Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreëerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieën is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiënteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.

Vandaag hebben m’n Friend with Benefits en ik officieel een punt gezet achter onze “relatie”. Voor wat betreft de benefits, that is.

Eigenlijk heeft het nog best lang geduurd, terugkijkend.

Maar ik zag aankomen dat het een aflopende zaak was. Niet alleen, omdat ik het zelf steeds minder spannend vond worden, de laatste maanden dat we nog met elkaar naar bed gingen, maar ook omdat ik me sinds een jaar (of misschien wel langer) realiseerde dat we geen steek verder kwamen.

Ze is veel jonger dan ik. En ik heb gemerkt dat dat niet werkt in de praktijk. Interesses zijn te verschillend, wederzijdse belangstelling blijft beperkt tot dagelijkse dingen…

De enige common denominator was de sex. En eerlijk is eerlijk, die was fantastisch. Vond ik niet alleen, maar zij ook. Geen remmingen, alleen genieten en experimenteren. geen taboes. Maar op een gegeven ogenblik heb je (bijna) alles gedaan en geprobeerd en ga je herhalen. En daar is niks mis mee in een normale relatie, gebaseerd op wederzijdse liefde. Maar in een FWB relatie werkt dat maar even.

Ik had al veel vaker tegen haar gezegd dat het een tijdelijke zaak zou zijn en dat ze open moest blijven staan voor een serieuze partner, inclusief houden van. Niet dat wij niet van elkaar hielden (of houden) maar dan op een andere manier.

We blijven vrienden van elkaar en ons wekelijkse kopje koffie samen blijft ook gewoon doorgaan. net als de boodschapjes die ze af en toe, wanneer ik geen tijd heb of geen zin, voor me blijft doen.

We zijn allebei blij dat we het op deze manier hebben kunnen afsluiten en we gaan weer verder waar we ruim 5 jaar geleden zijn geëindigd.

Voor een monogame man als ik is dat een hele mooie manier om weer verder te kijken zonder het gevoel te hebben dat ik verkeerd bezig ben. En dat gevoel had ik wel wanneer ik aan het flirten was met een vrouw toen we nog wel FWB’s waren.

Het lijkt erop dat ik toch niet voldoe aan het stereotiep van “de man”

But then again, I don’t give a fuck!

 

This is the end….

Basistekst van de Piraten

Geplaatst: 7 april 2016 in Uncategorized

Ik heb met veel belangstelling onderstaand blog gelezen over het gedachtengoed van de Piratenpartij.
Wat ze schrijven spreekt me aan, erg aan zelfs, want ik hou van autonome geesten en denkers/doeners.
Vooral als ze, zoals ze claimen, wel de individuele integriteit respecteren en het recht van eenieder op een menswaardig bestaan.
Ik ga me eens wat meer verdiepen in deze club.

piratesse

0) OVER DEZE TEKST

Onderstaande tekst is de basistekst van de Piraten. Het is geen vaststaande en statische waarheid, maar een dynamische werktekst die in de toekomst herzien kan worden, en waarop verder gebouwd kan worden voor het uitschrijven van een manifesto.

De tekst is gegroeid uit de Gentse Piratencrew, die dringend nood heeft aan een basistekst om aan de buitenwereld te communiceren waarvoor de Piraten staan. Enkel  zo kan de crew verder groeien.

De tekst is een compilatie van stukken tekst uit het Piratenprogramma van 2014, en uit de (vertaalde) basisteksten van de IJslandse en de Duitse Piratenpartij, met aanvullingen van de Gentse crew en de Belgische Piraten. Alles wat in de tekst staat, is dus reeds besproken en bediscussieerd door Piraten.

553549_10150961357615796_2052171915_n

1) INLEIDING

De Piraten zijn een wereldwijde beweging van vrijheidslievende, kritische, constructieve en mondige burgers die een systeem in crisis observeren. Ze zoeken naar alternatieven en bouwen…

View original post 2.460 woorden meer

Van dat eerste, soort van voorjaars-, weekend dat je buiten aan de gang kunt en je was buiten hangen en zo kan ik altijd enorm genieten. Dit weekend was het zover, dus ik ben enorm actief geweest, zowel binnen als buiten.

