Post Tagged ‘tijd’

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem dit voorjaar weer zou krijgen, maar het is toch gebeurd. M’n voorjaarsdip is er weer. Niet zo heftig als de laatste jaren, gelukkig, maar toch…

De symptomen waren deze keer lang uitgebleven en veel minder hevig dan andere jaren, maar ongemerkt namen ze toch weer de overhand: kortaf tegen mensen, hekel aan massa’s (waarbij massa’s ook groepjes van meer dan 5 kunnen zijn), geen zin om de deur uit te gaan, afspraken afzeggen omdat ik er tegenop zie als een berg om “sociaal” te moeten zijn, willen slapen, slecht slapen, niet slapen…

Dat de symptomen veel minder heftig zijn dan vorige jaren heeft waarschijnlijk te maken met m’n verhuizing vorig jaar naar m’n huidige woonplaats en huis. De woonplaats interesseert me weinig tot niks, maar m’n huis voelt als een cocon. Zodra ik binnenkom omarmt het me als een geliefde en geeft het me de warmte die ik nodig heb, tegen de kilte die ik vaak voel wanneer ik in de buitenwereld verkeer. Zelfs in z’n huidige staat (want nog lang niet klaar en ingericht) voel ik me daar vrij en kan ik mezelf zijn.

Ik breng veel tijd door in m’n sanctuarium, het kleine kamertje naast m’n woonkamer dat ik vol heb gestouwd met m’n muziek- en boekenverzameling. Daar staat m’n computer, waarmee ik de contacten met de buitenwereld onderhoud. Niet met alles, niet met iedereen, maar met hen die me, om uiteenlopende redenen, dierbaar zijn. Daar plaats ik ook m’n posts op Twitter en/of Facebook en af en toe een foto op Instagram. Overwegend vrolijke, of op z’n minst positieve berichtjes en foto’s want hé, het gaat toch fantastisch? Tuurlijk joh!

Gelukkig duurt die dip nooit echt lang. Na een paar weken ben ik er wel weer doorheen en dan ben ik ook buiten weer dezelfde vrolijke, positieve gast die ik ben. Dan spreek ik weer graag af met vrienden, kom ik weer graag buiten, zoek spontaan gezelschap op en kan weer heerlijk dollen met m’n kleinkinderen. Nu ben ik allang blij wanneer ik een van m’n kinderen zie of spreek en ze me deelgenoot maken van een ontwikkeling of nieuwe fase in hun leven. En dan heb ik ook weer zin om verder te gaan met het nog mooier en prettiger maken van m’n huisje.

Tot die tijd dwing ik me om af en toe een afspraak te maken om met vrienden naar een concert of festival te gaan, even naar het dorp te lopen of te fietsen voor een ijsje of zo, of om even bij een vriend of vriendin aan te wippen om er een half uurtje of zo te kletsen en wat te drinken. Niet langer dan maximaal een uur, want dan ben ik kapot en MOET ik naar huis…Naar m’n cocon waar ik me prettig voel. Waar ik me kan afsluiten van de wereld…

Lekker bezig met m’n muziekjes en m’n boeken, want die trekken me er wel weer doorheen, m’n voorjaarsdip…

Advertenties

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

En weer ging op zaterdagmiddag de telefoon. Nu was het de zoon van K… om me te vertellen dat z’n vader een paar uur daarvoor overleden was.

Gewoon thuis in bed, zo goed als pijnvrij en met z’n vrouw, z’n lief, naast hem liggend.

Ik denk, ik hoop, dat ze hem in haar armen hield toen hij z’n laatste adem uitblies.

K… heeft een lang en mooi leven gehad met een liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij was daar blij mee, vertelde hij me vorige week, en dankbaar voor. En ik was blij voor hem omdat hij mede daardoor vredig zou kunnen sterven, zonder spijt.

Een paar dagen voordat K… overleed heeft een knul van 18 jaar zich doodgereden. Een gewone, leuke, positieve jongen met een hele mooie toekomst voor zich. Niet dronken, geen drugs, geen roekeloos gedrag, maar waarschijnlijk gewoon al rijdend in slaap gesukkeld en tegen een paal gereden. Eigenlijk te bizar voor woorden.

Hoe ik dit weet?

