Post Tagged ‘huis’

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem dit voorjaar weer zou krijgen, maar het is toch gebeurd. M’n voorjaarsdip is er weer. Niet zo heftig als de laatste jaren, gelukkig, maar toch…

De symptomen waren deze keer lang uitgebleven en veel minder hevig dan andere jaren, maar ongemerkt namen ze toch weer de overhand: kortaf tegen mensen, hekel aan massa’s (waarbij massa’s ook groepjes van meer dan 5 kunnen zijn), geen zin om de deur uit te gaan, afspraken afzeggen omdat ik er tegenop zie als een berg om “sociaal” te moeten zijn, willen slapen, slecht slapen, niet slapen…

Dat de symptomen veel minder heftig zijn dan vorige jaren heeft waarschijnlijk te maken met m’n verhuizing vorig jaar naar m’n huidige woonplaats en huis. De woonplaats interesseert me weinig tot niks, maar m’n huis voelt als een cocon. Zodra ik binnenkom omarmt het me als een geliefde en geeft het me de warmte die ik nodig heb, tegen de kilte die ik vaak voel wanneer ik in de buitenwereld verkeer. Zelfs in z’n huidige staat (want nog lang niet klaar en ingericht) voel ik me daar vrij en kan ik mezelf zijn.

Ik breng veel tijd door in m’n sanctuarium, het kleine kamertje naast m’n woonkamer dat ik vol heb gestouwd met m’n muziek- en boekenverzameling. Daar staat m’n computer, waarmee ik de contacten met de buitenwereld onderhoud. Niet met alles, niet met iedereen, maar met hen die me, om uiteenlopende redenen, dierbaar zijn. Daar plaats ik ook m’n posts op Twitter en/of Facebook en af en toe een foto op Instagram. Overwegend vrolijke, of op z’n minst positieve berichtjes en foto’s want hé, het gaat toch fantastisch? Tuurlijk joh!

Gelukkig duurt die dip nooit echt lang. Na een paar weken ben ik er wel weer doorheen en dan ben ik ook buiten weer dezelfde vrolijke, positieve gast die ik ben. Dan spreek ik weer graag af met vrienden, kom ik weer graag buiten, zoek spontaan gezelschap op en kan weer heerlijk dollen met m’n kleinkinderen. Nu ben ik allang blij wanneer ik een van m’n kinderen zie of spreek en ze me deelgenoot maken van een ontwikkeling of nieuwe fase in hun leven. En dan heb ik ook weer zin om verder te gaan met het nog mooier en prettiger maken van m’n huisje.

Tot die tijd dwing ik me om af en toe een afspraak te maken om met vrienden naar een concert of festival te gaan, even naar het dorp te lopen of te fietsen voor een ijsje of zo, of om even bij een vriend of vriendin aan te wippen om er een half uurtje of zo te kletsen en wat te drinken. Niet langer dan maximaal een uur, want dan ben ik kapot en MOET ik naar huis…Naar m’n cocon waar ik me prettig voel. Waar ik me kan afsluiten van de wereld…

Lekker bezig met m’n muziekjes en m’n boeken, want die trekken me er wel weer doorheen, m’n voorjaarsdip…

Advertenties

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

Klein geluk

Geplaatst: 8 december 2016 in Overpeinzingen, Uncategorized
Tags:, , , , , ,

Voor de een is groot, groter, grootst of duur, duurder, duurst de norm waaraan geluk wordt afgemeten.

Voor de ander gaat het om relatief kleine dingen.

Ik behoor tot de laatste categorie.

Sinds een paar maanden woon ik in een nieuwe woonplaats, in een bescheiden appartementje aan de rand van het dorp, 5 loopminuten van bos en heide en 10 loopminuten van het dorpscentrum.

Uit m’n vorige woning heb ik alleen een paar hoogst noodzakelijke meubels meegenomen. M’n bed, een bank en een paar kasten en natuurlijk m’n dierbare persoonlijke bezittingen; m’n muziekverzameling, m’n installatie en m’n boekenverzameling. Dingen, kortom, waar ik aan gehecht ben en waar ik een grote emotionele waarde aan hecht.

M’n huisje is nog lang niet volledig ingericht. Ik heb een bij elkaar geraapt zooitje staan dat niet op elkaar is afgestemd, maar ik red me daar voorlopig best mee.