De was heeft heerlijk buiten gehangen, al was het net niet mooi genoeg om ze allebei droog te krijgen aan de droogmolen. De handdoeken zitten nu dus na te drogen in de droogmachine. Moet kunnen. Worden ze nog een beetje zachter van ook. Ik heb mijn tuinbankje gerepareerd. Was in elkaar getrapt door het altijd nette uitgaanspubliek in Harderwijk. Kunnen ook een stel opgeschoten kwajongens zijn geweest die de kroeg nog niet in mogen, dat weet ik niet zeker. Vroeger zou ik er achteraan zijn gegaan en ze “bestraffend hebben toegesproken”, maar dat heb ik achter me gelaten. Heeft vast en zeker met leeftijd en slechte conditie te maken, want ik geloof niet dat ik veel milder ben geworden.

M’n hele huisje schoongemaakt en opgeruimd. Stoffen, stofzuigen, dweilen…. Dat je dweilwater van kleur verandert van gifgroen naar troebel…Dan heb je eer van je werk, vind je niet? Kan natuurlijk ook zijn dat ik het iets vaker moet doen.

De ramen en de voordeur aan de voorkant gelapt, zodat de zon weer naar binnen kan schijnen…

Is vandaag overigens niet gebeurd. Ik heb de hele dag de gordijnen aan de straatkant dicht gehouden, want ik had geen zin aan interactie met de echte wereld.

Soms bekruipt me dat. En het overkomt me vaker dan me lief is.

Het is niet dat ik dan niet wil praten met mensen, maar ik doe het dan liever op Twitter of Facebook. Omdat ik me dan afscherm van de echte wereld. Omdat ik die dan even niet verdragen kan. Dan hou ik de gordijnen dicht. Niet alleen van m’n huis, maar ook van mezelf. Ik ben dan slecht benaderbaar en trek m’n pantser op.

Er zijn 2 versies van me. Met de een valt prima te leven door me, maar de tweede jaagt me af en toe angst aan.

En het is niet eens volle maan.

Bark at the Moon

Ik werk vanaf m’n 15e verjaardag. Letterlijk. Op m’n verjaardag, 4 juli, fietste ik met m’n vader naar de Philips fabriek in Hoogeveen om te gaan beginnen aan m’n eerste, van wat heel veel zouden worden, werkdag. M’n vader fietste weer weg nadat hij mij afgeleverd had. Ik denk dat hij zeker wilde zijn dat ik zou aankomen daar, want met mij wist ie nooit wat er zou gebeuren.

Het was niet dat ik niet kon leren, want dat kon ik wel. Ik zat op het Menso Alting College en kon met 2 vingers in m’n neus de HAVO-opleiding doen. Toch doubleerde ik zowel de eerste, als de tweede klas en dat was meer dan genoeg voor m’n ouders. Ik was al een buitenbeentje binnen het gezin, kostte het meest qua school en leerde ook nog iets waar niks mee te verdienen viel. nee, dan m’n broertje (ambachtsschool) en zusjes (huishoudschool), die zouden altijd werk houden en geld verdienen.

Ik ging alleen maar om met rare jongens met lang haar en rare muziek en zo en ik kwam godverdomme ook nog thuis met meiden! Dat het klasgenootjes waren en we samen bezig waren met huiswerk was compleet onvoorstelbaar en reken maar niet dat ze mee naar boven kwamen. Anyway, da’s een ander verhaal. Dat komt nog wel.

Ik ben nu ruim 61. Da’s niet te merken zegt u? Dank u, aardig om te zeggen. 🙂

Punt is, dat ik nu ruim 46,5 jaar werk en ik zal door moeten werken tot m’n dood. (of kort daarvoor) Na m’n pensioen hoeft het niet meer fulltime, dat scheelt, maar de eerstkomende jaren ben ik gewoon bezigt met het verdienen van m’n dagelijks brood.

Van alle jaren dat ik werk, ben ik heel lang bezig geweest als zelfstandig ondernemer, met wisselend succes. De meeste andere jaren, als loonslaaf, ben ik in vaste dienst geweest, zoals iedereen. Ja jongens en meisjes, zo ging dat vroeger. Je kreeg gewoon een arbeidsovereenkomst met een proeftijd van 2 maanden en je moest wel een enorme sufkut of klootzak zijn om daar niet doorheen te komen.

