Archief voor de ‘Overpeinzingen’ Categorie

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem dit voorjaar weer zou krijgen, maar het is toch gebeurd. M’n voorjaarsdip is er weer. Niet zo heftig als de laatste jaren, gelukkig, maar toch…

De symptomen waren deze keer lang uitgebleven en veel minder hevig dan andere jaren, maar ongemerkt namen ze toch weer de overhand: kortaf tegen mensen, hekel aan massa’s (waarbij massa’s ook groepjes van meer dan 5 kunnen zijn), geen zin om de deur uit te gaan, afspraken afzeggen omdat ik er tegenop zie als een berg om “sociaal” te moeten zijn, willen slapen, slecht slapen, niet slapen…

Dat de symptomen veel minder heftig zijn dan vorige jaren heeft waarschijnlijk te maken met m’n verhuizing vorig jaar naar m’n huidige woonplaats en huis. De woonplaats interesseert me weinig tot niks, maar m’n huis voelt als een cocon. Zodra ik binnenkom omarmt het me als een geliefde en geeft het me de warmte die ik nodig heb, tegen de kilte die ik vaak voel wanneer ik in de buitenwereld verkeer. Zelfs in z’n huidige staat (want nog lang niet klaar en ingericht) voel ik me daar vrij en kan ik mezelf zijn.

Ik breng veel tijd door in m’n sanctuarium, het kleine kamertje naast m’n woonkamer dat ik vol heb gestouwd met m’n muziek- en boekenverzameling. Daar staat m’n computer, waarmee ik de contacten met de buitenwereld onderhoud. Niet met alles, niet met iedereen, maar met hen die me, om uiteenlopende redenen, dierbaar zijn. Daar plaats ik ook m’n posts op Twitter en/of Facebook en af en toe een foto op Instagram. Overwegend vrolijke, of op z’n minst positieve berichtjes en foto’s want hé, het gaat toch fantastisch? Tuurlijk joh!

Gelukkig duurt die dip nooit echt lang. Na een paar weken ben ik er wel weer doorheen en dan ben ik ook buiten weer dezelfde vrolijke, positieve gast die ik ben. Dan spreek ik weer graag af met vrienden, kom ik weer graag buiten, zoek spontaan gezelschap op en kan weer heerlijk dollen met m’n kleinkinderen. Nu ben ik allang blij wanneer ik een van m’n kinderen zie of spreek en ze me deelgenoot maken van een ontwikkeling of nieuwe fase in hun leven. En dan heb ik ook weer zin om verder te gaan met het nog mooier en prettiger maken van m’n huisje.

Tot die tijd dwing ik me om af en toe een afspraak te maken om met vrienden naar een concert of festival te gaan, even naar het dorp te lopen of te fietsen voor een ijsje of zo, of om even bij een vriend of vriendin aan te wippen om er een half uurtje of zo te kletsen en wat te drinken. Niet langer dan maximaal een uur, want dan ben ik kapot en MOET ik naar huis…Naar m’n cocon waar ik me prettig voel. Waar ik me kan afsluiten van de wereld…

Lekker bezig met m’n muziekjes en m’n boeken, want die trekken me er wel weer doorheen, m’n voorjaarsdip…

In deze periode van het jaar, of eigenlijk al een maand eerder, zie ik om me heen de stress toenemen bij mensen. Zowel in het echte leven, als op de SocMed waar ik actief ben.

HET IS BIJNA KERST!!!!!!!

En dan schijnt bij een boel mensen een soort van blinde paniek te ontstaan over wat er gedaan moet gaan worden, met wie (en met wie vooral niet), waar, wanneer, noem maar op. Ruzies zijn het gevolg. Met elkaar, met (schoon)familie, vreemden met andere meningen / overtuigingen. Of met jezelf, omdat je omwille van “de lieve vrede” toch weer ingestemd hebt met iets waar je eigenlijk geen flikker zin in hebt, zodat je weer flink kan klagen op FB of Twitter over de ellende die je weer is / gaat overkomen en daarmee het bewijs levert dat je een slappeling bent die niet voor zichzelf durft op te komen.

Natuurlijk moet iedereen concessies doen in het leven. Daar is niks mis mee en het bewijst dat je in het bezit bent van empathisch vermogen, dus mens bent.

En natuurlijk doe je ook allemaal dingen die je leuk vindt of vieren wilt, maar is dat dan een reden om die ook op te dringen aan mensen die een andere invulling geven aan “leuk” of iets anders willen vieren?

