Post Tagged ‘Muziek’

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem dit voorjaar weer zou krijgen, maar het is toch gebeurd. M’n voorjaarsdip is er weer. Niet zo heftig als de laatste jaren, gelukkig, maar toch…

De symptomen waren deze keer lang uitgebleven en veel minder hevig dan andere jaren, maar ongemerkt namen ze toch weer de overhand: kortaf tegen mensen, hekel aan massa’s (waarbij massa’s ook groepjes van meer dan 5 kunnen zijn), geen zin om de deur uit te gaan, afspraken afzeggen omdat ik er tegenop zie als een berg om “sociaal” te moeten zijn, willen slapen, slecht slapen, niet slapen…

Dat de symptomen veel minder heftig zijn dan vorige jaren heeft waarschijnlijk te maken met m’n verhuizing vorig jaar naar m’n huidige woonplaats en huis. De woonplaats interesseert me weinig tot niks, maar m’n huis voelt als een cocon. Zodra ik binnenkom omarmt het me als een geliefde en geeft het me de warmte die ik nodig heb, tegen de kilte die ik vaak voel wanneer ik in de buitenwereld verkeer. Zelfs in z’n huidige staat (want nog lang niet klaar en ingericht) voel ik me daar vrij en kan ik mezelf zijn.

Ik breng veel tijd door in m’n sanctuarium, het kleine kamertje naast m’n woonkamer dat ik vol heb gestouwd met m’n muziek- en boekenverzameling. Daar staat m’n computer, waarmee ik de contacten met de buitenwereld onderhoud. Niet met alles, niet met iedereen, maar met hen die me, om uiteenlopende redenen, dierbaar zijn. Daar plaats ik ook m’n posts op Twitter en/of Facebook en af en toe een foto op Instagram. Overwegend vrolijke, of op z’n minst positieve berichtjes en foto’s want hé, het gaat toch fantastisch? Tuurlijk joh!

Gelukkig duurt die dip nooit echt lang. Na een paar weken ben ik er wel weer doorheen en dan ben ik ook buiten weer dezelfde vrolijke, positieve gast die ik ben. Dan spreek ik weer graag af met vrienden, kom ik weer graag buiten, zoek spontaan gezelschap op en kan weer heerlijk dollen met m’n kleinkinderen. Nu ben ik allang blij wanneer ik een van m’n kinderen zie of spreek en ze me deelgenoot maken van een ontwikkeling of nieuwe fase in hun leven. En dan heb ik ook weer zin om verder te gaan met het nog mooier en prettiger maken van m’n huisje.

Tot die tijd dwing ik me om af en toe een afspraak te maken om met vrienden naar een concert of festival te gaan, even naar het dorp te lopen of te fietsen voor een ijsje of zo, of om even bij een vriend of vriendin aan te wippen om er een half uurtje of zo te kletsen en wat te drinken. Niet langer dan maximaal een uur, want dan ben ik kapot en MOET ik naar huis…Naar m’n cocon waar ik me prettig voel. Waar ik me kan afsluiten van de wereld…

Lekker bezig met m’n muziekjes en m’n boeken, want die trekken me er wel weer doorheen, m’n voorjaarsdip…

Advertenties

Klein geluk

Geplaatst: 8 december 2016 in Overpeinzingen, Uncategorized
Tags:, , , , , ,

Voor de een is groot, groter, grootst of duur, duurder, duurst de norm waaraan geluk wordt afgemeten.

Voor de ander gaat het om relatief kleine dingen.

Ik behoor tot de laatste categorie.

Sinds een paar maanden woon ik in een nieuwe woonplaats, in een bescheiden appartementje aan de rand van het dorp, 5 loopminuten van bos en heide en 10 loopminuten van het dorpscentrum.