Maar de laatste 4 jaar, nadat ik het bedrijf dat ik samen met m’n lief draaide, had opgeheven omdat ze overleed en ik het totaal niet meer zag zitten, ben ik aan het werk geweest als oproepkracht met een 0-uren contract. Dat is de westerse variant van je ’s morgens verzamelen op een plek in de hoop dat een uitbuiter jou uitkiest om die dag voor je te werken onder beroerde omstandigheden op een plantage of in een fabriek vol giftige stoffen of zo, ergens in de z.g. derde wereld.

Ik vond dat prima. Ik ken m’n kwaliteiten en ik weet dat ik door m’n drive en betrokkenheid altijd in positieve zin opval bij een werkgever. En dat was ook zo bij de werkgever waar ik 4(!) jaar heb gewerkt als oproeper. Alleen werkte ik de laatste jaren niet slechts een aantal uren per week, maar effectief fulltime. Zeer naar m’n zin, want erg leuk werk, maar tegen een minimumloon en zonder de benefits die vaste werknemers wel hebben. Prima hoor, en niks om me echt druk om te maken. De tijden veranderen, er is meer werkloosheid, banen vinden is voor ouderen helemaal een crime, de laatste jaren, dus ik had niks te klagen.

Tot het moment dat ik te horen kreeg dat een collega wel een vaste arbeidsovereenkomst zou krijgen, omdat hij er anders een half jaar uit zou moeten en hij feitelijk niet kon worden gemist. En niet omdat ik het hem niet gunde, want dat deed ik wel degelijk, maar het stak me dat ik nog niks van m’n baas had gehoord, terwijl mijn jaarcontract ook zou aflopen.

Dus ik besloot om zelf maar het initiatief te nemen en het gesprek aan te gaan met hem. Z’n eerste reactie was dat hij me nog een jaar een contract mocht geven als oproeper, maar dat hij me “zacht zou laten landen”. M.a.w., daarna zou ik alsnog een vast contract krijgen. Ik vond dat hij die zachte landing dan ook wel een jaar eerder kon laten ingaan. Als hij dan toch waardeerde wat ik deed voor het bedrijf en er verder ook alleen maar complimenten waren over m’n werk en andere belangrijke dingen die m’n baan met zich meebracht, nietwaar?

Hij wilde daar over nadenken en zou daar in december op terugkomen. da’s niet gebeurd, het werd januari.

Toen kreeg ik te horen dat ik per 1 februari een vaste arbeidsovereenkomst zou krijgen, met alle voordelen van dien. Als 61-jarige!

Ik ben nu een week werkzaam als “normale” werknemer in dezelfde functie die ik al bijna een jaar vervul.

En toch voelt het anders…

Ik ben verbaasd over mezelf.

 

Working Class Hero

Niet door mij geschreven, maar wel voor 100% door mij onderschreven!

wltrrr

testosteronbomFeiten, ze zijn soms lastig. Telegraaf en AD hebben een WOB-verzoek ingediend over het aantal misdrijven en zedenzaken in AZC’s. Naar nu blijkt waren er 55 aangiften van zedendelicten op 47.000 bewoners van AZC’s. Voor het gemak ronden we dat af naar 1 op 1.000. Landelijk waren er in 2013 volgens CBS 80.000 aangiften van zedendelicten. Op een bevolking van bijna 17 miljoen betekent dat ongeveer 5 op 1.000. Met andere woorden, onder Nederlanders zijn er gemiddeld vijf keer zoveel ‘testosteronbommen’ als onder asielzoekers. Het gaat natuurlijk om aangiften, niet om veroordelingen. Maar in het geval van asielzoekers vinden veel Nederlanders dat een aangifte voldoende bewijs is van een misdaad.

Ondertussen wordt er in Duitsland melding gemaakt dat veel van de aangiften van aanranding door vluchtelingen verzonnen zijn. In Keulen tijdens oudejaarsnacht is tot nu toe één valse aangifte bekend, maar het onderzoek is nog maar net begonnen. Allerlei fantastische…

View original post 308 woorden meer

Nieuwjaarsgezever 3.0

Geplaatst: 31 december 2015 in Uncategorized

Na Kerstgezeik en Nieuwjaarsgezever en Kerstgezeik 2.0 en Nieuwjaarsgezever 2.0 The Sequel borduren we nog even voort op het thema met versie 3.0.