Afgelopen weekend heb ik toch, na maanden dubben, een paar kastjes gekocht in het grote, blauwe woonpaleis om deze week in elk geval een passende plek te creëren voor voornoemde geluidsinstallatie, want ik werd onrustig van het niet in staat zijn om platen te draaien wanneer ik daar behoefte aan heb, of een cd in de speler te stoppen. Natuurlijk kon ik wel muziek luisteren, maar om dat alleen te horen via een paar pc-speakertjes…. En nu is m’n audio-tv meubeltje klaar en ingericht, zijn alle netwerkverbindingen gelegd, is de WiFi extender aangesloten en werkt alles zoals ik wil dat het werkt.

M’n volgende projectje staat in de steigers, maar dat is voor de komende maand. Want al het goede komt wanneer er gelegenheid voor is en middelen voor zijn.

Het gaat nog een hele tijd duren voor alles af is en m’n huisje ingericht naar m’n smaak, maar dat is geen enkel probleem voor me.

M’n huis is mijn huis en het voelt als een warme deken.

Klein geluk kan heel groot zijn.

Our House is passend, zelfs al woon ik er alleen.

Nu moet ik alleen nog zo’n glazen hoofd vinden waar ik m’n koptelefoon op kan zetten…

Het is zover, ik heb de sleutels van m’n aanstaande onderkomen. Veel sneller dan ik en iedereen had verwacht eigenlijk. Want laten we eerlijk zijn, 4 weken geleden ingeschreven, 2 weken geleden uitgenodigd voor een groepsbezichtiging, maandag ja gezegd en donderdag het huurcontract tekenen en de sleutels krijgen is bizar snel.

Donderdag na de ondertekening had ik meteen een afspraak in m’n nieuwe appartementje met de man van de woningstichting om te bekijken wat er aan moest gebeuren en er waren inderdaad een aantal dingen die ik graag door hen gedaan wilde hebben. Allemaal geen probleem, wordt geregeld. We gaan nu met de aannemer bellen en dan kunt u alles met hem doornemen…

Dus vrijdagmorgen liep ik met de betreffende aannemer weer door het huis om te vertellen wat er moest gebeuren en om een tijdsschema af te spreken. Heb natuurlijk wel rekening te houden met de bouwvakvakantie, maar what the heck! Woensdag komt de schilder, want die heeft een week later pas vakantie en de rest wordt aangepakt in de week vanaf 15 augustus. En dat komt mooi uit, want dan heb ik ook vakantie. Kunnen we mooi met elkaar op werken.

Bovendien heb ik geen haast, want m’n huidige woning is nog niet verkocht. Ik kan dus alles lekker voor elkaar maken voor ik over ga. Pure luxe, is me nog nooit eerder overkomen.

Laat me je wat vertellen over het complex. Het ligt naast blinden-instituut Barthimeus en 1 vleugel van het gebouw is verhuurd aan een zorginstelling. Er wonen dus mensen zonder beperking in het gebouw, mensen die oud en hulpbehoevend zijn, blinde mensen (soms hulpbehoevend, soms zo goed als zelfstandig) en letterlijk van alle leeftijden. Ik heb natuurlijk al een paar mede-bewoners gezien (een paar mij niet) en begroet. Leuke mensen. Vriendelijk, rustig en sociaal.

Nou ben ik niet zo van het socializen met buren, maar dat gemoedelijke bevalt me prima. De buurt is prachtig. Gewoon prachtig. Ruim opgezet, heel veel groen, fietsvriendelijk (toch maar eentje aanschaffen), bos op loopafstand, trapveldje (leuk voor wanneer de kleinkinderen op bezoek komen) en toch is het centrum maar 5 minuten ver op de fiets. In mijn tempo…

Ik mag de komende weken spelen met een blank canvas in een, qua inrichting en maatvoering afwijkend huisje. Het is niet groot, maar ik kan een mancave maken in een huis dat ook al een mancave wordt. Ik heb er enorm veel zin in, snap je dat?

Ik maak, veel later dan ik had verwacht en toch eerder dan ik had durven dromen, een nieuwe stap in m’n leven.

Dat ik mixed emotions heb lijkt me logisch, maar ik zie de toekomst weer positief tegemoet. Vast werk, regelmatig inkomen, geen stress, een nieuw huis zonder zorgen… M’n vel is goed en wat er in steekt ook. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik blij ben, maar ik ben nog wat huiverig om dat hardop uit te spreken.

