Archief voor juli, 2014

Op het moment dat ik dit begin te schrijven is het 23 juli 2014, 23.45 uur.

De hele dag heb ik geluisterd naar de verslaggeving van onze nationale dag van rouw. Ik heb mooie verhalen en reportages gehoord op de radio, maar ook hele wrange, ik heb verhalen gehoord die me kippenvel bezorgden en tranen in m’n ogen, maar ik heb ook mensen horen praten die vooral bezig waren te laten zien en horen hoe “betrokken” ze waren….

Vanavond, toen ik thuis was, heb ik de tv aangezet en heb op diverse zenders nog gekeken naar samenvattingen van wat er vandaag allemaal is gebeurd en weer waren er momenten dat ik een brok moest wegslikken en rillingen over m’n rug voelde lopen.

Ik begrijp heel goed dat er honderden, nee, duizenden mensen zijn in Nederland en andere landen die zo zwaar getroffen zijn door het verlies van hun dierbaren, dat ze dit hun hele leven niet meer zullen vergeten. Hooguit zullen ze na verloop van tijd een plek weten te geven aan het enorme verlies en de pijn, het verdriet en de woede die ze vast en zeker allemaal voelen, of zullen gaan voelen, omdat een stel gewetenloze, barbaarse idioten zonder enig moreel besef het nodig vond om een ander stel van dezelfde soort, maar dan minder intelligent, te voorzien van wapens en ze op te stoken tot het beginnen van een oorlog die nooit een winnaar zal kennen, maar nu wel duizenden onschuldige verliezers kent.

Morgen, volgende week of volgende maand gaat de overgrote meerderheid weer over tot de orde van de dag: vakantie vieren, naar het strand, aan het werk….Gewoon, de dagelijkse beslommeringen, het doen van leuke dingen, het zorgen voor een ouder of kind, het verdienen van een inkomen, het kankeren op de regering….Business as usual!                                              Er komen nog een paar momenten waarop iedereen weer even denkt aan wat er gebeurd is. Wanneer het journaal laat zien dat er weer een paar vliegtuigen zijn geland met stoffelijke resten of wanneer er een slachtoffer begraven wordt, maar ook dat went. Het leven gaat door toch?

Het is nu 24 juli, 00.20 uur.

Op deze dag, 5 jaar geleden, overleed mijn lief.

Ik ben daar elk jaar een paar dagen uit mijn “normale” doen van. Natuurlijk heb ik in m’n leven meer mensen verloren door overlijden, maar haar dood heeft me enorm aangegrepen omdat we van elkaar hielden met een diepte en een passie die ik in jaren niet meer had gevoeld, omdat we dat jaar in ondertrouw zouden gaan, omdat we intens van elkaar hielden, omdat we verliefd waren, nog steeds….

De nationale rouwdag is eigenlijk een klein beetje aan me voorbij gegaan, ondanks dat ik alles heb gehoord en gezien. Ik was bezig met andere zaken. Zaken die voor mij belangrijker waren dan het verdriet en de pijn van mensen die ik niet ken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het verschrikkelijk dat zoveel mensen in diepe rouw zijn gedompeld. En natuurlijk heb ik m’n auto langs de kant gezet om een minuut stilte in acht te nemen, zoals ik dat ook altijd doe tijdens de dodenherdenking op 4 mei. Maar 24 juli 2009 is een dag die gebeiteld staat in mijn hart.

24 juli is de dag waarop mijn leven weer even stilstaat. Het is ook de dag dat haar zoon, m’n bonuszoon, naar me toe komt om samen met mij plantjes te kopen. Daarna gaan we naar het graf van z’n moeder om het schoon te maken, de plantjes te poten en water te geven en even te kankeren op de trut, om elkaar daarna met een dikke strot te omhelzen.

24 juli is van een intens verdrietige dag veranderd in een mooie dag. Een dag van herinneringen en van herdenken. Een dag waarvan de voorafgaande dagen me zwaar vallen, maar de dagen daarna steeds beter te dragen zijn.

ik zal niet veel muziek draaien morgen, maar dit nummer zal voorbijkomen:

Bonuszoon en ik zullen, wanneer we klaar zijn en tevreden, naar huis gaan en een glas drinken van onze favoriete whisky. Z’n moeder, mijn lief, zou het niet anders gewild hebben.