Uit m’n vorige woning heb ik alleen een paar hoogst noodzakelijke meubels meegenomen. M’n bed, een bank en een paar kasten en natuurlijk m’n dierbare persoonlijke bezittingen; m’n muziekverzameling, m’n installatie en m’n boekenverzameling. Dingen, kortom, waar ik aan gehecht ben en waar ik een grote emotionele waarde aan hecht.

M’n huisje is nog lang niet volledig ingericht. Ik heb een bij elkaar geraapt zooitje staan dat niet op elkaar is afgestemd, maar ik red me daar voorlopig best mee.

Afgelopen weekend heb ik toch, na maanden dubben, een paar kastjes gekocht in het grote, blauwe woonpaleis om deze week in elk geval een passende plek te creëren voor voornoemde geluidsinstallatie, want ik werd onrustig van het niet in staat zijn om platen te draaien wanneer ik daar behoefte aan heb, of een cd in de speler te stoppen. Natuurlijk kon ik wel muziek luisteren, maar om dat alleen te horen via een paar pc-speakertjes…. En nu is m’n audio-tv meubeltje klaar en ingericht, zijn alle netwerkverbindingen gelegd, is de WiFi extender aangesloten en werkt alles zoals ik wil dat het werkt.

M’n volgende projectje staat in de steigers, maar dat is voor de komende maand. Want al het goede komt wanneer er gelegenheid voor is en middelen voor zijn.

Het gaat nog een hele tijd duren voor alles af is en m’n huisje ingericht naar m’n smaak, maar dat is geen enkel probleem voor me.

M’n huis is mijn huis en het voelt als een warme deken.

Klein geluk kan heel groot zijn.

Our House is passend, zelfs al woon ik er alleen.

Nu moet ik alleen nog zo’n glazen hoofd vinden waar ik m’n koptelefoon op kan zetten…

Het is weer de tijd van het jaar dat zo ongeveer iedereen begint over Kerst, de Kerstdagen en Oud en Nieuw.

Het valt me op dat de meerderheid van wat ik lees op Twitter of Facebook niet positief is. Het lijkt erop dat veel mensen opzien tegen de confrontatie met zichzelf, hun familie en/of hun vooruitzichten, dus ik lees en hoor veel gezeik en geklaag over die vreselijk vervelende Kerstdagen met verplicht bezoek aan ouders/broers/zusters/kinderen/ kerstmissen, te verwachten confrontaties met exen bij kinderen, een extra dag vrij om naar Ikea of de meubelboulevard te moeten en geen geld om op wintersport te gaan, dus vluchten kan ook niet meer!

Natuurlijk ook veel voornemens om veel te vreten en nog meer te zuipen zodat ze een excuus hebben om minstens een dag in hun bed te blijven liggen.

Willen we wel of geen kerstboom en moet het dan een echte worden of een namaak. Als het een echte is, zit je nog maanden met dennennaalden in het huis, het kleed en de vloerbedekking. Maar als het een nepperd is mis je de geur van verse dennennaalden en dat kreng neemt de rest van het jaar zoveel plek in.

En dan heb ik het nog niet gehad over het kerstdiner. Bij wie: zijn ouders, jouw ouders, bij ons?! En wie moeten we uitnodigen en wat gaan we eten en wie moet dat allemaal koken en voorbereiden en dan sta ik dagen in de keuken en jij loopt mooi weer te spelen en ik moet altijd alles alleen doen en die kutkinderen heb ik ook niks aan en die patserige vrienden van je weten de hele avond alleen maar alles af te zeiken en alles op te zuipen en, en, en….

Oh wacht, zou ik bijna de horde van allenige vrouwen en mannen vergeten die heel erg zielig alleen thuiszitten met een plaidje over zich heen, een fles wijn of echte drank naast zich plus een zak chips en een kant en klare maaltijd die 5 minuten in de magnetron moet en, als ze nog niet helemaal depri zijn, een stukje brie of andere zweetvoetenkaas met een droog toastje…

En wat denk je van oudejaarsavond! Zelfde gezeik, maar dan een week later! Aangevuld met gezever over weer een verloren jaar, weer een jaar dichter bij de dood, weer geen carrière op gang gebracht of promotie gemaakt, weer geen nieuw huis/auto/vriendin/vriend/maitresse/toyboy.