Want er blijft altijd wel wat te zeveren, kijkend naar de berichtjes in m’n tijdlijnen op Facebook en Twitter en luisterend naar de verhalen IRL. (In Real life, oftewel in het echte leven)

Zullen we beginnen met al die goeie voornemens, waar ik er minstens 1000 voorbij heb zien komen, in allerlei soorten en maten?

What the Fuck are you talkin’ about?!

Ga je me nou serieus vertellen dat je de overgang van het ene jaar naar het nieuwe jaar nodig hebt om ergens mee te stoppen, dan wel te beginnen? Schei toch uit met je flauwekul. Als je ergens mee wilt stoppen (roken, drinken, sex…oh, wacht…) dan doe je dat op het moment dat je er aan toe bent, niet omdat het 31 december is en je weet dat je op 1 januari (of 2) met een houten kop, een volgevreten pens en een smaak in je bek als een beerput wakker gaat worden. Tuurlijk, je houdt het een paar dagen vol, misschien zelfs een paar weken, maar uiteindelijk ga je weer voor de bijl / door met wat je altijd al hebt gedaan.

Ik doe er niet aan mee. Als, en alleen als, ik er behoefte aan heb stop ik met roken. De enige concessie die ik al jaren geleden gedaan heb is, dat ik nooit rook in het bijzijn van niet-rokers. (en eerlijk is eerlijk, m’n tabaksconsumptie is het laatste halfjaar met 75% gedaald.)

Als, en alleen als, ik er behoefte aan heb stop ik met het drinken van alcohol. Het enige dat me zelden of nooit overkomt is, dat ik teveel drink. Ik hou van een glas goeie Malt Whisky en kan daar enorm van genieten. En dat blijf ik doen. Kwaliteit boven kwantiteit. Altijd. Daarom heb ik flessen in de kast staan die er al 10 of 20 jaar staan. De enige fles die ik dit jaar leeg gemaakt heb is de heel speciale fles die ik ooit van m’n (overleden) lief kreeg tijdens onze eerste vakantie samen. Nu alweer meer dan 9 jaar geleden. Daarvan heb ik de laatste glaasjes een paar weken geleden genuttigd met m’n zoon en z’n meisje. Als er in mijn beleving een paar mensen het verdienden om mee te genieten van die fles, waren zij het.

Sex is geen topic! Als er iets bestaat dat lekkerder is blijf ik het erbij doen!

Alleen moet ik dan wel de kans krijgen om sex te hebben. Sinds ik m’n FWB relatie heb beëindigd in het begin van 2016 is er op dat gebied geen activiteit meer geweest. Mis ik dat? Ja, absoluut. Maar niet de sex om de sex. Wel de sex, of het liefhebben, binnen een relatie en het maakt me eerlijk gezegd niet uit wat voor soort relatie het is.

Ik lees en hoor nog steeds, of eigenlijk steeds meer, heel veel negativisme over wat komen gaat en over wat geweest is. En eerlijk gezegd snap ik dat niet nog steeds niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Wat geweest is kun je niet meer veranderen en de toekomst kun je, tot op zekere hoogte, sturen. Wanneer je blijft hangen in negativisme en alles ophangt aan je omgeving weet je zeker dat je geen stap verder komt. Jij bepaalt voor een groot deel je toekomst. veraf, maar zeker ook dichtbij.

Geloof me, als je negatief in het leven staat en alleen maar beren op de weg ziet, roep je de rottigheid over jezelf af. Natuurlijk loop je tegen vervelende dingen aan, maar die duren niet eeuwig. Loop je tegen een muur op? Ga naar links of naar rechts en vindt een mogelijkheid om er omheen te komen. Die is er, maar je moet er meestal wel wat voor (durven) doen.

Ben ik een geboren optimist? Absoluut! En geloof me, ik heb in m’n leven al een shitload aan ellende over me heen gehad. Toch staat daar minstens zoveel goeds tegenover.