Het zal me een rotzorg zijn hoe iedereen kerst, sinterklaas, ramadan, chanoeka of wat dan ook wil vieren, zolang ik daarover met rust word gelaten en ik zelf kan bepalen hoe ik mijn feestjes wil vieren of mijn vrije dagen wil besteden.

Dat gezegd hebbend, wil ik jullie allemaal een heel fijn weekend toewensen, omringd door je familie en vrienden (indien gewenst) of helemaal in je eentje (wanneer dat je voorkeur heeft) En zit je tegen je zin alleen? Heb de moed om iemand te bellen of zo. Wie weet…

En tot slot wens ik iedereen die het verdient een jaar dat beter was dan dit jaar en de moed om er aan te werken. Ook mezelf.

Vergeet niet dat de tijd vliegt…

 

 

Klein geluk

Geplaatst: 8 december 2016 in Overpeinzingen, Uncategorized
Tags:, , , , , ,

Voor de een is groot, groter, grootst of duur, duurder, duurst de norm waaraan geluk wordt afgemeten.

Voor de ander gaat het om relatief kleine dingen.

Ik behoor tot de laatste categorie.

Sinds een paar maanden woon ik in een nieuwe woonplaats, in een bescheiden appartementje aan de rand van het dorp, 5 loopminuten van bos en heide en 10 loopminuten van het dorpscentrum.

Uit m’n vorige woning heb ik alleen een paar hoogst noodzakelijke meubels meegenomen. M’n bed, een bank en een paar kasten en natuurlijk m’n dierbare persoonlijke bezittingen; m’n muziekverzameling, m’n installatie en m’n boekenverzameling. Dingen, kortom, waar ik aan gehecht ben en waar ik een grote emotionele waarde aan hecht.

M’n huisje is nog lang niet volledig ingericht. Ik heb een bij elkaar geraapt zooitje staan dat niet op elkaar is afgestemd, maar ik red me daar voorlopig best mee.

Afgelopen weekend heb ik toch, na maanden dubben, een paar kastjes gekocht in het grote, blauwe woonpaleis om deze week in elk geval een passende plek te creëren voor voornoemde geluidsinstallatie, want ik werd onrustig van het niet in staat zijn om platen te draaien wanneer ik daar behoefte aan heb, of een cd in de speler te stoppen. Natuurlijk kon ik wel muziek luisteren, maar om dat alleen te horen via een paar pc-speakertjes…. En nu is m’n audio-tv meubeltje klaar en ingericht, zijn alle netwerkverbindingen gelegd, is de WiFi extender aangesloten en werkt alles zoals ik wil dat het werkt.

M’n volgende projectje staat in de steigers, maar dat is voor de komende maand. Want al het goede komt wanneer er gelegenheid voor is en middelen voor zijn.

Het gaat nog een hele tijd duren voor alles af is en m’n huisje ingericht naar m’n smaak, maar dat is geen enkel probleem voor me.

M’n huis is mijn huis en het voelt als een warme deken.

Klein geluk kan heel groot zijn.

Our House is passend, zelfs al woon ik er alleen.

Nu moet ik alleen nog zo’n glazen hoofd vinden waar ik m’n koptelefoon op kan zetten…

En weer ging op zaterdagmiddag de telefoon. Nu was het de zoon van K… om me te vertellen dat z’n vader een paar uur daarvoor overleden was.

Gewoon thuis in bed, zo goed als pijnvrij en met z’n vrouw, z’n lief, naast hem liggend.

Ik denk, ik hoop, dat ze hem in haar armen hield toen hij z’n laatste adem uitblies.

K… heeft een lang en mooi leven gehad met een liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij was daar blij mee, vertelde hij me vorige week, en dankbaar voor. En ik was blij voor hem omdat hij mede daardoor vredig zou kunnen sterven, zonder spijt.

Een paar dagen voordat K… overleed heeft een knul van 18 jaar zich doodgereden. Een gewone, leuke, positieve jongen met een hele mooie toekomst voor zich. Niet dronken, geen drugs, geen roekeloos gedrag, maar waarschijnlijk gewoon al rijdend in slaap gesukkeld en tegen een paal gereden. Eigenlijk te bizar voor woorden.

Hoe ik dit weet?

Z’n moeder, ik ken haar niet echt maar ik ken haar toch een beetje, heeft haar volgers op Twitter hierover verteld en haar verdriet met hen (mij ook) gedeeld, net als de dingen die volgden in de dagen na de dood van haar zoon. Ze heeft van hen die met haar meeleven veel mooie reacties gehad en steun.