Wel 5 kilo erbij, plus 5 rimpels, minstens 1 vetrol en katers na 3 glazen drank in plaats van na 3 flessen, de aow weer 3 maanden verlengd, dus je moet nog langer werken en het pensioen verder verlaagd dus je moet na je aow-gerechtigde leeftijd blijven werken!

Kortom: Life is a Bitch and then You Die, Motherfucker!

Het valt allemaal niet mee he, stumpers?

Nou, dat gaat nogal. Maar het is maar net hoe je er zelf instaat. Het zou volgens mij al een heel stuk gemakkelijker worden als iedereen een beetje eerlijker tegenover zichzelf en anderen zou zijn. Durf eens gewoon nee te zeggen als je ergens absoluut geen zin in hebt. Of ga in onderhandeling over de voorwaaarden waaronder je bereid bent om iets te doen. Het leven is toch een kwestie van geven en nemen? Doe dat dan en schei uit met dat jaarlijks terugkerende gezeik! Of zwelg je daar soms in? Dat kan natuurlijk ook, maar val mij daar niet mee lastig. Ook als je alleen bent kun je deze dagen op een leuke manier doorkomen, mits je de bereidheid en de moed hebt om jezelf een schop onder je lamlendige reet te geven. Ben je alleen en heb je daar last van? Bel een vriend/vriendin/familielid en vraag of je welkom bent. je staat er verbaasd van te kijken hoe vaak je “ja, gezellig” hoort. Zie je op tegen het nieuwe jaar? Maak een lijstje van de dingen die je in het nieuwe jaar zou willen doen. een soort bucketlist voor 2016. Je staat te kijken van de hoeveelheid dingen/activiteiten je wilt/gaat bezoeken en die je leven leuk gaan maken.

Mijn lijstje is al best gevuld en er komt nog veel bij. De verjaardagen van m’n kinderen, kleinkinderen en een paar vrienden. Concerten en festivals die ik wil bezoeken met m’n jongste zoon en met vrienden. Ik kan me daar nu al zo enorm op verheugen dat ik alleen daardoor al in een goed humeur kom.

En de kerstdagen? Die gaan ook leuk worden.

Ik ga kerstavond, na m’n werk, naar de moeder van m’n kinderen om samen met haar, de kinderen en onze kleinkinderen gezellig feest te vieren met hapjes, kalkoenbouten, drank en wijn en cadeautjes en zo. Ik kan namelijk goed opschieten met m’n ex. Heeft tijd gekost, jazeker, maar het is het waard geweest om in te investeren. Net als met m’n eerste ex trouwens, die ik komend jaar ook wel weer zal zien omdat ze met haar vriend in m’n woonplaats komt wonen.

Of ik de beide Kerstdagen nog mensen op bezoek krijg weet ik nog niet. er staat niks gepland. M’n bonuszoon blijft met z’n lief in het noorden, m’n bonusdochter zal vermoedelijk in het zuiden blijven om kerst te vieren met haar vriendinnen en haar vriendje. Maar ook al komt er niemand, ik vermaak me kostelijk. Ik heb lekker eten in huis. M’n 2 favoriete groenten (witlof en spruitjes), heerlijke aardappeltjes en een serieuze varkensrollade van een slager uit het noorden. Da’s wel een belangrijk iets, want die weten tenminste hoe je een rollade moet kruiden. Ik heb een paar mooie playlists om te luisteren en niet te vergeten m’n platen, want er gaat niks boven vinyl. Ik heb een stapel boeken liggen en muzikale jaaroverzichten.