Ik heb veel om verdrietig te zijn (geweest), maar minstens net zoveel om blij van te zijn. En natuurlijk heb ik ook nog genoeg om over te zeveren en doe ik dat ook regelmatig, maar da’s alleen maar om het zeveren en om te stangen. Noodzaak is er niet echt. Ik heb werk, een nieuw dak boven m’n hoofd, fantastische kinderen en kleinkinderen, 2 ontzettend leuke exen, enorm leuke vrienden en lieve vriendinnen…

En ik kan niet meer zeiken over het feit dat ik geen vaste arbeidsovereenkomst heb, maar een 0-uren contract, want ik heb een vaste arbeidsovereenkomst.. Dat ik geen eigen huis heb, maar in het huis woon van m’n overleden vriendin bij de gratie van haar kinderen, kan ik ook niet meer over zeiken, want ik ben verhuisd en woon in een heerlijk appartementje in Ermelo.

Dat m’n kinderen niet elke week bij me komen en ik m’n kleinkinderen te weinig zie. Dat ik geen relatie heb. Dat ik de meeste van m’n vrienden en vriendinnen alleen maar online spreek. Dat ik niet alles meteen kan kopen wat ik graag wil hebben, dat ik veel te zwaar ben, dat ik….

Maar dat is allemaal gezever.

Want de bottomline is nog steeds dat ik werk heb dat ik leuk vind en dat ik er voldoende mee verdien om me prima te redden. Dat ik in een leuk huis woon. Dat ik zo’n goeie relatie heb met m’n kinderen dat we elkaar niet elke week hoeven te zien, maar dat het altijd goed is wanneer we elkaar zien. Dat ze me weten te vinden voor de leuke dingen die ze willen delen , maar ook wanneer ze me nodig hebben. Dat m’n kleinkinderen staan te juichen wanneer gekke opa Bert de tuin inloopt en een rare bek trekt. Dat ik steeds meer online vrienden en vriendinnen ook in het echt zie en dat daar echte, oprechte vriendschappen uit zijn ontstaan waar ik intens van geniet. Dat ik oprecht blij kan worden wanneer ik hoor van een ex dat ze een nieuwe relatie heeft waarmee ze gaat samenwonen. En vooral dat ik elke dag muziek kan luisteren, er over kan lullen, nieuwe bands ontdek, concerten bezoek. met m’n jongste zoon en met dierbare vrienden.

Eigenlijk ben ik gewoon weer gelukkig met m’n leven en met de mensen om me heen, dichtbij of veraf, maar altijd in m’n hart.

Ik wens jullie niet alleen een fantastisch en voorspoedig 2017, maar een fantastisch en voorspoedig leven.

En ik weet zeker dat ik ook komend jaar weer plenty van jullie in het echt ga zien.

Dit jaar heb ik, net als vorig jaar, kerstavond doorgebracht bij de moeder van m’n kinderen, annex de oma van m’n kleinkinderen, annex m’n ex.

Kerst was en is bij haar een dingetje en in de jaren dat we getrouwd waren vierden we het altijd groot op kerstavond met de kinderen, onzinnige bergen cadeau’s, de hele keet veranderd in iets wat zich nauwelijks laat beschrijven, en deden we het 1e of 2e kerstdag nog eens dunnetjes over met vrienden en/of familie. Aangezien ik meestal kookte, omdat ik dat beter kon dan haar, waren dat voor mij over het algemeen redelijk stressvolle dagen die bijna altijd eindigden in ruzie of sikkeneurige koppen en de blijdschap bij me dat ik weer aan het werk kon. Had ook altijd een goed excuus, want zelfstandig ondernemer, dus druk – druk…

De ker(st)mis is gebleven, maar de sfeer is veranderd. Iedereen doet mee aan het kerstmaal, de cadeaus zijn klein (alleen de kleinkinderen worden extra verwend), het is een casual gebeuren waar iedereen van kan genieten. En ik zit daar tussen, met m’n glas whisky, als een reguliere Pater Familias te genieten van alles dat me dierbaar is. Niet alleen m’n kinderen en de kleinkinderen, maar ook van ex die zichtbaar geniet en in haar element is. Ik vind dat mooi. We hebben niet voor niks een relatie gehad van pakweg 25 jaar, die overwegend prima is geweest en ik vind het mooi dat we op deze manier met elkaar kunnen omgaan.

Toen we ’s avond’s afscheid namen kreeg ik de vraag mee of ik volgend jaar wat eerder kon komen. Alsof het alweer beklonken was dat ik dan weer kom, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik er dan weer bij ben.