Z’n moeder, ik ken haar niet echt maar ik ken haar toch een beetje, heeft haar volgers op Twitter hierover verteld en haar verdriet met hen (mij ook) gedeeld, net als de dingen die volgden in de dagen na de dood van haar zoon. Ze heeft van hen die met haar meeleven veel mooie reacties gehad en steun.

Ze heeft ook veel negatieve reacties gehad omdat ze haar verdriet van zich afschreef en -schrijft. Wat bezielt die volslagen idioten, valse moraalridders en schijn-heiligen om een oordeel te vellen over de manier waarop iemand zijn of haar verdriet wil delen?!

Iedereen gaat met de dood om op de manier die op dat moment het beste is voor hem of haar. Iedereen heeft het absolute recht op de ruimte om dat te doen.

Ik zal komende week naar een begrafenis gaan.

Maar eerst ga ik zondag op bezoek bij m’n kleinzoon, want die wordt 5 jaar.

Het is een heerlijk joch.

Ik hoop dat hij een lange, mooie toekomst voor zich heeft.

En ik zal alles, wat in mijn vermogen ligt, doen om hem te beschermen en te helpen.

My Little Man

Time waits for no one!

Geplaatst: 5 januari 2014 in Uncategorized
Tags:, , ,

Ik weet het, het is een enorme open deur die ik hier intrap, maar de tijd wacht echt op niemand. Sterker nog, soms denk je dat je nog een boel tijd hebt en dan wordt je ingehaald zonder waarschuwing en terwijl je het totaal niet verwacht. Been there, but didn’t buy the t-shirt! 

Elke keer dat het je gebeurt krijg je een enorme opdonder en denk je dat je er niet overheen komt. En toch, wanneer diezelfde tijd dan weer doorloopt komt er een moment dat de cocon, waar je jezelf in hebt verborgen, weer open gaat en je toch weer naar de wereld buiten begint te kijken. Soms gebeurt dat vrij snel, andere keren heb je daar wat meer tijd voor nodig, maar het gebeurt!

Voor mijn gevoel heb ik dat stadium nu weer bereikt; ik sta weer meer open voor de buitenwereld en de mensen om me heen, ben overwegend vrolijk, geniet van wat ik zie, doe en meemaak, kortom, ben langzamerhand mezelf weer aan het vinden. Je hoort me niet zeggen dat ik gelouterd ben door wat me de afgelopen jaren is overkomen, daarvoor heb ik ook in eerdere jaren en vorige levens net even teveel meegemaakt, maar ook deze keer ben ik er (net niet) onderdoor gegaan. 

Volgens mij is dat een reden voor een feestje, maar om het niet op te hangen aan een onderwerp waar de meeste mensen niet zoveel mee (te maken) hebben, zocht ik de kapstok ergens anders en ik heb hem gevonden.

Dit jaar word ik 60 en aangezien ik nog steeds met enorm veel plezier terugdenk aan het feestje dat we vierden toen ik 50 werd en het feestje dat we vierden toen m’n lief 50 werd, heb ik besloten dat ik een knalfeest ga organiseren ter ere van mezelf en de 60 jaren dat ik op deze aardkloot rondloop.

Het gaat een feestje worden in het teken van muziek, want jullie weten het, “music was my first love” Ik ga 2 sets maken met de mooiste nummers uit 1954 t/m 2014. Een nummer per jaar. De eerste lijst is bedoeld om gewoon prachtige nummers te laten horen, de tweede lijst, uit dezelfde jaren en ook een nummer per jaar, zal worden gebruikt om heerlijk op te dansen. Ik ga de lijsten niet alleen samenstellen, ik ga via m’n Twitter- en FB account regelmatig oproepjes plaatsen om me de mooiste nummers uit een bepaald jaar te sturen en ga uit de resultaten de lijsten samenstellen. Het lijkt me fantastisch om te doen en ik weet zeker dat ik daar enorm veel plezier aan ga beleven.

M’n feestje is natuurlijk niet alleen mijn feestje. Ik hoop daar m’n hele familie aan te treffen: kinderen, kleinkinderen (wordt wat lastig, gelet de leeftijden), bonuskinderen, alle aanhang, tantes en ooms, nichtjes en neefjes, maar natuurlijk ook m’n vrienden en zelfs m’n exen, want het gaat me niet alleen om mensen die nu belangrijk zijn voor me, maar ook om de mensen die dat geweest zijn….

Het enige dat er nu nog hoeft te gebeuren is, dat de tijd nog even op me wacht.