Heel misschien heb ik tegen die tijd gehoord dat m’n 0-uren contract wordt omgezet in een normale arbeidsovereenkomst, maar de kans dat ik toch weer een nieuw 0-uren contract krijg is groter, want het kan nl. nog. Maar weet je wat het is? het interesseert me eigenlijk geen fuck. Ik vermaak me wel en ik kom er wel. Ik realiseer me dat mijn verleden een stuk groter is dan m’n toekomst en ik ben van plan om te genieten van de toekomst die ik nog heb.

Ik wens jullie allemaal alle goeds.

Life is a bitch!

Geplaatst: 5 april 2015 in Overpeinzingen
Tags:, , , ,

“Life is a bitch and then you die” is de complete tekst van het gezegde, al zijn er een aantal variaties in omloop die ik af en toe ook gebruik.

Nu gaat het om het origineel! Want het geeft op dit moment exact mijn gevoel weer. De meeste mensen hebben bij het aanbreken van de herfst last van een slechter humeur, sikkeneurigheid, soms zelfs een lichte of flinke depressie.Ik heb daar om onverklaarbare redenen altijd last van wanneer het voorjaar aanbreekt. Da’s eigenlijk best wel raar, je zou verwachten dat je blij wordt van het feit dat de dagen lengen, de rokjes korter worden, de temperatuur stijgt en het nieuwe leven aan alle kanten losbarst. Alles wordt weer groen, jong leven wordt geboren, kleine kinderen mogen de straat weer op en zijn uitgelaten als jonge lammetjes. Bijna iedereen is vrolijker en zit barstensvol plannen voor de komende maanden. Welk festival ga ik bezoeken, waar gaan we heen op vakantie, zullen we een nieuwe ………….(vul zelf maar in) kopen? Bijna alleen maar positiviteit.

Ik ook hoor, ik hou ook van het voorjaar en alles dat er bijhoort. En ik heb ook de nodige festivals, concerten en zo gepland. En ik heb weinig te klagen; Ik woon prima, heb werk, kan het me permitteren om naar concerten en zo te gaan, mits gedoseerd, ben gezond (nou ja, voor een niet sportende, te hard werkende, niet al te gezond levende 60-jarige single man dan) Heb kinderen die het goed tot heel goed doen, prachtige kleinkinderen, vrienden en kennissen, familie….

Toch bekruipt me elk voorjaar weer het gevoel dat ik opnieuw een jaar van m’n eindige leven heb lopen verkloten met niks doen om m’n dromen (ja, ik heb nog steeds dromen) te verwezenlijken! En dat ik te weinig tijd en aandacht besteed aan hen die me lief zijn. En dat de klok steeds harder lijkt te tikken.

En hoe kleiner de kans wordt dat ik nog een of meer van m’n dromen kan waarmaken, hoe vaker ik tegen hen die me lief zijn (vooral m’n kinderen) zeg dat ze hun dromen moeten volgen, hoop ik dat ze niet dezelfde fouten maken die ik in overvloed heb gemaakt in m’n leven. Ik weet het geweldig goed te vertellen aan een ander, maar wanneer ik tegen mezelf zeg dat ik moet opschieten is het antwoord dat ik mezelf geef altijd dat ik eerst nog even dit moet en dat moet en als dat dan klaar is en afgewerkt, dan….

Dan wordt het weer voorjaar en sluit ik me een poosje een beetje af van de buitenwereld, doe de dingen die “moeten” en luister naar muziek, want dat is dan het enige waar ik echt blij van word. Uiteindelijk komt het weer goed met me en kom ik uit m’n lethargische staat, maar toch….

Life is a bitch…….

And then you die!

Ik ben kwaad op mezelf!

Laat me even vertellen waarom en wat het getriggerd heeft.

Ik ben bezig met de muzieklijsten voor m’n a.s. feest ter ere van m’n 60ste verjaardag. Jullie weten het misschien nog niet (wink, wink) maar ik ben een enorme muziekliefhebber en kan daar helemaal in opgaan. Muziek opent m’n geest en brengt me o.a. terug naar de tijd dat ik zelf deejay was. Da’s mooi, al was het maar omdat ik hele goeie herinneringen heb aan die tijd uit m’n leven. Ik verbind muzieknummers met herinneringen en de meeste zijn mooi.

