Archief voor december, 2013

Gelukkig Nieuwjaar ?

Geplaatst: 31 december 2013 in Uncategorized
Tags:, ,

En ja hoor, we hebben het gered. Weer een jaar doorgekomen met voorspoed en tegenslag, met ziekte en gezondheid, met verdriet en blijdschap.

Wanneer ik om me heen kijk en luister, zowel In Real Life als op de Sociale Media, naar m’n familie en m’n vrienden en kennissen, zie ik grote uitschieters in positieve, maar ook in negatieve zin.

Er werd en wordt veel geklaagd, over de economie, over de staat van het land, de regering, gezondheid, familiebanden (of het ontbreken daarvan), over de eigen situatie, ga maar door.

Ik zie en hoor veel onvrede. Dat kan, dat mag, zeker als het gaat om dingen waar je zelf heel weinig aan kunt doen.

Maar waarom zag en hoorde ik ook zoveel onvrede en geklaag over dingen waar mensen zelf wel veel aan hadden kunnen doen?

Nee, ik heb geen antwoord op die vraag en eerlijk gezegd heb ik ook niet zoveel zin meer om me daar druk over te maken. Ik heb dat wel gedaan en ik ben gaandeweg tot de conclusie gekomen dat het over het algemeen niks heeft opgeleverd. Niet voor de mensen waar ik die energie in stak en de aandacht aan schonk, en zeker niet voor mezelf. Mensen die alleen maar klagen, apatisch blijven hangen in hun vermeende ellende en geen enkele poging ondernemen om hun situatie te verbeteren zijn m’n aandacht, tijd en energie niet (meer) waard. Temeer niet, omdat ik met redelijk succes die tijd, energie en aandacht, die ik niet meer aan die hopeloze gevallen besteedde, aan mezelf besteed heb dit jaar.

Oh zeker, ook dit jaar zijn er nog genoeg dingen gebeurd of juist niet gebeurd die ik graag anders had gezien, maar ik ben er al lang achter dat alles niet gaat zoals je wenst.

Het leven is iets dat je overkomt, terwijl je andere plannen had gemaakt.

Al met al is 2013 een behoorlijk goed jaar voor me geweest; m’n kinderen en kleinkinderen, m’n bonuskinderen en alle aanhang hebben het, voor zover ik dat kan beoordelen van een afstandje, goed gedaan, ik heb nog steeds werk en schijn dat in ieder geval nog 10 maanden te houden, m’n gezondheid is goed, ik steek prima in m’n vel, ik heb een regelmatig inkomen en geen sores meer over slechtlopende bedrijfjes, niet betaalde rekeningen en dat soort ellende.  Ik heb een heel klein kringetje van enorm dierbare vrienden om me heen waar ik altijd terecht kan (en omgekeerd) en ik heb veel lol met m’n Twitter- en Facebookcontacten en overige kennissen.

Ik ben een overlever en ik zal dat blijven tot ik dood ga, al duurt dat hopelijk nog even.

2013 was het beste jaar voor me sinds 2009 en ik hoop dat 2014 nog beter wordt. Ik zal er zelf alles aan doen om dat te laten gebeuren.

Ik hoop dat 2013 voor jullie ook een goed jaar is geweest en dat 2014 minstens zo goed wordt. Mocht dat niet zo zijn, dan wens ik je de kracht, het geluk en de wijsheid om 2014 beter te maken.

Gelukkig Nieuwjaar? Gelukkig Nieuwjaar!

Dazed and Confused

had net zo goed de titel van dit verhaal kunnen zijn, maar omdat het een vervolg is heb ik toch maar dezelfde header gekozen…

Een kamer delen met je 3 jaar jongere broertje is een ramp, vooral omdat het joch ook nog niet hield van muziek of lezen en continu zat te roepen dat ik het licht en de muziek moest uitdoen omdat hij wilde slapen, dus ik moest iets verzinnen om van dat gezeik af te zijn, maar ook en misschien wel vooral, omdat ik steeds meer een plek nodig had om me te verstoppen voor de buitenwereld. Ik was (en ben eigenlijk nog steeds) een beetje een “loner” en had niet zoveel behoefte om buiten te spelen of om te gaan met de andere kinderen uit de buurt of op school, tenzij ze ook hielden van muziek zodat we daar over konden praten en naar luisteren.