Ik ga dat naar alle waarschijnlijkheid ook weer gewoon doen, tenzij een van ons (of allebei) weer een relatie heeft. Dan ga ik het niet doen, want daar zou ik me niet comfortabel bij voelen. Mind you, mijn vriendin kon uitstekend overweg met m’n ex, maar het wordt voor mij te gecompliceerd om alles en iedereen van meerdere gezinnen bij elkaar te hebben, dus dat gaat niet gebeuren.

En de rest van dit weekend?

Gisteren heb ik vrienden op bezoek gehad die me al sinds mensenheugenis zo enorm dierbaar zijn en die me in alle jaren dat ik ze ken op zoveel fronten hebben geholpen, dat ik het elke keer weer een feestje vind wanneer we elkaar zien, al is dat veel te weinig. Natuurlijk weet ik wel dat dit soort vriendschap niet wordt afgemeten aan de frequentie waarin je elkaar ziet, maar toch. We hebben bijgekletst, wat gedronken, wat gesnoept, elkaar up-to-date gebracht over onze kinderen en werk en zo en het was goed.

De afspraak die ik ’s avonds had ging helaas niet door, dus heb ik de avond doorgebracht met muziek en lezen. Maar da’s voor mij ook quality time.

Quality time die ik vandaag weer ga hebben met m’n jongste zoon, want die komt een vorkje meeprikken en een slokje drinken. Het is mooi wanneer al m’n kinderen, inclusief m’n 2 bonuskinderen, met hun aanhang op bezoek komen, maar ik geniet er ook minstens zoveel van wanneer ze alleen komen omdat je dan toch andere gesprekken hebt.

Wanneer de rest komt weet ik niet. Maakt ook niet uit. Veel belangrijker vind ik het, wanneer ze bij me komen, dat het gezellig is. Hoe vaak dat is, is totaal niet belangrijk. Net zo onbelangrijk als komen op zogenaamde speciale dagen als kerst en dergelijke.

Ik geniet altijd van bezoek van hen of van vrienden. Nog meer dan op bezoek gaan, maar dat ligt meer aan mij…

Fijne dagen, ondanks alles.

Our House

Het is weer de tijd van het jaar dat zo ongeveer iedereen begint over Kerst, de Kerstdagen en Oud en Nieuw.

Het valt me op dat de meerderheid van wat ik lees op Twitter of Facebook niet positief is. Het lijkt erop dat veel mensen opzien tegen de confrontatie met zichzelf, hun familie en/of hun vooruitzichten, dus ik lees en hoor veel gezeik en geklaag over die vreselijk vervelende Kerstdagen met verplicht bezoek aan ouders/broers/zusters/kinderen/ kerstmissen, te verwachten confrontaties met exen bij kinderen, een extra dag vrij om naar Ikea of de meubelboulevard te moeten en geen geld om op wintersport te gaan, dus vluchten kan ook niet meer!

Natuurlijk ook veel voornemens om veel te vreten en nog meer te zuipen zodat ze een excuus hebben om minstens een dag in hun bed te blijven liggen.

Willen we wel of geen kerstboom en moet het dan een echte worden of een namaak. Als het een echte is, zit je nog maanden met dennennaalden in het huis, het kleed en de vloerbedekking. Maar als het een nepperd is mis je de geur van verse dennennaalden en dat kreng neemt de rest van het jaar zoveel plek in.

En dan heb ik het nog niet gehad over het kerstdiner. Bij wie: zijn ouders, jouw ouders, bij ons?! En wie moeten we uitnodigen en wat gaan we eten en wie moet dat allemaal koken en voorbereiden en dan sta ik dagen in de keuken en jij loopt mooi weer te spelen en ik moet altijd alles alleen doen en die kutkinderen heb ik ook niks aan en die patserige vrienden van je weten de hele avond alleen maar alles af te zeiken en alles op te zuipen en, en, en….

Oh wacht, zou ik bijna de horde van allenige vrouwen en mannen vergeten die heel erg zielig alleen thuiszitten met een plaidje over zich heen, een fles wijn of echte drank naast zich plus een zak chips en een kant en klare maaltijd die 5 minuten in de magnetron moet en, als ze nog niet helemaal depri zijn, een stukje brie of andere zweetvoetenkaas met een droog toastje…

En wat denk je van oudejaarsavond! Zelfde gezeik, maar dan een week later! Aangevuld met gezever over weer een verloren jaar, weer een jaar dichter bij de dood, weer geen carrière op gang gebracht of promotie gemaakt, weer geen nieuw huis/auto/vriendin/vriend/maitresse/toyboy.