Toch werd ik kwaad vandaag! Het begon met een opkruipende irritatie over het feit dat ik te weinig heb gedaan met m’n deejay activiteiten, omdat ik me liet weerhouden door m’n ouders. Eigenlijk dus, omdat ik niet tegen m’n ouders in durfde te gaan. Niet eens omdat ik bang was voor de confrontatie, want die heb ik meer dan genoeg gehad, met name met m’n (stief)vader. Vooral omdat ik de easy way out koos. En terwijl ik daar, onder het genot van m’n muziek, over na zat te denken ging het verder….Da’s wat er gebeurt wanneer je eindelijk zover bent dat je je geest weer durft open te stellen…

Dus nu ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik niet de moed heb gehad, weer omwille van de lieve vrede, om toch op zoek te gaan naar m’n verwekker, want er zijn toch dingen waar ik een antwoord op zou willen…

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me, bij de keuzes die ik in m’n leven gemaakt heb, te vaak en teveel heb laten leiden door de mening van anderen en daardoor te vaak de verkeerde afslag heb genomen….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik me te weinig heb bezig gehouden met het grootbrengen van m’n kinderen…. Maar blij omdat er in ieder geval 2 desondanks goed terecht zijn gekomen…Dat compenseert iets.

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik altijd m’n bek heb gehouden als er weer eens iemand (een ex, een baas, een compagnon) tegen me aan zat te zeiken omdat hun gelijk beter was dan mijn gelijk….

Ben ik kwaad op mezelf omdat ik niet in staat ben geweest om m’n lief te beschermen tegen haar noodlot….Natuurlijk weet ik dat dit onzin is, maar soms voelt het zo.

En ik ben kwaad op mezelf omdat ik veel te lang ben doorgegaan met trekken aan een dood paard, waar het m’n bedrijf betrof. De rust die ik kreeg toen ik eenmaal het faillissement had aangevraagd had ik jaren eerder moeten hebben.

Er zijn nog meer redenen waarom ik boos op mezelf ben, maar laat ik eerst maar eens zien dat ik hiermee afwerk, dat gaat me waarschijnlijk tijd en moeite genoeg kosten.

En ik weet het, achteraf kijk je een koe in de kont, maar misschien lukt het om toch weer aan de voorkant te komen.

Time waits for no one!

Geplaatst: 5 januari 2014 in Uncategorized
Tags:, , ,

Ik weet het, het is een enorme open deur die ik hier intrap, maar de tijd wacht echt op niemand. Sterker nog, soms denk je dat je nog een boel tijd hebt en dan wordt je ingehaald zonder waarschuwing en terwijl je het totaal niet verwacht. Been there, but didn’t buy the t-shirt! 

Elke keer dat het je gebeurt krijg je een enorme opdonder en denk je dat je er niet overheen komt. En toch, wanneer diezelfde tijd dan weer doorloopt komt er een moment dat de cocon, waar je jezelf in hebt verborgen, weer open gaat en je toch weer naar de wereld buiten begint te kijken. Soms gebeurt dat vrij snel, andere keren heb je daar wat meer tijd voor nodig, maar het gebeurt!

Voor mijn gevoel heb ik dat stadium nu weer bereikt; ik sta weer meer open voor de buitenwereld en de mensen om me heen, ben overwegend vrolijk, geniet van wat ik zie, doe en meemaak, kortom, ben langzamerhand mezelf weer aan het vinden. Je hoort me niet zeggen dat ik gelouterd ben door wat me de afgelopen jaren is overkomen, daarvoor heb ik ook in eerdere jaren en vorige levens net even teveel meegemaakt, maar ook deze keer ben ik er (net niet) onderdoor gegaan. 