We hadden een zolder waar je via een luik op kon komen met behulp van een losse, houten ladder. Het was er koud, donker (geen dakraampje) en er hing een kaal peertje als verlichting, maar er was wel een dubbel stopcontact. Verder stonden er allemaal dozen met papieren, er lag kleding (He? Een Sinterklaaspak en het boek van Sinterklaas?) en er lagen boeken en dingen die m’n ouders klaarblijkelijk wilden bewaren maar waar overduidelijk in geen jaren naar was omgekeken. Het allermooiste dat er stond was een divan! Dat was helemaal fantastisch! Ik verpatste al m’n oude platenspelers, radio’s, losse luidsprekers en andere rommel waar ik genoeg van had en van de opbrengst kocht ik een echte stereo pick-up, onderdelen om een vriendje van me een stereo versterker te laten bouwen en bouwde van een stel goeie luidsprekers en spaanplaat een set boxen. Intussen werden de zijkanten van de zolder behangen met oude kleden, maakte ik een soort van geluidssluis, gooide een kleed op de vloer en over de divan, hing gekleurde lampen op die ik verbond met een zelfgemaakt lichtorgeltje en had m’n eigen mancave annex discotheek gemaakt…Zodra ik thuiskwam uit school zat ik daar te luisteren naar muziek en was ik bezig met het samenstellen van muziekbandjes, want ik was natuurlijk wel een topdiskjockey….De boeken die er lagen verslond ik in de tussentijd ook en een paar heb ik nog steeds, als het goed is.

These were Good Times.

Na een paar maanden besloot ik eens rond te snuffelen in de dozen die er stonden. M’n ouders hadden zich, na veel geouwehoer en ruzie, neergelegd bij mijn behoefte aan een eigen plek, dus ik hoefde niet bang meer te zijn dat ze onverwacht naar boven zouden komen of de stop om zouden draaien om de stroom eraf te gooien. Iets dat ze de eerste weken regelmatig deden om me te dwingen naar beneden te komen, maar wat ik categorisch verdomde.

Ik vond veel toneelkleding van m’n vader. Hij deed veel aan amateurtoneel, was conferencier, lid van de harmonie en van de boer’nkapel. Een rasechte entertainer dus, met daaraan gepaard een grote voorliefde voor doorhalen na de voorstellingen of optredens. Ik heb daar niet veel van meegemaakt, al heeft hij later, op m’n eigen 2 bruiloften, toch even gezongen.In de tijd dat ik de zolder had bezet overigens niet meer, want toen was hij de ziektewet ingegaan om er niet meer uit te komen tot hij afgekeurd werd. Het heeft geduurd tot de gesprekjes die ik regelmatig met hem had tijdens mijn bezoekjes aan hem in de laatste 2 jaar van z’n leven, voor me iets duidelijker werd over de oorzaken.

Dat doorspitten van die dozen met allerlei prullaria was een spannende ontdekkingsreis en het werd nog veel spannender toen ik de dozen met documenten en brieven begon door te spitten. Ik had in de buurt en zelfs van familieleden weleens heel subtiele, maar toch insinuerende opmerkingen te horen gekregen over m’n afkomst en m’n vader, maar had daar in mijn grenzeloze onnozelheid nooit verder over nagedacht.

In een van de dozen lag het trouwboekje van m’n ouders. Daar stonden dingen in die ik niet snapte! Achterin zat een officieel document waarin werd bevestigd dat de man, waarvan ik dacht dat het mijn vader was en die ik mijn vader noemde, mij had erkend als zijn kind toen ik bijna een jaar oud was, vlak voor hij ging trouwen met m’n moeder, 2 dagen voor mijn eerste verjaardag. Maar hij was mijn vader niet, dat was iemand anders. Die iemand anders (of waarschijnlijk zijn ouders) betaalden een bedrag per maand voor mijn kosten….

Ik realiseerde me, toen ik dat gelezen had, dat ik door iedereen uitgelachen zou worden omdat ik, onnozele zak, er eindelijk achter was. Waanzin natuurlijk, maar de gedachte was voldoende om me nog meer dan normaal af te zonderen en me feitelijk op te sluiten in m’n safehouse.

Ik heb een paar weken lang alleen maar muziek gedraaid van The Stones, The Who en Led Zeppelin, met m’n koptelefoon op.De tekst van Let it Bleed, My Generation, Ramble On en Dazed and Confused ken ik nog steeds uit m’n hoofd.

Those were Bad Times…

Time also flies when you’re…..

Geplaatst: 17 december 2013 in Uncategorized

Terwijl ik bezig was met de grote Kerst-schoonmaakbeurt van m’n huis gingen, getriggerd door de muziek waar ik naar luisterde, m’n gedachten met me op de loop naar de liefdes die een rol speelden en, in meerdere of mindere mate, nog steeds spelen in m’n leven.

Het zijn er niet zoveel, ik ben niet zo’n womanizer en over het algemeen tamelijk verlegen en rustig in het bijzijn van vrouwen en dat vinden de meesten niet zo spannend, laat staan aantrekkelijk. Natuurlijk heb ik met de nodige meiden een soort van verkering gehad, zeker in de tijd dat ik diskjockey was (en niet onverdienstelijk, al zeg ik het zelf) maar dat had meer te maken met imagebuilding dan met mij. Diskjockey Bert was iemand anders dan man (jongen) Bert, maar dat is voor een volgende keer.

