Archief voor de ‘Time waits for no one’ Categorie

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

En weer ging op zaterdagmiddag de telefoon. Nu was het de zoon van K… om me te vertellen dat z’n vader een paar uur daarvoor overleden was.

Gewoon thuis in bed, zo goed als pijnvrij en met z’n vrouw, z’n lief, naast hem liggend.

Ik denk, ik hoop, dat ze hem in haar armen hield toen hij z’n laatste adem uitblies.

K… heeft een lang en mooi leven gehad met een liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij was daar blij mee, vertelde hij me vorige week, en dankbaar voor. En ik was blij voor hem omdat hij mede daardoor vredig zou kunnen sterven, zonder spijt.

Een paar dagen voordat K… overleed heeft een knul van 18 jaar zich doodgereden. Een gewone, leuke, positieve jongen met een hele mooie toekomst voor zich.Ā Niet dronken, geen drugs, geen roekeloos gedrag, maar waarschijnlijk gewoon al rijdend in slaap gesukkeld en tegen een paal gereden. Eigenlijk te bizar voor woorden.

Hoe ik dit weet?

Z’n moeder, ik ken haar niet echt maar ik ken haar toch een beetje, heeft haar volgers op Twitter hierover verteld en haar verdriet met hen (mij ook) gedeeld, net als de dingen die volgden in de dagen na de dood van haar zoon. Ze heeft van hen die met haar meeleven veel mooie reacties gehad en steun.

Ze heeft ook veel negatieve reacties gehad omdat ze haar verdriet van zich afschreef en -schrijft. Wat bezielt die volslagen idioten, valse moraalridders en schijn-heiligen om een oordeel te vellen over de manier waarop iemand zijn of haar verdriet wil delen?!

Iedereen gaat met de dood om op de manier die op dat moment het beste is voor hem of haar. Iedereen heeft het absolute recht op de ruimte om dat te doen.

Ik zal komende week naar een begrafenis gaan.

Maar eerst ga ik zondag op bezoek bij m’n kleinzoon, want die wordt 5 jaar.

Het is een heerlijk joch.

Ik hoop dat hij een lange, mooie toekomst voor zich heeft.

En ik zal alles, wat in mijn vermogen ligt, doen om hem te beschermen en te helpen.

My Little Man

De telefoon ging vanmiddag: “Bert, kun je nu komen? K… vraagt naar je”

Het was de vrouw van een collega van me. Een collega die ik, hoewel we weinig gemeen hadden, erg graag mag / mocht en waar ik regelmatig een goed gesprek mee had, wanneer we buiten stonden om een shaggie te roken voor dat hij moest beginnen met z’n route. Altijd vrolijk, altijd goed gehumeurd en goudeerlijk. Mijn soort volk dus. En dat was wederzijds.

In april kregen we een telefoontje op kantoor. K… is ernstig ziek en kan niet opgeroepen worden. Navraag wees uit dat hij ongeneeslijke kanker heeft en dat het afwachten zou zijn hoelang hij nog heeft / had. We werden via een andere collega op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en toen we in de gaten kregen dat het echt slechter met hem ging besloten we dat we op bezoek moesten, uiteraard met de obligate fruitmand.

En dan blijkt dat heel veel mensen het moeilijk vinden om op bezoek te gaan bij iemand die ligt dood te gaan. Ik ook hoor, ik ben soms net een mens. Maar ik besloot te gaan, ook al gelet onze werk- en persoonlijke relatie. Dat bezoek was een paar weken geleden en toen ik aankwam lag hij te slapen. Ik heb toen alleen koffie gedronken met z’n vrouw, een goed gesprek gehad, de fruitmand achtergelaten en ben terug gereden naar m’n werk.

Wel hadden we telefoonnrs. uitgewisseld en afgesproken dat we (ik, collega of chef) snel weer op bezoek zouden komen, maar dan eerst zouden bellen. Maar je weet hoe het gaat, het is druk en het slipt er een week, en nog een week, tussendoor. Tot we bericht krijgen dat hij erg hard achteruit gaat en dan schrik je je het schompus en denk je bij jezelf: waarom heb ik het godverdomme weer laten versloffen?!