Ze heeft ook veel negatieve reacties gehad omdat ze haar verdriet van zich afschreef en -schrijft. Wat bezielt die volslagen idioten, valse moraalridders en schijn-heiligen om een oordeel te vellen over de manier waarop iemand zijn of haar verdriet wil delen?!

Iedereen gaat met de dood om op de manier die op dat moment het beste is voor hem of haar. Iedereen heeft het absolute recht op de ruimte om dat te doen.

Ik zal komende week naar een begrafenis gaan.

Maar eerst ga ik zondag op bezoek bij m’n kleinzoon, want die wordt 5 jaar.

Het is een heerlijk joch.

Ik hoop dat hij een lange, mooie toekomst voor zich heeft.

En ik zal alles, wat in mijn vermogen ligt, doen om hem te beschermen en te helpen.

My Little Man

De telefoon ging vanmiddag: “Bert, kun je nu komen? K… vraagt naar je”

Het was de vrouw van een collega van me. Een collega die ik, hoewel we weinig gemeen hadden, erg graag mag / mocht en waar ik regelmatig een goed gesprek mee had, wanneer we buiten stonden om een shaggie te roken voor dat hij moest beginnen met z’n route. Altijd vrolijk, altijd goed gehumeurd en goudeerlijk. Mijn soort volk dus. En dat was wederzijds.

In april kregen we een telefoontje op kantoor. K… is ernstig ziek en kan niet opgeroepen worden. Navraag wees uit dat hij ongeneeslijke kanker heeft en dat het afwachten zou zijn hoelang hij nog heeft / had. We werden via een andere collega op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en toen we in de gaten kregen dat het echt slechter met hem ging besloten we dat we op bezoek moesten, uiteraard met de obligate fruitmand.

En dan blijkt dat heel veel mensen het moeilijk vinden om op bezoek te gaan bij iemand die ligt dood te gaan. Ik ook hoor, ik ben soms net een mens. Maar ik besloot te gaan, ook al gelet onze werk- en persoonlijke relatie. Dat bezoek was een paar weken geleden en toen ik aankwam lag hij te slapen. Ik heb toen alleen koffie gedronken met z’n vrouw, een goed gesprek gehad, de fruitmand achtergelaten en ben terug gereden naar m’n werk.

Wel hadden we telefoonnrs. uitgewisseld en afgesproken dat we (ik, collega of chef) snel weer op bezoek zouden komen, maar dan eerst zouden bellen. Maar je weet hoe het gaat, het is druk en het slipt er een week, en nog een week, tussendoor. Tot we bericht krijgen dat hij erg hard achteruit gaat en dan schrik je je het schompus en denk je bij jezelf: waarom heb ik het godverdomme weer laten versloffen?!

Meteen geprobeerd te bellen, maar geen gehoor. Nog een paar keer gebeld, weer geen reactie. Toen maar een bericht gestuurd naar z’n mailadres in de hoop dat z’n vrouw dat zou lezen en eindelijk kunnen afspreken dat ik persoonlijk gebeld zou worden zodra K… zou aangeven dat hij me wilde zien en dus sterk genoeg zou zijn om dat aan te kunnen.

Vanmiddag ben ik geweest. Ik zag een man die blij was dat ik was gekomen. Die ergens blij was dat het onafwendbare einde aanstaande was. Die vooral blij was dat hij pijnvrij z’n laatste dagen kan doorkomen. Die blij was met z’n leven, z’n vrouw, z’n kinderen en kleinkinderen en de mooie tijd die ze nog mochten doorbrengen met elkaar.

Ik zag een man die verdrietig en boos was. Omdat er nog zoveel leven voor hem zou moeten liggen, samen met z’n gezin en z’n familie.

En ik zag een man die vrede had met z’n aanstaande overlijden.

Wat kun je, als feitelijk buitenstaander, nog zeggen? Niks toch? Maar toch hebben we leuke herinneringen opgehaald en een paar anekdotes uitgewisseld. Mooi!

Later vanmiddag kreeg ik een berichtje van z’n vrouw. Ze moest me nogmaals bedanken voor m’n bezoek. Hij was er enorm blij mee geweest.

Ik heb haar bedankt. Omdat ik op bezoek mocht komen.

