het haalt in ieder geval een beetje de druk van de ketel.

En ik kan gewoon m’n muziekjes blijven draaien op het volume dat ik aangenaam vindt….

It’s Madness, Our House….

Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreƫerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieĆ«n is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiĆ«nteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.

Ik heb de afgelopen dagen met meer dan gemiddelde belangstelling aandacht besteed aan de TL op m’n Twitter- en Facebook accounts om te constateren dat er heel veel mensen zijn die een onbedwingbare behoefte hebben om terug te blikken op het afgelopen jaar en, vooral, op alles dat niet gelukt is en dat meteen laten volgen met “goede voornemens” om het in het nieuwe jaar allemaal anders, beter, groter, indrukwekkender enzovoort, te gaan doen.

Daarnaast ben ik bij een paar nieuwjaarsborrels geweest en heb ik mensen op bezoek gehad en op andere manieren gesproken, waarbij heel vaak dezelfde thema’s aan de orde waren. Klaarblijkelijk hoort dat bij deze tijd van het jaar, het zij zo.

Verbazing, berusting en irritatie vochten om voorrang in m’n hoofd, soms uitmondend in discussies met gesprekspartners over hun geklaag over wat er allemaal niet is gelukt en wat er fout gegaan is, vooral door de schuld van “anderen”. En over dat het volgend jaar allemaal anders en beter zou gaan en dat ze assertiever zouden worden en meer voor zichzelf gaan opkomen en bewuster gaan leven en meer genieten van het leven en mooie dingen gaan doen en meer van dat soort blabla en holle frasen.

Ik geloof geen zak van al die verhalen. Als vorig jaar (en alle jaren daarvoor) een kutjaar was omdat je niet sterk genoeg was of te flegmatiek of te slap om voor jezelf op te komen en omdat het, ondanks al je halfslachtige pogingen om je positie of jezelf te verbeteren, niet is gelukt, gaat dat dit jaar ook echt niet gebeuren. Je kunt jezelf niet overnight veranderen in een “Me 2.0”. Als je al -tig jaar loopt te klagen over je waardeloze baas en het waardeloze werk en het waardeloze loon, gaat dat dit jaar echt niet veranderen. Je gaat echt niet solliciteren, je durft nog steeds niks tegen je baas te zeggen en het werk gaat ook niet beter worden. Integendeel!

Het nieuwe jaar is het vervolg op de jaren die geweest zijn. Wil je echt dat er zaken veranderen? Dan zul je moeten beginnen met naar jezelf te kijken en je af te vragen waarom je vindt dat alles slecht was, of op z’n minst veel beter had gemoeten, en van daaruit een werkbaar plan te maken voor jezelf. Een plan met een doel, met korte termijn stappen die haalbaar zijn voor jou, die je stapje voor stapje dichterbij je doel brengen.

De doelstelling bepaal jezelf, de stappen om de doelstelling te halen bepaal je ook zelf. Niemand anders, alleen jij. Heb je een stapje niet gehaald? Dan haal je even diep adem, stelt je doelstelling bij (alleen qua eindtijd, niet qua resultaat) en je onderneemt een nieuwe poging.

De reis van je leven begint met een eerste stap. (Was dat nou van Confucius of van Mao?) Maar als je in de gaten krijgt dat je het verkeerde pad bent opgelopen moet je niet zeiken dat het weer fout is gegaan, maar teruglopen en een ander pad bewandelen.

Heb je geen zin of moed of doorzettingsvermogen om jezelf en je leven te verbeteren? Schei dan uit met klagen en zeuren en ontevreden zijn, accepteer wat je hebt en wees daar tevreden mee, want klaarblijkelijk heb je het maximaal haalbare bereikt.

Het leven een stuk leuker, gemakkelijker en rijker wordt wanneer je tevredenheid uitstraalt en voelt. Kijk niet naar wat een ander heeft, kijk naar wat je zelf hebt.

Ik ben kwaad op mezelf!

Laat me even vertellen waarom en wat het getriggerd heeft.

Ik ben bezig met de muzieklijsten voor m’n a.s. feest ter ere van m’n 60ste verjaardag. Jullie weten het misschien nog niet (wink, wink) maar ik ben een enorme muziekliefhebber en kan daar helemaal in opgaan. Muziek opent m’n geest en brengt me o.a. terug naar de tijd dat ik zelf deejay was. Da’s mooi, al was het maar omdat ik hele goeie herinneringen heb aan die tijd uit m’n leven. Ik verbind muzieknummers met herinneringen en de meeste zijn mooi.

Toch werd ik kwaad vandaag! Het begon met een opkruipende irritatie over het feit dat ik te weinig heb gedaan met m’n deejay activiteiten, omdat ik me liet weerhouden door m’n ouders. Eigenlijk dus, omdat ik niet tegen m’n ouders in durfde te gaan. Niet eens omdat ik bang was voor de confrontatie, want die heb ik meer dan genoeg gehad, met name met m’n (stief)vader. Vooral omdat ik de easy way out koos. En terwijl ik daar, onder het genot van m’n muziek, over na zat te denken ging het verder….Da’s wat er gebeurt wanneer je eindelijk zover bent dat je je geest weer durft open te stellen…

Dus nu ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik niet de moed heb gehad, weer omwille van de lieve vrede, om toch op zoek te gaan naar m’n verwekker, want er zijn toch dingen waar ik een antwoord op zou willen…

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me, bij de keuzes die ik in m’n leven gemaakt heb, te vaak en teveel heb laten leiden door de mening van anderen en daardoor te vaak de verkeerde afslag heb genomen….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me te weinig heb bezig gehouden met het grootbrengen van m’n kinderen…. Maar blij omdat er in ieder geval 2 desondanks goed terecht zijn gekomen…Dat compenseert iets.

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik altijd m’n bek heb gehouden als er weer eens iemand (een ex, een baas, een compagnon) tegen me aan zat te zeiken omdat hun gelijk beter was dan mijn gelijk….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik niet in staat ben geweest om m’n lief te beschermen tegen haar noodlot….Natuurlijk weet ik dat dit onzin is, maar soms voelt het zo.

En ik ben kwaad op mezelf omdat ik veel te lang ben doorgegaan met trekken aan een dood paard, waar het m’n bedrijf betrof. De rust die ik kreeg toen ik eenmaal het faillissement had aangevraagd had ik jaren eerder moeten hebben.

Er zijn nog meer redenen waarom ik boos op mezelf ben, maar laat ik eerst maar eens zien dat ik hiermee afwerk, dat gaat me waarschijnlijk tijd en moeite genoeg kosten.

En ik weet het, achteraf kijk je een koe in de kont, maar misschien lukt het om toch weer aan de voorkant te komen.