Post Tagged ‘geluk’

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

Klein geluk

Geplaatst: 8 december 2016 in Overpeinzingen, Uncategorized
Tags:, , , , , ,

Voor de een is groot, groter, grootst of duur, duurder, duurst de norm waaraan geluk wordt afgemeten.

Voor de ander gaat het om relatief kleine dingen.

Ik behoor tot de laatste categorie.

Sinds een paar maanden woon ik in een nieuwe woonplaats, in een bescheiden appartementje aan de rand van het dorp, 5 loopminuten van bos en heide en 10 loopminuten van het dorpscentrum.

Uit m’n vorige woning heb ik alleen een paar hoogst noodzakelijke meubels meegenomen. M’n bed, een bank en een paar kasten en natuurlijk m’n dierbare persoonlijke bezittingen; m’n muziekverzameling, m’n installatie en m’n boekenverzameling. Dingen, kortom, waar ik aan gehecht ben en waar ik een grote emotionele waarde aan hecht.

M’n huisje is nog lang niet volledig ingericht. Ik heb een bij elkaar geraapt zooitje staan dat niet op elkaar is afgestemd, maar ik red me daar voorlopig best mee.

Afgelopen weekend heb ik toch, na maanden dubben, een paar kastjes gekocht in het grote, blauwe woonpaleis om deze week in elk geval een passende plek te creëren voor voornoemde geluidsinstallatie, want ik werd onrustig van het niet in staat zijn om platen te draaien wanneer ik daar behoefte aan heb, of een cd in de speler te stoppen. Natuurlijk kon ik wel muziek luisteren, maar om dat alleen te horen via een paar pc-speakertjes…. En nu is m’n audio-tv meubeltje klaar en ingericht, zijn alle netwerkverbindingen gelegd, is de WiFi extender aangesloten en werkt alles zoals ik wil dat het werkt.

M’n volgende projectje staat in de steigers, maar dat is voor de komende maand. Want al het goede komt wanneer er gelegenheid voor is en middelen voor zijn.

Het gaat nog een hele tijd duren voor alles af is en m’n huisje ingericht naar m’n smaak, maar dat is geen enkel probleem voor me.

M’n huis is mijn huis en het voelt als een warme deken.

Klein geluk kan heel groot zijn.

Our House is passend, zelfs al woon ik er alleen.

Nu moet ik alleen nog zo’n glazen hoofd vinden waar ik m’n koptelefoon op kan zetten…

En weer ging op zaterdagmiddag de telefoon. Nu was het de zoon van K… om me te vertellen dat z’n vader een paar uur daarvoor overleden was.

Gewoon thuis in bed, zo goed als pijnvrij en met z’n vrouw, z’n lief, naast hem liggend.

Ik denk, ik hoop, dat ze hem in haar armen hield toen hij z’n laatste adem uitblies.

K… heeft een lang en mooi leven gehad met een liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij was daar blij mee, vertelde hij me vorige week, en dankbaar voor. En ik was blij voor hem omdat hij mede daardoor vredig zou kunnen sterven, zonder spijt.

Een paar dagen voordat K… overleed heeft een knul van 18 jaar zich doodgereden. Een gewone, leuke, positieve jongen met een hele mooie toekomst voor zich. Niet dronken, geen drugs, geen roekeloos gedrag, maar waarschijnlijk gewoon al rijdend in slaap gesukkeld en tegen een paal gereden. Eigenlijk te bizar voor woorden.

Hoe ik dit weet?

Z’n moeder, ik ken haar niet echt maar ik ken haar toch een beetje, heeft haar volgers op Twitter hierover verteld en haar verdriet met hen (mij ook) gedeeld, net als de dingen die volgden in de dagen na de dood van haar zoon. Ze heeft van hen die met haar meeleven veel mooie reacties gehad en steun.

Ze heeft ook veel negatieve reacties gehad omdat ze haar verdriet van zich afschreef en -schrijft. Wat bezielt die volslagen idioten, valse moraalridders en schijn-heiligen om een oordeel te vellen over de manier waarop iemand zijn of haar verdriet wil delen?!

Iedereen gaat met de dood om op de manier die op dat moment het beste is voor hem of haar. Iedereen heeft het absolute recht op de ruimte om dat te doen.

Ik zal komende week naar een begrafenis gaan.

Maar eerst ga ik zondag op bezoek bij m’n kleinzoon, want die wordt 5 jaar.

