Archief voor april, 2016

Regelmatige lezers van mijn epistels weten dat ik nog steeds woon in het huis van mijn overleden lief, nu eigendom van haar kinderen.

Ik zorg voor het huis, betaal uiteraard de lasten, heb de laatste jaren flink wat tijd en geld besteed aan noodzakelijk onderhoud en heb hier met plezier gewoond en er mede voor gezorgd dat haar kinderen, die niet (meer) in Harderwijk wonen, een plek hadden waar ze naar toe konden gaan om even “thuis” te zijn. Ik heb, toen m’n lief en ik gingen samenwonen, een beetje de rol gekregen van plaatsvervangend vader en zij waren (en zijn nog steeds) m’n bonuskinderen.

Het is een rol die ik met liefde heb vervuld, en nog steeds, maar ze hebben, net als ik, de dood van hun moeder een plek gegeven en zijn doorgegaan met hun leven en dat doen ze goed. Ze komen dus veel minder terug naar huis omdat ze een eigen thuis en leven hebben gecreëerd in hun eigen woonplaats waar ze niet weg willen. Terecht, want daar hebben ze hun vrienden en hun werk en hun eigen relaties, dus wat zouden ze in het muffe Harderwijk moeten?

En ik? Ik wil ook verder met m’n leven. En dat gevoel wordt steeds sterker. Ik ben heel bewust dingen aan het afsluiten (zie m’n vorige blog) en heel veel spullen aan het wegdoen om ruimte te maken voor iets nieuws, op een andere plek, in een andere plaats. Ik heb niks meer verloren in Harderwijk en de paar vrienden die ik hier heb kan ik en zal ik blijven bezoeken.

Het wordt bovendien steeds ongemakkelijker om al zo lang te wonen in het huis waar m’n lief maar zo kort van heeft kunnen genieten en waar we nog veel korter samen hebben gewoond. Bovendien hint de bonuszoon er op dat hij en z’n vriendin graag groter willen wonen dan ze nu doen. Ik begrijp dat helemaal. En de afspraak die we ooit gemaakt hebben met z’n drieën is, dat zodra een van hen geld nodig heeft om een ander huis te kopen, dit huis verkocht zou worden en ik eruit zou gaan.

De vraag is dan natuurlijk, waarheen?

Tja, da’s wel een dingetje. M’n werk is in Barneveld en ik heb genoeg realiteitsbesef om te snappen dat dit waarschijnlijk m’n laatste werkgever wordt. Er is geen baas die zit te wachten op een dik 61-jarige werknemer die een vaste arbeidsovereenkomst wil. Bovendien vind ik m’n werk leuk, dus waarom zou ik daar weggaan? Punt is dat ik absoluut niet wil wonen in Barneveld of Voorthuizen of zo. Godbewaarme…..Of nee, dat nou juist niet!

Grotere plaatsen binnen pakweg 50 km. zijn een goeie optie: Amersfoort, Apeldoorn, Ede, Veenendaal. Dus ben ik nu bezig met het inventariseren van de pro’s en con’s per plaats, rekening houdend met zoveel mogelijk factoren, waarbij het aanbod van betaalbare huur-appartementen een belangrijke is. Maar waar ook het culturele leven een factor is en bereikbaarheid vanuit de grote steden. Weet je wel hoe verdomd lastig het is om met het openbaar vervoer ’s nachts uit het westen terug te komen naar Harderwijk? ManManMan!

Ik begin een voorkeur te ontwikkelen voor Amersfoort. Niet alleen omdat ik de plaats ken, want ik heb met m’n gezin jaren in Leusden gewoond en dan ben je automatisch op Amersfoort georiënteerd, maar ook omdat m’n kinderen (en kleinkinderen) daar in de buurt wonen en zeker ook omdat het redelijk bruist en ook ’s nachts bereikbaar is. Ede is een goeie tweede. Niet vanwege het culturele aanbod voor me, of het bruisende leven daar, maar het is wel bereikbaar vanuit het westen en ook daar heb ik familie wonen die me dierbaar is. Bovendien is er een behoorlijk aanbod van appartementen die over het algemeen goedkoper zijn dan vergelijkbare appartementen in Amersfoort.