Eerder deze week was ik met m’n collega op kraamvisite bij een andere collega. Maandag begint ze weer te werken, dus het werd wel tijd dat we eindelijk heengingen. Je komt dan binnen bij een jong stel dat op roze wolken loopt (bijna letterlijk, want een dochter gekregen) en helemaal blij en enthousiast is. Je wordt daar zelf ook weer helemaal vrolijk van. Zeker ik, als opa van 3 prachtige kleinkinderen.

Ik zie het geluk en proef de onschuld, vooral bij de moeder. Het is haar eerste kind, dus ze weet nog niet helemaal wat haar nog te wachten staat. Gelukkig heeft ze een vent met ervaring, dat scheelt. 😉

Het is een leuk stel, met nog een heel leven voor zich. Ik gun ze dat. En ik hoop voor ze dat ze heel lang op die roze wolk blijven zitten.

Maar uiteindelijk worden we allemaal geboren om dood te gaan…

Born to Die

 

Dit jaar heb ik, net als vorig jaar, kerstavond doorgebracht bij de moeder van m’n kinderen, annex de oma van m’n kleinkinderen, annex m’n ex.

Kerst was en is bij haar een dingetje en in de jaren dat we getrouwd waren vierden we het altijd groot op kerstavond met de kinderen, onzinnige bergen cadeau’s, de hele keet veranderd in iets wat zich nauwelijks laat beschrijven, en deden we het 1e of 2e kerstdag nog eens dunnetjes over met vrienden en/of familie. Aangezien ik meestal kookte, omdat ik dat beter kon dan haar, waren dat voor mij over het algemeen redelijk stressvolle dagen die bijna altijd eindigden in ruzie of sikkeneurige koppen en de blijdschap bij me dat ik weer aan het werk kon. Had ook altijd een goed excuus, want zelfstandig ondernemer, dus druk – druk…

De ker(st)mis is gebleven, maar de sfeer is veranderd. Iedereen doet mee aan het kerstmaal, de cadeaus zijn klein (alleen de kleinkinderen worden extra verwend), het is een casual gebeuren waar iedereen van kan genieten. En ik zit daar tussen, met m’n glas whisky, als een reguliere Pater Familias te genieten van alles dat me dierbaar is. Niet alleen m’n kinderen en de kleinkinderen, maar ook van ex die zichtbaar geniet en in haar element is. Ik vind dat mooi. We hebben niet voor niks een relatie gehad van pakweg 25 jaar, die overwegend prima is geweest en ik vind het mooi dat we op deze manier met elkaar kunnen omgaan.

Toen we ’s avond’s afscheid namen kreeg ik de vraag mee of ik volgend jaar wat eerder kon komen. Alsof het alweer beklonken was dat ik dan weer kom, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik er dan weer bij ben.

Ik ga dat naar alle waarschijnlijkheid ook weer gewoon doen, tenzij een van ons (of allebei) weer een relatie heeft. Dan ga ik het niet doen, want daar zou ik me niet comfortabel bij voelen. Mind you, mijn vriendin kon uitstekend overweg met m’n ex, maar het wordt voor mij te gecompliceerd om alles en iedereen van meerdere gezinnen bij elkaar te hebben, dus dat gaat niet gebeuren.

En de rest van dit weekend?

Gisteren heb ik vrienden op bezoek gehad die me al sinds mensenheugenis zo enorm dierbaar zijn en die me in alle jaren dat ik ze ken op zoveel fronten hebben geholpen, dat ik het elke keer weer een feestje vind wanneer we elkaar zien, al is dat veel te weinig. Natuurlijk weet ik wel dat dit soort vriendschap niet wordt afgemeten aan de frequentie waarin je elkaar ziet, maar toch. We hebben bijgekletst, wat gedronken, wat gesnoept, elkaar up-to-date gebracht over onze kinderen en werk en zo en het was goed.

De afspraak die ik ’s avonds had ging helaas niet door, dus heb ik de avond doorgebracht met muziek en lezen. Maar da’s voor mij ook quality time.

Quality time die ik vandaag weer ga hebben met m’n jongste zoon, want die komt een vorkje meeprikken en een slokje drinken. Het is mooi wanneer al m’n kinderen, inclusief m’n 2 bonuskinderen, met hun aanhang op bezoek komen, maar ik geniet er ook minstens zoveel van wanneer ze alleen komen omdat je dan toch andere gesprekken hebt.