Wel 5 kilo erbij, plus 5 rimpels, minstens 1 vetrol en katers na 3 glazen drank in plaats van na 3 flessen, de aow weer 3 maanden verlengd, dus je moet nog langer werken en het pensioen verder verlaagd dus je moet na je aow-gerechtigde leeftijd blijven werken!

Kortom: Life is a Bitch and then You Die, Motherfucker!

Het valt allemaal niet mee he, stumpers?

Nou, dat gaat nogal. Maar het is maar net hoe je er zelf instaat. Het zou volgens mij al een heel stuk gemakkelijker worden als iedereen een beetje eerlijker tegenover zichzelf en anderen zou zijn. Durf eens gewoon nee te zeggen als je ergens absoluut geen zin in hebt. Of ga in onderhandeling over de voorwaaarden waaronder je bereid bent om iets te doen. Het leven is toch een kwestie van geven en nemen? Doe dat dan en schei uit met dat jaarlijks terugkerende gezeik! Of zwelg je daar soms in? Dat kan natuurlijk ook, maar val mij daar niet mee lastig. Ook als je alleen bent kun je deze dagen op een leuke manier doorkomen, mits je de bereidheid en de moed hebt om jezelf een schop onder je lamlendige reet te geven. Ben je alleen en heb je daar last van? Bel een vriend/vriendin/familielid en vraag of je welkom bent. je staat er verbaasd van te kijken hoe vaak je “ja, gezellig” hoort. Zie je op tegen het nieuwe jaar? Maak een lijstje van de dingen die je in het nieuwe jaar zou willen doen. een soort bucketlist voor 2016. Je staat te kijken van de hoeveelheid dingen/activiteiten je wilt/gaat bezoeken en die je leven leuk gaan maken.

Mijn lijstje is al best gevuld en er komt nog veel bij. De verjaardagen van m’n kinderen, kleinkinderen en een paar vrienden. Concerten en festivals die ik wil bezoeken met m’n jongste zoon en met vrienden. Ik kan me daar nu al zo enorm op verheugen dat ik alleen daardoor al in een goed humeur kom.

En de kerstdagen? Die gaan ook leuk worden.

Ik ga kerstavond, na m’n werk, naar de moeder van m’n kinderen om samen met haar, de kinderen en onze kleinkinderen gezellig feest te vieren met hapjes, kalkoenbouten, drank en wijn en cadeautjes en zo. Ik kan namelijk goed opschieten met m’n ex. Heeft tijd gekost, jazeker, maar het is het waard geweest om in te investeren. Net als met m’n eerste ex trouwens, die ik komend jaar ook wel weer zal zien omdat ze met haar vriend in m’n woonplaats komt wonen.

Of ik de beide Kerstdagen nog mensen op bezoek krijg weet ik nog niet. er staat niks gepland. M’n bonuszoon blijft met z’n lief in het noorden, m’n bonusdochter zal vermoedelijk in het zuiden blijven om kerst te vieren met haar vriendinnen en haar vriendje. Maar ook al komt er niemand, ik vermaak me kostelijk. Ik heb lekker eten in huis. M’n 2 favoriete groenten (witlof en spruitjes), heerlijke aardappeltjes en een serieuze varkensrollade van een slager uit het noorden. Da’s wel een belangrijk iets, want die weten tenminste hoe je een rollade moet kruiden. Ik heb een paar mooie playlists om te luisteren en niet te vergeten m’n platen, want er gaat niks boven vinyl. Ik heb een stapel boeken liggen en muzikale jaaroverzichten.

Heel misschien heb ik tegen die tijd gehoord dat m’n 0-uren contract wordt omgezet in een normale arbeidsovereenkomst, maar de kans dat ik toch weer een nieuw 0-uren contract krijg is groter, want het kan nl. nog. Maar weet je wat het is? het interesseert me eigenlijk geen fuck. Ik vermaak me wel en ik kom er wel. Ik realiseer me dat mijn verleden een stuk groter is dan m’n toekomst en ik ben van plan om te genieten van de toekomst die ik nog heb.