Meteen geprobeerd te bellen, maar geen gehoor. Nog een paar keer gebeld, weer geen reactie. Toen maar een bericht gestuurd naar z’n mailadres in de hoop dat z’n vrouw dat zou lezen en eindelijk kunnen afspreken dat ik persoonlijk gebeld zou worden zodra K… zou aangeven dat hij me wilde zien en dus sterk genoeg zou zijn om dat aan te kunnen.

Vanmiddag ben ik geweest. Ik zag een man die blij was dat ik was gekomen. Die ergens blij was dat het onafwendbare einde aanstaande was. Die vooral blij was dat hij pijnvrij z’n laatste dagen kan doorkomen. Die blij was met z’n leven, z’n vrouw, z’n kinderen en kleinkinderen en de mooie tijd die ze nog mochten doorbrengen met elkaar.

Ik zag een man die verdrietig en boos was. Omdat er nog zoveel leven voor hem zou moeten liggen, samen met z’n gezin en z’n familie.

En ik zag een man die vrede had met z’n aanstaande overlijden.

Wat kun je, als feitelijk buitenstaander, nog zeggen? Niks toch? Maar toch hebben we leuke herinneringen opgehaald en een paar anekdotes uitgewisseld. Mooi!

Later vanmiddag kreeg ik een berichtje van z’n vrouw. Ze moest me nogmaals bedanken voor m’n bezoek. Hij was er enorm blij mee geweest.

Ik heb haar bedankt. Omdat ik op bezoek mocht komen.

Eerder deze week was ik met m’n collega op kraamvisite bij een andere collega. Maandag begint ze weer te werken, dus het werd wel tijd dat we eindelijk heengingen. Je komt dan binnen bij een jong stel dat op roze wolken loopt (bijna letterlijk, want een dochter gekregen) en helemaal blij en enthousiast is. Je wordt daar zelf ook weer helemaal vrolijk van. Zeker ik, als opa van 3 prachtige kleinkinderen.

Ik zie het geluk en proef de onschuld, vooral bij de moeder. Het is haar eerste kind, dus ze weet nog niet helemaal wat haar nog te wachten staat. Gelukkig heeft ze een vent met ervaring, dat scheelt. šŸ˜‰

Het is een leuk stel, met nog een heel leven voor zich. Ik gun ze dat. En ik hoop voor ze dat ze heel lang op die roze wolk blijven zitten.

Maar uiteindelijk worden we allemaal geboren om dood te gaan…

Born to Die

 

Het is zover, ik heb de sleutels van m’n aanstaande onderkomen. Veel sneller dan ik en iedereen had verwacht eigenlijk. Want laten we eerlijk zijn, 4 weken geleden ingeschreven, 2 weken geleden uitgenodigd voor een groepsbezichtiging, maandag ja gezegd en donderdag het huurcontract tekenen en de sleutels krijgen is bizar snel.

Donderdag na de ondertekening had ik meteen een afspraak in m’n nieuwe appartementje met de man van de woningstichting om te bekijken wat er aan moest gebeuren en er waren inderdaad een aantal dingen die ik graag door hen gedaan wilde hebben. Allemaal geen probleem, wordt geregeld. We gaan nu met de aannemer bellen en dan kunt u alles met hem doornemen…

Dus vrijdagmorgen liep ik met de betreffende aannemer weer door het huis om te vertellen wat er moest gebeuren en om een tijdsschema af te spreken. Heb natuurlijk wel rekening te houden met de bouwvakvakantie, maar what the heck! Woensdag komt de schilder, want die heeft een week later pas vakantie en de rest wordt aangepakt in de week vanaf 15 augustus. En dat komt mooi uit, want dan heb ik ook vakantie. Kunnen we mooi met elkaar op werken.

Bovendien heb ik geen haast, want m’n huidige woning is nog niet verkocht. Ik kan dus alles lekker voor elkaar maken voor ik over ga. Pure luxe, is me nog nooit eerder overkomen.