Wanneer de rest komt weet ik niet. Maakt ook niet uit. Veel belangrijker vind ik het, wanneer ze bij me komen, dat het gezellig is. Hoe vaak dat is, is totaal niet belangrijk. Net zo onbelangrijk als komen op zogenaamde speciale dagen als kerst en dergelijke.

Ik geniet altijd van bezoek van hen of van vrienden. Nog meer dan op bezoek gaan, maar dat ligt meer aan mij…

Fijne dagen, ondanks alles.

Our House

Life is a bitch!

Geplaatst: 5 april 2015 in Overpeinzingen
Tags:, , , ,

“Life is a bitch and then you die” is de complete tekst van het gezegde, al zijn er een aantal variaties in omloop die ik af en toe ook gebruik.

Nu gaat het om het origineel! Want het geeft op dit moment exact mijn gevoel weer. De meeste mensen hebben bij het aanbreken van de herfst last van een slechter humeur, sikkeneurigheid, soms zelfs een lichte of flinke depressie.Ik heb daar om onverklaarbare redenen altijd last van wanneer het voorjaar aanbreekt. Da’s eigenlijk best wel raar, je zou verwachten dat je blij wordt van het feit dat de dagen lengen, de rokjes korter worden, de temperatuur stijgt en het nieuwe leven aan alle kanten losbarst. Alles wordt weer groen, jong leven wordt geboren, kleine kinderen mogen de straat weer op en zijn uitgelaten als jonge lammetjes. Bijna iedereen is vrolijker en zit barstensvol plannen voor de komende maanden. Welk festival ga ik bezoeken, waar gaan we heen op vakantie, zullen we een nieuwe ………….(vul zelf maar in) kopen? Bijna alleen maar positiviteit.

Ik ook hoor, ik hou ook van het voorjaar en alles dat er bijhoort. En ik heb ook de nodige festivals, concerten en zo gepland. En ik heb weinig te klagen; Ik woon prima, heb werk, kan het me permitteren om naar concerten en zo te gaan, mits gedoseerd, ben gezond (nou ja, voor een niet sportende, te hard werkende, niet al te gezond levende 60-jarige single man dan) Heb kinderen die het goed tot heel goed doen, prachtige kleinkinderen, vrienden en kennissen, familie….

Toch bekruipt me elk voorjaar weer het gevoel dat ik opnieuw een jaar van m’n eindige leven heb lopen verkloten met niks doen om m’n dromen (ja, ik heb nog steeds dromen) te verwezenlijken! En dat ik te weinig tijd en aandacht besteed aan hen die me lief zijn. En dat de klok steeds harder lijkt te tikken.

En hoe kleiner de kans wordt dat ik nog een of meer van m’n dromen kan waarmaken, hoe vaker ik tegen hen die me lief zijn (vooral m’n kinderen) zeg dat ze hun dromen moeten volgen, hoop ik dat ze niet dezelfde fouten maken die ik in overvloed heb gemaakt in m’n leven. Ik weet het geweldig goed te vertellen aan een ander, maar wanneer ik tegen mezelf zeg dat ik moet opschieten is het antwoord dat ik mezelf geef altijd dat ik eerst nog even dit moet en dat moet en als dat dan klaar is en afgewerkt, dan….

Dan wordt het weer voorjaar en sluit ik me een poosje een beetje af van de buitenwereld, doe de dingen die “moeten” en luister naar muziek, want dat is dan het enige waar ik echt blij van word. Uiteindelijk komt het weer goed met me en kom ik uit m’n lethargische staat, maar toch….

Life is a bitch…….

And then you die!

Maandag 2 februari ga ik weer aan het werk.
Gewoon, bij dezelfde werkgever waar ik de afgelopen 3 jaar heb gewerkt, met eenzelfde 0-uren oproepcontract en met de bijna zekerheid dat ik weer full-time aan de bak kan, de komende 2 jaar.
Om daarna, bij ongewijzigde omstandigheden, voor een periode van 6 maanden de ww in te verdwijnen omdat de minister van sociale zaken en werkgelegenheid zo naïef is om te denken dat werkgevers mensen eerder in vaste dienst zullen nemen als ze maar 2 jaar losse contracten mogen aanbieden en ze daarna 6 maanden langs de kant moeten laten staan.
Ik heb nu 3 maanden ww achter de rug, die ik prima ben doorgekomen met veel achterstallig kluswerk in en om m’n huis en af en toe wat leuke dingen doen.
Het was voor het eerst van m’n leven dat ik in de ww terechtkwam en dat was een merkwaardige ervaring, kan ik je vertellen.
Maar alles went, dus dat ook.
Toch ben ik blij dat ik weer ga werken, al is het alleen maar omdat je van een ww- of bijstandsuitkering niet op een normale manier kunt leven. Laat staan dat je je een uitspatting kunt veroorloven. En 3 maanden lang dagelijks kijken naar vacatures omdat je van het UWV verplicht bent te solliciteren is op zich niet onredelijk, maar dan mag je verwachten van diezelfde instantie met z’n Werkplein dat ze hun zaken op orde hebben. Geloof me maar, dat hebben ze echt niet en dat heeft een enorme bak ergernis veroorzaakt bij me.