Maar eerst ga ik weer een aanhangwagen met oude rommel wegbrengen en kleine prut verkopen op de koningsmarkt. Da’s voor de deur en al jaren traditie. Muziek erbij, koffie, broodjes, koek en, later op de dag, een borrel of biertje. Aan het eind van de markt de overgebleven troep in de vuilniswagen mieteren, zodat het weer meer opruimt.

Zo maak ik langzaam maar zeker ruimte voor een nieuw leven. Ik ben er klaar voor.

Advertenties

Vandaag hebben m’n Friend with Benefits en ik officieel een punt gezet achter onze “relatie”. Voor wat betreft de benefits, that is.

Eigenlijk heeft het nog best lang geduurd, terugkijkend.

Maar ik zag aankomen dat het een aflopende zaak was. Niet alleen, omdat ik het zelf steeds minder spannend vond worden, de laatste maanden dat we nog met elkaar naar bed gingen, maar ook omdat ik me sinds een jaar (of misschien wel langer) realiseerde dat we geen steek verder kwamen.

Ze is veel jonger dan ik. En ik heb gemerkt dat dat niet werkt in de praktijk. Interesses zijn te verschillend, wederzijdse belangstelling blijft beperkt tot dagelijkse dingen…

De enige common denominator was de sex. En eerlijk is eerlijk, die was fantastisch. Vond ik niet alleen, maar zij ook. Geen remmingen, alleen genieten en experimenteren. geen taboes. Maar op een gegeven ogenblik heb je (bijna) alles gedaan en geprobeerd en ga je herhalen. En daar is niks mis mee in een normale relatie, gebaseerd op wederzijdse liefde. Maar in een FWB relatie werkt dat maar even.

Ik had al veel vaker tegen haar gezegd dat het een tijdelijke zaak zou zijn en dat ze open moest blijven staan voor een serieuze partner, inclusief houden van. Niet dat wij niet van elkaar hielden (of houden) maar dan op een andere manier.

We blijven vrienden van elkaar en ons wekelijkse kopje koffie samen blijft ook gewoon doorgaan. net als de boodschapjes die ze af en toe, wanneer ik geen tijd heb of geen zin, voor me blijft doen.

We zijn allebei blij dat we het op deze manier hebben kunnen afsluiten en we gaan weer verder waar we ruim 5 jaar geleden zijn geëindigd.

Voor een monogame man als ik is dat een hele mooie manier om weer verder te kijken zonder het gevoel te hebben dat ik verkeerd bezig ben. En dat gevoel had ik wel wanneer ik aan het flirten was met een vrouw toen we nog wel FWB’s waren.

Het lijkt erop dat ik toch niet voldoe aan het stereotiep van “de man”

But then again, I don’t give a fuck!

 

This is the end….

Basistekst van de Piraten

Geplaatst: 7 april 2016 in Uncategorized

Ik heb met veel belangstelling onderstaand blog gelezen over het gedachtengoed van de Piratenpartij.
Wat ze schrijven spreekt me aan, erg aan zelfs, want ik hou van autonome geesten en denkers/doeners.
Vooral als ze, zoals ze claimen, wel de individuele integriteit respecteren en het recht van eenieder op een menswaardig bestaan.
Ik ga me eens wat meer verdiepen in deze club.

piratesse

0) OVER DEZE TEKST

Onderstaande tekst is de basistekst van de Piraten. Het is geen vaststaande en statische waarheid, maar een dynamische werktekst die in de toekomst herzien kan worden, en waarop verder gebouwd kan worden voor het uitschrijven van een manifesto.

De tekst is gegroeid uit de Gentse Piratencrew, die dringend nood heeft aan een basistekst om aan de buitenwereld te communiceren waarvoor de Piraten staan. Enkel  zo kan de crew verder groeien.

De tekst is een compilatie van stukken tekst uit het Piratenprogramma van 2014, en uit de (vertaalde) basisteksten van de IJslandse en de Duitse Piratenpartij, met aanvullingen van de Gentse crew en de Belgische Piraten. Alles wat in de tekst staat, is dus reeds besproken en bediscussieerd door Piraten.

553549_10150961357615796_2052171915_n

1) INLEIDING

De Piraten zijn een wereldwijde beweging van vrijheidslievende, kritische, constructieve en mondige burgers die een systeem in crisis observeren. Ze zoeken naar alternatieven en bouwen…

View original post 2.460 woorden meer