Volgens mij is dat een reden voor een feestje, maar om het niet op te hangen aan een onderwerp waar de meeste mensen niet zoveel mee (te maken) hebben, zocht ik de kapstok ergens anders en ik heb hem gevonden.

Dit jaar word ik 60 en aangezien ik nog steeds met enorm veel plezier terugdenk aan het feestje dat we vierden toen ik 50 werd en het feestje dat we vierden toen m’n lief 50 werd, heb ik besloten dat ik een knalfeest ga organiseren ter ere van mezelf en de 60 jaren dat ik op deze aardkloot rondloop.

Het gaat een feestje worden in het teken van muziek, want jullie weten het, “music was my first love” Ik ga 2 sets maken met de mooiste nummers uit 1954 t/m 2014. Een nummer per jaar. De eerste lijst is bedoeld om gewoon prachtige nummers te laten horen, de tweede lijst, uit dezelfde jaren en ook een nummer per jaar, zal worden gebruikt om heerlijk op te dansen. Ik ga de lijsten niet alleen samenstellen, ik ga via m’n Twitter- en FB account regelmatig oproepjes plaatsen om me de mooiste nummers uit een bepaald jaar te sturen en ga uit de resultaten de lijsten samenstellen. Het lijkt me fantastisch om te doen en ik weet zeker dat ik daar enorm veel plezier aan ga beleven.

M’n feestje is natuurlijk niet alleen mijn feestje. Ik hoop daar m’n hele familie aan te treffen: kinderen, kleinkinderen (wordt wat lastig, gelet de leeftijden), bonuskinderen, alle aanhang, tantes en ooms, nichtjes en neefjes, maar natuurlijk ook m’n vrienden en zelfs m’n exen, want het gaat me niet alleen om mensen die nu belangrijk zijn voor me, maar ook om de mensen die dat geweest zijn….

Het enige dat er nu nog hoeft te gebeuren is, dat de tijd nog even op me wacht.

Image

 

Al vanaf dat ik een klein jochie was is muziek zo ongeveer het belangrijkste in m’n leven geweest. Dat begon met het luisteren naar de distributieradio thuis, waar je kon kiezen uit 5 of 6 radiostations, w.o. Hilversum 1 met een paar muziekprogramma’s voor huisvrouwen en arbeiders. ja ja, zo heette dat toen, in de vroege jaren 60, nog.

M’n vader kocht in die periode een radio (Philips) en een Erres platenspeler. Dat was een fantastisch ding: groot, donkerbruin gepolitoerd en het was een kast met een deurtje dat je opendeed om de platenspeler tevoorschijn te laten komen. Het element had een dubbele kop. Een kant voor 33 en 45 toeren plaatjes, de andere kant voor 78 toeren platen, die toen ook nog werden gemaakt. Onze voorkamer was in die tijd gevuld met een rookstoel die naast de kolenkachel stond, een dressoir, een salontafeltje, een klein theemeubeltje met glazen deurtjes en een paar gemakkelijke stoelen, maar het meest opvallende was een door m’n vader gemaakt meubel voor de radio, de platenspeler en een paar boeken. Niks bijzonders zul je zeggen, maar hij had dat ding geschilderd in primaire kleuren, als een Mondriaan werk. Dat realiseerde ik me pas veel later, toen ik interesse begon te krijgen in dit soort zaken. Ik kon ook uren voor die radio zitten kijken naar die zenderschaal waar de meest exotische plaatsen op stonden, die ik allemaal probeerde op te zoeken om te horen wat voor muziek of andere dingen daar weg kwamen.

Op de lagere school trok ik op met vriendjes die oudere broers hadden die veel met popmuziek deden en luisterden naar Cliff, Elvis, Bill Haley, Chuck Berry, Fats Domino, enz. Ik bracht daar uren door. Zoveel, dat ik meestal te laat thuiskwam en op m’n donder kreeg omdat ze weer naar me hadden lopen zoeken.