Oh wacht, nou heb ik het toch gedaan… 😉

Our House, als in mijn huis. It’s Madness

Oh, en dat Ermelo net zo gggggristelijk is als Harderwijk, daar deal ik ook wel mee, als rechtgeaard ongelovige. 🙂

 

Of: Er zijn veranderingen aanstaande 2.0

Het klinkt tegenstrijdig, maar het is wel waar.

Vandaag heb ik met de bonuszoon en z’n meisje overlegd dat we (zij) binnenkort een paar makelaars gaan uitnodigen om het huis waarin ik woon te komen bekijken voor een waardebepaling. Dat betekent dus dat de dag dat het in de verkoop komt nu steeds dichterbij komt, net als de dag dat ik het huis ga verlaten en nieuwe paden ga inslaan.

Ik heb al eens gezegd dat ik m’n huidige woonplaats ga verlaten, omdat ik hier niets meer te zoeken heb na het overlijden van m’n lief en het beëindigen van m’n “Friends with Benefits” relatie, nu ook alweer een half jaar geleden. De paar vrienden die ik hier heb kan ik ook blijven bezoeken (en zij mij) wanneer ik hier niet meer woon. En mocht blijken dat het in de toekomst afloopt, dan heeft dat zo moeten zijn en komen er wel weer nieuwe mensen op m’n pad.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. Ik heb me ingeschreven bij een aantal woningtoewijsclubs (vroeger kon je dat doen bij woningstichtingen, maar nu zijn het conglomeraten geworden die een hele regio bestrijken) en ik snuffel op sites van particuliere verhuurders. De realiteit is nl. dat ik niet of nauwelijks kans maak op een gewoon sociaal appartement (of flat, zoals dat vroeger heette) omdat er wachttijden zijn van 3 tot 7 jaar, ik geen urgentie ben  / heb (duh!) en deze regering op vakkundige wijze het sociale woningaanbod om zeep helpt / verkoopt.

Ik ben dus aangewezen op de vrije sector. Dat is op zich geen probleem, ik heb dat vaker gedaan en dat is goed bevallen, dus daar maak ik me geen zorgen over. Het probleem zit in het feit dat ook daar de vraag veel hoger is dan het aanbod, zeker in plaatsen die mijn voorkeur hebben (Amersfoort, Leusden) en dat de kans dat ik daar binnen een paar maanden een redelijk uitziend en geprijsd appartement vindt in een redelijke buurt ook al heel klein is. Waarom daar, hoor ik je vragen? Ik ken Amersfoort goed. Heb pakweg 20 jaar in Leusden gewoond, dus was op Amersfoort georiënteerd. Bovendien wonen m’n kinderen en kleinkinderen in de buurt en zit ik precies halverwege m’n bonuszoon en bonusdochter. En niet in de laatste plaats; uitstekend cultureel klimaat, centraal gelegen en ik kan thuiskomen wanneer ik met het openbaar vervoer vanuit het westen naar huis wil na een avondje concert oid.

Aangezien m’n werkplek zich bevindt in Barneveld (nee, daar wil ik absoluut niet wonen!) moet ik het toch zoeken in een straal van pakweg 40 km rond die plek, rekening houdend met verkeersdrukte, files en dat soort shit, dus ik kijk ook naar een plaats als Ede. Daar is op zich niks mis mee. Behoorlijk groot, intercitystation tussen Utrecht en Arnhem, goeie snelwegen. Ook behoorlijk ruim aanbod van geschikte appartementen. En er woont ook nog dierbare familie van me op de koop toe. Bovendien zijn de aangeboden flats ruimer en goedkoper dan in Amersfoort.

Maar het is Ede. En dat associeer ik met Bible Belt,  zondagsrust, cultureel dood. Zeg maar Harderwijk, maar dan groter. En dan zonder toeristen. (Fuck, een pluspunt!)

Gelukkig heb ik een goeie vriend wonen in Harderwijk, die net aan het verhuizen is naar een ander huis met veel ruimte. Die heeft me al een paar keer gezegd dat ik van harte welkom ben als ik een periode moet overbruggen tot ik iets gevonden heb dat ik echt graag wil, qua woning.

Zou maar zo kunnen dat ik gebruik ga maken van z’n aanbod. Het haalt in ieder geval een beetje de druk van de ketel.

En ik kan gewoon m’n muziekjes blijven draaien op het volume dat ik aangenaam vindt….

It’s Madness, Our House….