Laat me je wat vertellen over het complex. Het ligt naast blinden-instituut Barthimeus en 1 vleugel van het gebouw is verhuurd aan een zorginstelling. Er wonen dus mensen zonder beperking in het gebouw, mensen die oud en hulpbehoevend zijn, blinde mensen (soms hulpbehoevend, soms zo goed als zelfstandig) en letterlijk van alle leeftijden. Ik heb natuurlijk al een paar mede-bewoners gezien (een paar mij niet) en begroet. Leuke mensen. Vriendelijk, rustig en sociaal.

Nou ben ik niet zo van het socializen met buren, maar dat gemoedelijke bevalt me prima. De buurt is prachtig. Gewoon prachtig. Ruim opgezet, heel veel groen, fietsvriendelijk (toch maar eentje aanschaffen), bos op loopafstand, trapveldje (leuk voor wanneer de kleinkinderen op bezoek komen) en toch is het centrum maar 5 minuten ver op de fiets. In mijn tempo…

Ik mag de komende weken spelen met een blank canvas in een, qua inrichting en maatvoering afwijkend huisje. Het is niet groot, maar ik kan een mancave maken in een huis dat ook al een mancave wordt. Ik heb er enorm veel zin in, snap je dat?

Ik maak, veel later dan ik had verwacht en toch eerder dan ik had durven dromen, een nieuwe stap in m’n leven.

Dat ik mixed emotions heb lijkt me logisch, maar ik zie de toekomst weer positief tegemoet. Vast werk, regelmatig inkomen, geen stress, een nieuw huis zonder zorgen… M’n vel is goed en wat er in steekt ook. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik blij ben, maar ik ben nog wat huiverig om dat hardop uit te spreken.

Oh wacht, nou heb ik het toch gedaan… šŸ˜‰

Our House, als in mijn huis. It’s Madness

Oh, en dat Ermelo net zo gggggristelijk is als Harderwijk, daar deal ik ook wel mee, als rechtgeaard ongelovige. šŸ™‚

 

Of: Er zijn veranderingen aanstaande 2.0

Het klinkt tegenstrijdig, maar het is wel waar.

Vandaag heb ik met de bonuszoon en z’n meisje overlegd dat we (zij) binnenkort een paar makelaars gaan uitnodigen om het huis waarin ik woon te komen bekijken voor een waardebepaling. Dat betekent dus dat de dag dat het in de verkoop komt nu steeds dichterbij komt, net als de dag dat ik het huis ga verlaten en nieuwe paden ga inslaan.

Ik heb al eens gezegd dat ik m’n huidige woonplaats ga verlaten, omdat ik hier niets meer te zoeken heb na het overlijden van m’n lief en het beĆ«indigen van m’n “Friends with Benefits” relatie, nu ook alweer een half jaar geleden. De paar vrienden die ik hier heb kan ik ook blijven bezoeken (en zij mij) wanneer ik hier niet meer woon. En mocht blijken dat het in de toekomst afloopt, dan heeft dat zo moeten zijn en komen er wel weer nieuwe mensen op m’n pad.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. Ik heb me ingeschreven bij een aantal woningtoewijsclubs (vroeger kon je dat doen bij woningstichtingen, maar nu zijn het conglomeraten geworden die een hele regio bestrijken) en ik snuffel op sites van particuliere verhuurders. De realiteit is nl. dat ik niet of nauwelijks kans maak op een gewoon sociaal appartement (of flat, zoals dat vroeger heette) omdat er wachttijden zijn van 3 tot 7 jaar, ik geen urgentie ben Ā / heb (duh!) en deze regering op vakkundige wijze het sociale woningaanbod om zeep helpt / verkoopt.