3 maanden was lang genoeg en te overzien, ook al omdat ik er rekening mee had gehouden, maar ik zie nog niet hoe dat over 2 jaar zal gaan.
Nou ja, wie dan leeft, wie dan zorgt.

Deze week heb ik m’n contract gekregen en het is merkwaardig hoe snel ik weer in de “werk”modus ben geraakt.
Het plannen van de dagelijkse en wekelijkse routine van schoonmaken, boodschappen, dingen regelen, klaarzetten van m’n tas, inhoud controleren op aanwezigheid, afspraken nakijken….
Wat dat aangaat, lijkt het alsof ik er helemaal niet ben uit geweest.
En toch weet ik, omdat ik deze week even ben wezen buurten op m’n werk, dat er een flinke uitdaging ligt vanaf maandag, omdat er in die 3 maanden tijd toch best wel veel gebeurt: nieuwe collega’s, nieuwe programma’s, ingewikkelder planning, nieuwe routes, andere apparatuur….
Omdat ik zowel binnen op de planning, als buiten als koerier, werk moet ik me dus alles weer eigen maken.
Dat wordt een week flink buffelen en de kop erbij houden, maar ik heb er zin in en ik kijk er naar uit.

Ik gun jullie hetzelfde gevoel bij de dingen die je doet.

Een doorstart.

Geplaatst: 25 januari 2015 in Overpeinzingen

M’n vaste lezers zal het waarschijnlijk opgevallen zijn dat ik een nieuwe lay-out heb gekozen voor m’n blog. Werd tijd, vond ik. De oude was een beetje stoffig geworden en ik was het zat.

Ergens in de loop van het afgelopen jaar is er een schakelaar in m’n hoofd omgezet die me uit m’n tamelijk lethargische staat van zijn haalde, waardoor ik me realiseerde dat het tijd werd om mezelf bij kop en kont te pakken en m’n leven weer op gang te brengen. Dat heeft me overigens pakweg 5 jaar gekost. Ik heb nooit kunnen bevroeden dat iemand, zeker ik niet, 5 jaar zou kunnen leven als een zombie.

5 jaar leven op de bodem van een diep dal, af en toe een poging ondernemend om omhoog te klimmen. Soms lukte dat en kon ik tegenover de buitenwereld net doen of er niks aan de hand was met me, maar even vaak donderde ik daarna weer net zo hard naar beneden.

Maar het is genoeg geweest. M’n hoofd is weer leeg, de stofnesten en spinnenwebben zijn weg, m’n blik is weer naar buiten gericht, ik vind het weer leuk om mensen te ontmoeten en te spreken.

Ik ben de afgelopen 12 weken enorm hard bezig geweest met het opknappen van de bovenverdieping van m’n huis. Daar zaten projecten bij waar ik 6 jaar geleden mee was begonnen en die na het overlijden van m’n lief stil waren komen te liggen. Dat ik ze nu afgemaakt heb is een overwinning op mezelf en betekent meer voor me dan een mooie slaapkamer en een ruime, lichte overloop. De komende week is, als het goed is, voorlopig de laatste week van m’n ww, want ik begin op 2 februari weer bij m’n oude werkgever. Deze laatste vrije week ga ik gebruiken om in ieder geval een paar leuke dingen te doen en vrienden en m’n kinderen te spreken en/of te bezoeken.

En dat klussen? Dat gaat gewoon door. Zowel in en om het huis, want er is nog genoeg te doen, maar ook aan mezelf. Ik wil wat meer gaan schrijven. Over mezelf en wat me bezig houdt, over wat ik lees of zie in de nieuwsmedia en over (m’n) muziek. Voor de laatste heb ik een nieuwe blog aangemaakt. Je merkt het wel wanneer daar de eerste post geplaatst is.