Archief voor februari, 2016

Ik werk vanaf m’n 15e verjaardag. Letterlijk. Op m’n verjaardag, 4 juli, fietste ik met m’n vader naar de Philips fabriek in Hoogeveen om te gaan beginnen aan m’n eerste, van wat heel veel zouden worden, werkdag. M’n vader fietste weer weg nadat hij mij afgeleverd had. Ik denk dat hij zeker wilde zijn dat ik zou aankomen daar, want met mij wist ie nooit wat er zou gebeuren.

Het was niet dat ik niet kon leren, want dat kon ik wel. Ik zat op het Menso Alting College en kon met 2 vingers in m’n neus de HAVO-opleiding doen. Toch doubleerde ik zowel de eerste, als de tweede klas en dat was meer dan genoeg voor m’n ouders. Ik was al een buitenbeentje binnen het gezin, kostte het meest qua school en leerde ook nog iets waar niks mee te verdienen viel. nee, dan m’n broertje (ambachtsschool) en zusjes (huishoudschool), die zouden altijd werk houden en geld verdienen.

Ik ging alleen maar om met rare jongens met lang haar en rare muziek en zo en ik kwam godverdomme ook nog thuis met meiden! Dat het klasgenootjes waren en we samen bezig waren met huiswerk was compleet onvoorstelbaar en reken maar niet dat ze mee naar boven kwamen. Anyway, da’s een ander verhaal. Dat komt nog wel.

Ik ben nu ruim 61. Da’s niet te merken zegt u? Dank u, aardig om te zeggen. 🙂

Punt is, dat ik nu ruim 46,5 jaar werk en ik zal door moeten werken tot m’n dood. (of kort daarvoor) Na m’n pensioen hoeft het niet meer fulltime, dat scheelt, maar de eerstkomende jaren ben ik gewoon bezigt met het verdienen van m’n dagelijks brood.

Van alle jaren dat ik werk, ben ik heel lang bezig geweest als zelfstandig ondernemer, met wisselend succes. De meeste andere jaren, als loonslaaf, ben ik in vaste dienst geweest, zoals iedereen. Ja jongens en meisjes, zo ging dat vroeger. Je kreeg gewoon een arbeidsovereenkomst met een proeftijd van 2 maanden en je moest wel een enorme sufkut of klootzak zijn om daar niet doorheen te komen.

Maar de laatste 4 jaar, nadat ik het bedrijf dat ik samen met m’n lief draaide, had opgeheven omdat ze overleed en ik het totaal niet meer zag zitten, ben ik aan het werk geweest als oproepkracht met een 0-uren contract. Dat is de westerse variant van je ’s morgens verzamelen op een plek in de hoop dat een uitbuiter jou uitkiest om die dag voor je te werken onder beroerde omstandigheden op een plantage of in een fabriek vol giftige stoffen of zo, ergens in de z.g. derde wereld.

Ik vond dat prima. Ik ken m’n kwaliteiten en ik weet dat ik door m’n drive en betrokkenheid altijd in positieve zin opval bij een werkgever. En dat was ook zo bij de werkgever waar ik 4(!) jaar heb gewerkt als oproeper. Alleen werkte ik de laatste jaren niet slechts een aantal uren per week, maar effectief fulltime. Zeer naar m’n zin, want erg leuk werk, maar tegen een minimumloon en zonder de benefits die vaste werknemers wel hebben. Prima hoor, en niks om me echt druk om te maken. De tijden veranderen, er is meer werkloosheid, banen vinden is voor ouderen helemaal een crime, de laatste jaren, dus ik had niks te klagen.

Tot het moment dat ik te horen kreeg dat een collega wel een vaste arbeidsovereenkomst zou krijgen, omdat hij er anders een half jaar uit zou moeten en hij feitelijk niet kon worden gemist. En niet omdat ik het hem niet gunde, want dat deed ik wel degelijk, maar het stak me dat ik nog niks van m’n baas had gehoord, terwijl mijn jaarcontract ook zou aflopen.

Dus ik besloot om zelf maar het initiatief te nemen en het gesprek aan te gaan met hem. Z’n eerste reactie was dat hij me nog een jaar een contract mocht geven als oproeper, maar dat hij me “zacht zou laten landen”. M.a.w., daarna zou ik alsnog een vast contract krijgen. Ik vond dat hij die zachte landing dan ook wel een jaar eerder kon laten ingaan. Als hij dan toch waardeerde wat ik deed voor het bedrijf en er verder ook alleen maar complimenten waren over m’n werk en andere belangrijke dingen die m’n baan met zich meebracht, nietwaar?

Hij wilde daar over nadenken en zou daar in december op terugkomen. da’s niet gebeurd, het werd januari.

Toen kreeg ik te horen dat ik per 1 februari een vaste arbeidsovereenkomst zou krijgen, met alle voordelen van dien. Als 61-jarige!

Ik ben nu een week werkzaam als “normale” werknemer in dezelfde functie die ik al bijna een jaar vervul.

En toch voelt het anders…

Ik ben verbaasd over mezelf.

 

Working Class Hero

Advertenties