Ik ben dus aangewezen op de vrije sector. Dat is op zich geen probleem, ik heb dat vaker gedaan en dat is goed bevallen, dus daar maak ik me geen zorgen over. Het probleem zit in het feit dat ook daar de vraag veel hoger is dan het aanbod, zeker in plaatsen die mijn voorkeur hebben (Amersfoort, Leusden) en dat de kans dat ik daar binnen een paar maanden een redelijk uitziend en geprijsd appartement vindt in een redelijke buurt ook al heel klein is. Waarom daar, hoor ik je vragen? Ik ken Amersfoort goed. Heb pakweg 20 jaar in Leusden gewoond, dus was op Amersfoort georiĆ«nteerd. Bovendien wonen m’n kinderen en kleinkinderen in de buurt en zit ik precies halverwege m’n bonuszoon en bonusdochter. En niet in de laatste plaats; uitstekend cultureel klimaat, centraal gelegen en ik kan thuiskomen wanneer ik met het openbaar vervoer vanuit het westen naar huis wil na een avondje concert oid.

Aangezien m’n werkplek zich bevindt in Barneveld (nee, daar wil ik absoluut niet wonen!) moet ik het toch zoeken in een straal van pakweg 40 km rond die plek, rekening houdend met verkeersdrukte, files en dat soort shit, dus ik kijk ook naar een plaats als Ede. Daar is op zich niks mis mee. Behoorlijk groot, intercitystation tussen Utrecht en Arnhem, goeie snelwegen. Ook behoorlijk ruim aanbod van geschikte appartementen. En er woont ook nog dierbare familie van me op de koop toe. Bovendien zijn de aangeboden flats ruimer en goedkoper dan in Amersfoort.

Maar het is Ede. En dat associeer ik met Bible Belt, Ā zondagsrust, cultureel dood. Zeg maar Harderwijk, maar dan groter. En dan zonder toeristen. (Fuck, een pluspunt!)

Gelukkig heb ik een goeie vriend wonen in Harderwijk, die net aan het verhuizen is naar een ander huis met veel ruimte. Die heeft me al een paar keer gezegd dat ik van harte welkom ben als ik een periode moet overbruggen tot ik iets gevonden heb dat ik echt graag wil, qua woning.

Zou maar zo kunnen dat ik gebruik ga maken van z’n aanbod. Het haalt in ieder geval een beetje de druk van de ketel.

En ik kan gewoon m’n muziekjes blijven draaien op het volume dat ik aangenaam vindt….

It’s Madness, Our House….

Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreƫerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieĆ«n is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiĆ«nteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.

Het is weer de tijd van het jaar dat zo ongeveer iedereen begint over Kerst, de Kerstdagen en Oud en Nieuw.

Het valt me op dat de meerderheid van wat ik lees op Twitter of Facebook niet positief is. Het lijkt erop dat veel mensen opzien tegen de confrontatie met zichzelf, hun familie en/of hun vooruitzichten, dus ik lees en hoor veel gezeik en geklaag over die vreselijk vervelende Kerstdagen met verplicht bezoek aan ouders/broers/zusters/kinderen/ kerstmissen, te verwachten confrontaties met exen bij kinderen, een extra dag vrij om naar Ikea of de meubelboulevard te moeten en geen geld om op wintersport te gaan, dus vluchten kan ook niet meer!

Natuurlijk ook veel voornemens om veel te vreten en nog meer te zuipen zodat ze een excuus hebben om minstens een dag in hun bed te blijven liggen.

Willen we wel of geen kerstboom en moet het dan een echte worden of een namaak.Ā Als het een echte is, zit je nog maanden met dennennaalden in het huis, het kleed en de vloerbedekking. Maar als het een nepperd is mis je de geur van verse dennennaalden en dat kreng neemt de rest van het jaar zoveel plek in.

En dan heb ik het nog niet gehad over het kerstdiner. Bij wie: zijn ouders, jouw ouders, bij ons?! En wie moeten we uitnodigen en wat gaan we eten en wie moet dat allemaal koken en voorbereiden en dan sta ik dagen in de keuken en jij loopt mooi weer te spelen en ik moet altijd alles alleen doen en die kutkinderen heb ik ook niks aan en die patserige vrienden van je weten de hele avond alleen maar alles af te zeiken en alles op te zuipen en, en, en….

