Post Tagged ‘dood’

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

En weer ging op zaterdagmiddag de telefoon. Nu was het de zoon van K… om me te vertellen dat z’n vader een paar uur daarvoor overleden was.

Gewoon thuis in bed, zo goed als pijnvrij en met z’n vrouw, z’n lief, naast hem liggend.

Ik denk, ik hoop, dat ze hem in haar armen hield toen hij z’n laatste adem uitblies.

K… heeft een lang en mooi leven gehad met een liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij was daar blij mee, vertelde hij me vorige week, en dankbaar voor. En ik was blij voor hem omdat hij mede daardoor vredig zou kunnen sterven, zonder spijt.

Een paar dagen voordat K… overleed heeft een knul van 18 jaar zich doodgereden. Een gewone, leuke, positieve jongen met een hele mooie toekomst voor zich. Niet dronken, geen drugs, geen roekeloos gedrag, maar waarschijnlijk gewoon al rijdend in slaap gesukkeld en tegen een paal gereden. Eigenlijk te bizar voor woorden.

Hoe ik dit weet?

Z’n moeder, ik ken haar niet echt maar ik ken haar toch een beetje, heeft haar volgers op Twitter hierover verteld en haar verdriet met hen (mij ook) gedeeld, net als de dingen die volgden in de dagen na de dood van haar zoon. Ze heeft van hen die met haar meeleven veel mooie reacties gehad en steun.

Ze heeft ook veel negatieve reacties gehad omdat ze haar verdriet van zich afschreef en -schrijft. Wat bezielt die volslagen idioten, valse moraalridders en schijn-heiligen om een oordeel te vellen over de manier waarop iemand zijn of haar verdriet wil delen?!

Iedereen gaat met de dood om op de manier die op dat moment het beste is voor hem of haar. Iedereen heeft het absolute recht op de ruimte om dat te doen.

Ik zal komende week naar een begrafenis gaan.

Maar eerst ga ik zondag op bezoek bij m’n kleinzoon, want die wordt 5 jaar.

Het is een heerlijk joch.

Ik hoop dat hij een lange, mooie toekomst voor zich heeft.

En ik zal alles, wat in mijn vermogen ligt, doen om hem te beschermen en te helpen.

My Little Man

De telefoon ging vanmiddag: “Bert, kun je nu komen? K… vraagt naar je”

Het was de vrouw van een collega van me. Een collega die ik, hoewel we weinig gemeen hadden, erg graag mag / mocht en waar ik regelmatig een goed gesprek mee had, wanneer we buiten stonden om een shaggie te roken voor dat hij moest beginnen met z’n route. Altijd vrolijk, altijd goed gehumeurd en goudeerlijk. Mijn soort volk dus. En dat was wederzijds.

In april kregen we een telefoontje op kantoor. K… is ernstig ziek en kan niet opgeroepen worden. Navraag wees uit dat hij ongeneeslijke kanker heeft en dat het afwachten zou zijn hoelang hij nog heeft / had. We werden via een andere collega op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en toen we in de gaten kregen dat het echt slechter met hem ging besloten we dat we op bezoek moesten, uiteraard met de obligate fruitmand.

En dan blijkt dat heel veel mensen het moeilijk vinden om op bezoek te gaan bij iemand die ligt dood te gaan. Ik ook hoor, ik ben soms net een mens. Maar ik besloot te gaan, ook al gelet onze werk- en persoonlijke relatie. Dat bezoek was een paar weken geleden en toen ik aankwam lag hij te slapen. Ik heb toen alleen koffie gedronken met z’n vrouw, een goed gesprek gehad, de fruitmand achtergelaten en ben terug gereden naar m’n werk.

Wel hadden we telefoonnrs. uitgewisseld en afgesproken dat we (ik, collega of chef) snel weer op bezoek zouden komen, maar dan eerst zouden bellen. Maar je weet hoe het gaat, het is druk en het slipt er een week, en nog een week, tussendoor. Tot we bericht krijgen dat hij erg hard achteruit gaat en dan schrik je je het schompus en denk je bij jezelf: waarom heb ik het godverdomme weer laten versloffen?!

Meteen geprobeerd te bellen, maar geen gehoor. Nog een paar keer gebeld, weer geen reactie. Toen maar een bericht gestuurd naar z’n mailadres in de hoop dat z’n vrouw dat zou lezen en eindelijk kunnen afspreken dat ik persoonlijk gebeld zou worden zodra K… zou aangeven dat hij me wilde zien en dus sterk genoeg zou zijn om dat aan te kunnen.

Vanmiddag ben ik geweest. Ik zag een man die blij was dat ik was gekomen. Die ergens blij was dat het onafwendbare einde aanstaande was. Die vooral blij was dat hij pijnvrij z’n laatste dagen kan doorkomen. Die blij was met z’n leven, z’n vrouw, z’n kinderen en kleinkinderen en de mooie tijd die ze nog mochten doorbrengen met elkaar.

Ik zag een man die verdrietig en boos was. Omdat er nog zoveel leven voor hem zou moeten liggen, samen met z’n gezin en z’n familie.

En ik zag een man die vrede had met z’n aanstaande overlijden.

Wat kun je, als feitelijk buitenstaander, nog zeggen? Niks toch? Maar toch hebben we leuke herinneringen opgehaald en een paar anekdotes uitgewisseld. Mooi!

Later vanmiddag kreeg ik een berichtje van z’n vrouw. Ze moest me nogmaals bedanken voor m’n bezoek. Hij was er enorm blij mee geweest.

Ik heb haar bedankt. Omdat ik op bezoek mocht komen.

Eerder deze week was ik met m’n collega op kraamvisite bij een andere collega. Maandag begint ze weer te werken, dus het werd wel tijd dat we eindelijk heengingen. Je komt dan binnen bij een jong stel dat op roze wolken loopt (bijna letterlijk, want een dochter gekregen) en helemaal blij en enthousiast is. Je wordt daar zelf ook weer helemaal vrolijk van. Zeker ik, als opa van 3 prachtige kleinkinderen.

Ik zie het geluk en proef de onschuld, vooral bij de moeder. Het is haar eerste kind, dus ze weet nog niet helemaal wat haar nog te wachten staat. Gelukkig heeft ze een vent met ervaring, dat scheelt. 😉

Het is een leuk stel, met nog een heel leven voor zich. Ik gun ze dat. En ik hoop voor ze dat ze heel lang op die roze wolk blijven zitten.

Maar uiteindelijk worden we allemaal geboren om dood te gaan…

Born to Die