Ik haalde in m’n lagere schooltijd vaak oude kranten op en bracht die naar de lompenboer, want dat was een leuke manier om aan geld te komen. Elke cent die ik ophaalde, of op een andere manier verdiende, werd besteed aan boeken en aan muziek, maar er moesten keuzes gemaakt worden, dus ik kreeg na lang zeuren een abonnement op de bibliotheek en kon alles besteden aan plaatjes en muziekbladen.

De eerste 45 toerenplaat die ik kocht was Come On / Tell Me van The Rolling Stones, in 1963, toen ik 9 jaar oud was. Ik mocht hem niet draaien op de pickup van m’n pa, want hij was bang dat de naald kapot zou gaan. Ik moest dus altijd wachten tot hij naar z’n werk was of op stap, en m’n moeder boodschappen deed of koffie dronk bij de buren.

Ik kreeg via de oudere broers van m’n vriendje in de gaten dat er radiozenders waren die alleen maar “populaire” muziek uitzonden, dus die zocht ik ook op op de Philips in de woonkamer. Dat was geen succes, want ik kreeg acuut op m’n donder omdat ik was vergeten de radio weer op Hilversum 1 te zetten. Ik had bij m’n platenwinkel (waar ze me inmiddels kenden en hadden beloofd dat ze niks tegen m’n ouders zouden zeggen) gezien dat er kleine radiootjes bestonden die op batterijen werkten en waar je met een oortelefoontje kon luisteren naar Radio Luxemburg en als het weer goed was, ook naar Radio Veronica. Dat betekende nog meer geld proberen te verdienen. Eerst om het radiootje te kunnen kopen, daarna voor de batterijen, want ik luisterde elke avond tot diep in de nacht met m’n kop onder de dekens naar dat ding, terwijl ik met een zaklantaarn met zo’n Witte Kat batterij boeken zat te lezen  die ik leende van de volwassenen afdeling van de bibliotheek. De toestemmingshandtekening had ik vervalst….!

De Muziek Express mocht ik kopen en de foto’s van de artiesten op de muur plakken. Dat deed ik dus, maar er bestond ook een blad dat Aloha heette en dat was een stuk interessanter dan Muziek Express. (Muziek Parade kocht ik niet, dat was voor meisjes. daar stond Cliff Richard in en zo.) Aloha had ik een keer gekocht en laten slingeren en ik kreeg acuut een verbod om het ooit weer te kopen, want de vunzigheid die daar instond, dat was me wat. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat er vunzig was, maar m’n ouders hadden een heel weird idee over vunzigheid. Vanaf dat moment had ik een opbergplaatsje op zolder gemaakt waar ik alles kon verstoppen dat m’n ouders, broertje en zusjes niet mochten zien. Over die zolder kom ik later nog te spreken! Ik kwam er later pas achter waar dat maffe idee over vunzigheid wegkwam, maar dat is ook voor een andere blog.

Waar ik inmiddels wel achter was, was dat muziek een “safe haven” was voor me. ik kon me verschuilen in de muziek (en in de boeken die ik las) als ik verdrietig was, en dat was ik vaak, maar ook als ik blij was. Muziek was er om me op te vrolijken, om bij weg te dromen, om in m’n eentje op m’n gedeelde slaapkamer op te dansen, maar ook om te doen alsof ik diskjockey was. De zwabber was m’n microfoon, ik had een soort van drive-in show avant la lettre gemaakt van hardboard en kapotte platenspelers, kortom, ik zat in een studio en was de beste diskjockey ter wereld! En dat met 2 oortelefoontjes in, die verbonden waren aan een klein transistor radiootje van 10 gulden dat batterijen vrat. Soms ging ik er zo in op dat ik vergat of niet in de gaten had dat m’n ouders thuiskwamen en dat betekende dan weer dat ik of op m’n flikker kreeg, of voor lul werd gezet.

Ik heb veel tijd doorgebracht onder m’n dekens toen ik jong was.