Oh wacht, zou ik bijna de horde van allenige vrouwen en mannen vergeten die heel erg zielig alleen thuiszitten met een plaidje over zich heen, een fles wijn of echte drank naast zich plus een zak chips en een kant en klare maaltijd die 5 minuten in de magnetron moet en, als ze nog niet helemaal depri zijn, een stukje brie of andere zweetvoetenkaas met een droog toastje…

En wat denk je van oudejaarsavond! Zelfde gezeik, maar dan een week later! Aangevuld met gezever over weer een verloren jaar, weer een jaar dichter bij de dood, weer geen carriĆØre op gang gebracht of promotie gemaakt, weer geen nieuw huis/auto/vriendin/vriend/maitresse/toyboy.

Wel 5 kilo erbij, plus 5 rimpels, minstens 1 vetrol en katers na 3 glazen drank in plaats van na 3 flessen, de aow weer 3 maanden verlengd, dus je moet nog langer werken en het pensioen verder verlaagd dus je moet na je aow-gerechtigde leeftijd blijven werken!

Kortom: Life is a Bitch and then You Die, Motherfucker!

Het valt allemaal niet mee he, stumpers?

Nou, dat gaat nogal. Maar het is maar net hoe je er zelf instaat. Het zou volgens mij al een heel stuk gemakkelijker worden als iedereen een beetje eerlijker tegenover zichzelf en anderen zou zijn. Durf eens gewoon nee te zeggen als je ergens absoluut geen zin in hebt. Of ga in onderhandeling over de voorwaaarden waaronder je bereid bent om iets te doen. Het leven is toch een kwestie van geven en nemen? Doe dat dan en schei uit met dat jaarlijks terugkerende gezeik! Of zwelg je daar soms in? Dat kan natuurlijk ook, maar val mij daar niet mee lastig. Ook als je alleen bent kun je deze dagen op een leuke manier doorkomen, mits je de bereidheid en de moed hebt om jezelf een schop onder je lamlendige reet te geven. Ben je alleen en heb je daar last van? Bel een vriend/vriendin/familielid en vraag of je welkom bent. je staat er verbaasd van te kijken hoe vaak je “ja, gezellig” hoort. Zie je op tegen het nieuwe jaar? Maak een lijstje van de dingen die je in het nieuwe jaar zou willen doen. een soort bucketlist voor 2016. Je staat te kijken van de hoeveelheid dingen/activiteiten je wilt/gaat bezoeken en die je leven leuk gaan maken.

Mijn lijstje is al best gevuld en er komt nog veel bij. De verjaardagen van m’n kinderen, kleinkinderen en een paar vrienden. Concerten en festivals die ik wil bezoeken met m’n jongste zoon en met vrienden. Ik kan me daar nu al zo enorm op verheugen dat ik alleen daardoor al in een goed humeur kom.

En de kerstdagen? Die gaan ook leuk worden.

Ik ga kerstavond, na m’n werk, naar de moeder van m’n kinderen om samen met haar, de kinderen en onze kleinkinderen gezellig feest te vieren met hapjes, kalkoenbouten, drank en wijn en cadeautjes en zo. Ik kan namelijk goed opschieten met m’n ex. Heeft tijd gekost, jazeker, maar het is het waard geweest om in te investeren. Net als met m’n eerste ex trouwens, die ik komend jaar ook wel weer zal zien omdat ze met haar vriend in m’n woonplaats komt wonen.

Of ik de beide Kerstdagen nog mensen op bezoek krijg weet ik nog niet. er staat niks gepland. M’n bonuszoon blijft met z’n lief in het noorden, m’n bonusdochter zal vermoedelijk in het zuiden blijven om kerst te vieren met haar vriendinnen en haar vriendje. Maar ook al komt er niemand, ik vermaak me kostelijk. Ik heb lekker eten in huis. M’n 2 favoriete groenten (witlof en spruitjes), heerlijke aardappeltjes en een serieuze varkensrollade van een slager uit het noorden. Da’s wel een belangrijk iets, want die weten tenminste hoe je een rollade moet kruiden. Ik heb een paar mooie playlists om te luisteren en niet te vergeten m’n platen, want er gaat niks boven vinyl. Ik heb een stapel boeken liggen en muzikale jaaroverzichten.