Het is een heerlijk joch.

Ik hoop dat hij een lange, mooie toekomst voor zich heeft.

En ik zal alles, wat in mijn vermogen ligt, doen om hem te beschermen en te helpen.

My Little Man

Klein geluk

Geplaatst: 24 oktober 2015 in Uncategorized
Tags:,

Het zijn geen vrolijke tijden.

Da’s een open deur, ik weet het, maar het feit is dat er tegenwoordig bar weinig is om vrolijk van te worden of optimistisch van te blijven.

Of het nou gaat om alle oorlogen in de wereld met alle gevolgen van dien, zoals vluchtelingen die van huis en haard verjaagd worden en o.a. in ons land belaagd worden door neo-nazistische haatzaaiers en idioten met het IQ van een deurknop en het EQ van een surfplank. Oorlogen die vlgs. mij zonder uitzondering een religieuze oorsprong hebben: Moslims die Moslims afmaken, Joden die Moslims afmaken, Moslims die Joden afmaken, Christenen die Moslims afmaken, Moslims die Christenen afmaken.

Dan heb je nog de onvoorstelbare egoïsten zoals medicijnenfabrikanten, bankiers en bedrijvenplunderaars, die er alles aan doen om zichzelf te verrijken over de rug van hulpeloze slachtoffers…

Of, op kleinere schaal, zorgverzekeraars die met hulp en toestemming van onze eigen overheid er alles aan doen om miljarden €’s grote financiele buffers aan te leggen, ten koste van patiënten, ouderen, gehandicapten die steeds minder kunnen en mogen, maar aan wie de noodzakelijke zorg en ondersteuning onthouden wordt.

Jongeren en ouderen die het onmogelijk wordt gemaakt om betaalbare, passende woonruimte te krijgen. En nee, dat ligt niet aan de vluchtelingen die hierheen komen. Dat ligt aan mismanagement en zelfverrijking door, en megalomaan gedrag van (bestuurders van) woningcorporaties, die ter dekking van miljoenenverliezen gedwongen zijn om hun bestand aan sociale, betaalbare woningen te verkopen aan commerciële investeerders die alleen maar geïnteresseerd zijn in opbrengst, ofwel return on investment. En hierin ook weer van harte ondersteund door partijen als de VVD en de PVV, omdat die ten enen male schijt hebben aan de gewone burger van dit land.

Toch bestaat er nog steeds klein geluk, dat eigenlijk groot geluk is.

Of het nou een andere medicijnenfabrikant is die wel de moed en de compassie heeft om een goedkoop medicijn op de markt te brengen om patiënten te helpen, een bank die wel bereid is om z’n nek uit te steken en te investeren in sociale projecten, een zorgverlener die wel haar cliënten op de eerste plaats stelt en een woningcorporatie die wel bouwt voor hun oorspronkelijke doelgroep en het verdomt om z’n sociale woningen te verkopen, een mevrouw in Steenbergen die wel haar nek durft uit te steken om een waardig pleidooi te houden voor een AZC, ondanks dat schreeuwende, scanderende rechtse tuig in die sporthal, dat ongemoeid werd gelaten door de politie,

Heel af en toe kom je in de tsunami van kutnieuws dit soort berichten tegen en daar word ik dan toch weer een beetje blijer van. 

Mijn eigen kleine geluk van de afgelopen dagen? Een appje krijgen van m’n dochter, die met man en kinderen een dagje naar De Beekse Bergen is van de bon die ze van me had gekregen, om me te laten weten dat ze het heerlijk hebben.

Een bezoekje aan de marktslager om heerlijke verse rookworsten te halen voor in de snert.

Thuiskomen van het boodschappen doen (laatste ronde) en verwelkomd worden door de geur van verse bouillon die de basis gaat vormen van een grote pan snert die ik vandaag ga maken en waar ik morgen van ga genieten. En ik niet alleen, want er wordt op gerekend door m’n kinderen….

Een kop koffie, vergezeld van een krentenbol met oude kaas.

Dat ik er vandaag niet meer uit hoef, maar lekker binnen kan blijven.

Dat ik al een boek heb klaarliggen om aan te beginnen.

Dat er muziek klaarstaat om te draaien. Dat laatste is trouwens altijd zo…dag en (bijna de hele) nacht.

Soms moet je maar gewoon even genieten van je eigen kleine, grote geluk binnen de muren van je eigen huis.