Ik wens jullie allemaal alle goeds.

Klein geluk

Geplaatst: 24 oktober 2015 in Uncategorized
Tags:,

Het zijn geen vrolijke tijden.

Da’s een open deur, ik weet het, maar het feit is dat er tegenwoordig bar weinig is om vrolijk van te worden of optimistisch van te blijven.

Of het nou gaat om alle oorlogen in de wereld met alle gevolgen van dien, zoals vluchtelingen die van huis en haard verjaagd worden en o.a. in ons land belaagd worden door neo-nazistische haatzaaiers en idioten met het IQ van een deurknop en het EQ van een surfplank. Oorlogen die vlgs. mij zonder uitzondering een religieuze oorsprong hebben: Moslims die Moslims afmaken, Joden die Moslims afmaken, Moslims die Joden afmaken, Christenen die Moslims afmaken, Moslims die Christenen afmaken.

Dan heb je nog de onvoorstelbare egoïsten zoals medicijnenfabrikanten, bankiers en bedrijvenplunderaars, die er alles aan doen om zichzelf te verrijken over de rug van hulpeloze slachtoffers…

Of, op kleinere schaal, zorgverzekeraars die met hulp en toestemming van onze eigen overheid er alles aan doen om miljarden €’s grote financiele buffers aan te leggen, ten koste van patiënten, ouderen, gehandicapten die steeds minder kunnen en mogen, maar aan wie de noodzakelijke zorg en ondersteuning onthouden wordt.

Jongeren en ouderen die het onmogelijk wordt gemaakt om betaalbare, passende woonruimte te krijgen. En nee, dat ligt niet aan de vluchtelingen die hierheen komen. Dat ligt aan mismanagement en zelfverrijking door, en megalomaan gedrag van (bestuurders van) woningcorporaties, die ter dekking van miljoenenverliezen gedwongen zijn om hun bestand aan sociale, betaalbare woningen te verkopen aan commerciële investeerders die alleen maar geïnteresseerd zijn in opbrengst, ofwel return on investment. En hierin ook weer van harte ondersteund door partijen als de VVD en de PVV, omdat die ten enen male schijt hebben aan de gewone burger van dit land.

Toch bestaat er nog steeds klein geluk, dat eigenlijk groot geluk is.

Of het nou een andere medicijnenfabrikant is die wel de moed en de compassie heeft om een goedkoop medicijn op de markt te brengen om patiënten te helpen, een bank die wel bereid is om z’n nek uit te steken en te investeren in sociale projecten, een zorgverlener die wel haar cliënten op de eerste plaats stelt en een woningcorporatie die wel bouwt voor hun oorspronkelijke doelgroep en het verdomt om z’n sociale woningen te verkopen, een mevrouw in Steenbergen die wel haar nek durft uit te steken om een waardig pleidooi te houden voor een AZC, ondanks dat schreeuwende, scanderende rechtse tuig in die sporthal, dat ongemoeid werd gelaten door de politie,

Heel af en toe kom je in de tsunami van kutnieuws dit soort berichten tegen en daar word ik dan toch weer een beetje blijer van. 

Mijn eigen kleine geluk van de afgelopen dagen? Een appje krijgen van m’n dochter, die met man en kinderen een dagje naar De Beekse Bergen is van de bon die ze van me had gekregen, om me te laten weten dat ze het heerlijk hebben.

Een bezoekje aan de marktslager om heerlijke verse rookworsten te halen voor in de snert.

Thuiskomen van het boodschappen doen (laatste ronde) en verwelkomd worden door de geur van verse bouillon die de basis gaat vormen van een grote pan snert die ik vandaag ga maken en waar ik morgen van ga genieten. En ik niet alleen, want er wordt op gerekend door m’n kinderen….

Een kop koffie, vergezeld van een krentenbol met oude kaas.

Dat ik er vandaag niet meer uit hoef, maar lekker binnen kan blijven.

Dat ik al een boek heb klaarliggen om aan te beginnen.

Dat er muziek klaarstaat om te draaien. Dat laatste is trouwens altijd zo…dag en (bijna de hele) nacht.

Soms moet je maar gewoon even genieten van je eigen kleine, grote geluk binnen de muren van je eigen huis.