Heel misschien heb ik tegen die tijd gehoord dat m’n 0-uren contract wordt omgezet in een normale arbeidsovereenkomst, maar de kans dat ik toch weer een nieuw 0-uren contract krijg is groter, want het kan nl. nog. Maar weet je wat het is? het interesseert me eigenlijk geen fuck. Ik vermaak me wel en ik kom er wel. Ik realiseer me dat mijn verleden een stuk groter is dan m’n toekomst en ik ben van plan om te genieten van de toekomst die ik nog heb.

Ik wens jullie allemaal alle goeds.

Ongeveer een jaar geleden heb ik een stukje geschreven over een vriend van me die, nauwelijks 3 jaar ouder dan ik, te horen had gekregen dat hij lijdt aan een vorm van Alzheimer.
Het zal je niet verbazen dat ik behoorlijk schrok toen hij en z’n vrouw, m’n vriendin, me dat vertelden.
We hebben er die bewuste avond lang en intensief over gepraat en ik realiseerde me die avond toen ik naar huis fietste dat er wel eens een heel zware tijd zou kunnen aanbreken. Niet alleen voor hem, maar zeker ook voor haar.

We zijn nu een jaar verder.

M’n vermoeden is uitgekomen.

Ik heb m’n vriend langzaam maar zeker achteruit zien gaan. Niet dat ik hem elke dag zie, maar een paar maal per week toch zeker, en ik merk aan kleine dingen dat z’n mentale conditie slechter wordt: meer moeite met het vinden van de juiste woorden, veel herhalen van verhalen, (vooral over vroeger, al heeft hij dat altijd wel gedaan), onzekerder worden in de auto, last krijgen van uitgeoefende druk op hem, geen sprek met meerdere mensen tegelijk meer kunnen voeren….
Ik kan er nog meer dingen aan toevoegen, maar jullie snappen het wel.

Ook merk ik dat z’n vrouw, m’n vriendin, het er ontzettend moeilijk mee heeft. Niet zozeer in het dagelijks leven, want dan weet ze zich wel groot te houden….
Maar wanneer we een keer bij elkaar zijn tijdens een etentje of zo en er vloeit een beetje drank waardoor de remmen een beetje losgaan, dan merk ik hoe enorm moeilijk zij het heeft met het gestaag achteruit gaan van haar man en blijkt dat ze nauwelijks weet hoe ze daar mee om moet gaan.
Ik luister (dat kan ik goed) en vraag af en toe iets of reageer op wat er gezegd wordt en merk dat dit soms een beetje helpt.
Het is moeilijk om te zien en te horen hoe ze allebei leiden onder datgene wat er aan de hand is. Vooral omdat er niks aan te doen is en je weet dat het alleen maar erger gaat worden.
Toch probeer ik om haar te steunen waar mogelijk en vraag ik m’n vriend met regelmaat om hulp bij wat ik thuis aan het doen ben omdat hij het fijn vindt om iets te kunnen betekenen voor een ander. Bovendien is het enorm goed voor z’n eigenwaarde.

Morgen gaan we samen op pad.
Hij vraagt me al langer dan een jaar of ik zin heb om een keer een dagje mee te gaan naar Friesland, z’n geboortegrond.
Ik heb het lang afgehouden. In de eerste plaats omdat ik nooit zo van die “trips down memory lane” was, in de tweede plaats omdat ik er domweg geen tijd voor had. (vond ik dan)
Nu heb ik toegezegd. Omdat ik niet weet hoelang hij nog zelfstandig dit soort dingen nog kan doen met z’n volle besef, omdat ik weet dat het belangrijk is voor hem om op eigen houtje dit soort dingen te blijven doen, en omdat hij me vertrouwt en hij daardoor beter functioneert.

Morgen maken we dus een ritje terug naar de toekomst. De tijd zal leren hoe snel die toekomst hem, en wellicht ook mij, heeft ingehaald.