Uit die tijd stamt ook m’n eerste serieuze relatie met M, een ontzettend leuke, roodharige meid waar ik in totaal 8 jaar mee ben geweest. Netjes volgens de regels verkering, verloofd en getrouwd geweest en uiteindelijk, na een slecht laatste jaar waarvan ik de schuld hoofdzakelijk bij mezelf heb gezocht en gevonden, gescheiden. Ontzettend lang uit het oog verloren tot ik een aantal jaren geleden op een tamelijk obscure netwerksite opeens een berichtje kreeg van haar, we wat begonnen te mailen en besloten om koffie te drinken bij haar thuis. We hebben gepraat over onze tijd samen om tot de ontdekking te komen dat we allebei onze eigen perceptie hadden over die tijd, we hebben gepraat over de jaren tussen onze tijd samen en het moment dat we elkaar weer terug zagen om tot de ontdekking te komen dat het leven ons allebei behoorlijk geraakt heeft en ons gemaakt heeft tot wat we zijn: sterke mensen die niet bij de pakken neerzitten, soms klappen krijgen en toch weer opstaan om door te gaan. We zijn, althans dat vind ik, vrienden en het doet me goed om te weten dat het goed met haar gaat. Simpelweg omdat ze het verdient en omdat ik haar alle goeds gun.

De eerste Kerstdag na onze scheiding zat ik in m’n eentje thuis en maakte een kerstmaaltijd die me deed denken aan kerst in m’n ouderlijk huis: rollade, witlof met een sausje en aardappelen…..

Na M kwam G, de moeder van m’n kinderen. Ik leerde haar kennen door een contactadvertentie die ik had gelezen, uitgeknipt en minstens een maand had laten liggen voordat ik een brief schreef naar het antwoordnummer van de krant. Ja ja kinderen, zo ging dat vroeger; met pen en papier, in een envelop met een postzegel erop. Ze had een zoontje van bijna 2. We woonden binnen 6 weken samen! Iedereen, ouders incluis, verklaarde ons voor gek en ze hadden natuurlijk volkomen gelijk, maar we waren verliefd op elkaar. En tegen de verwachting in van bijna iedereen zijn we uiteindelijk bijna 25 jaar bij elkaar geweest. Ook met haar kan ik prima overweg, na de aanvankelijke shit waar je tegenop loopt wanneer je gaat scheiden. Ik ben daar blij mee, want het feit dat ze de moeder van m’n kinderen is, betekent dat we elkaar met grote regelmaat tegenkomen bij verjaardagen van kinderen en kleinkinderen en dat loopt altijd prima.

De eerste Kerstdag na onze scheiding zat ik in m’n eentje thuis in m’n nieuwe appartement en maakte een kerstmaaltijd die me deed denken aan betere tijden: rollade, witlof met een sausje en aardappelen…..

Na G kwam R, die ik had leren kennen via een datingsite waar ze mij een berichtje had gestuurd. Je merkt het, ik ging met m’n tijd mee….Ik viel als een blok voor haar! Niet tijdens de mailperiode van een paar maanden, maar op ons eerste afspraakje op Koninginnedag 2006. We zouden wat gaan drinken in de stad en ze haalde me op. Uiteindelijk duurde het uren voor we in de stad waren, want we begonnen te praten en de tijd vloog voorbij. Toevallig of niet kwamen we haar 2 kinderen ook nog tegen en die wisten zich dat de volgende dag nog te herinneren ook, tot m’n verbazing. Boy, hebben die twee me het leven lastig gemaakt, het eerste jaar. Ik had wat te bewijzen aan hen en dat is wel gelukt, want ik heb nog steeds een prima relatie met ze. Long story short, R en ik waren stapelgek op elkaar, gingen samenwonen in het huis dat ze had gekocht net voordat we elkaar leerden kennen en waar ik nog steeds woon en hadden grote plannen voor onze toekomst. Ik had gezworen dat ik het nooit weer zou doen, maar op het feest dat we hielden toen ze 50 jaar werd heb ik haar gevraagd om met me te trouwen en ze zei ja. In de periode daarna gingen we plannen maken, je kent het wel….Nog geen jaar later was ze dood. Dat is nu ruim 4 jaar geleden en ik mis haar nog elke dag, al is de pijn minder geworden en m’n herinneringen zachter.

Dit jaar wordt m’n vijfde kerst zonder haar. Het wordt de eerste kerst dat ik me er echt van bewust ben. Ik vier het niet.

Eerste Kerstdag eet ik rollade, witlof met een sausje en aardappelen. Ik drink er een glas rode wijn bij en neem bij m’n after dinner espresso een glas uit de speciale fles whisky die ik van haar kreeg en die alleen met kerst tevoorschijn gehaald wordt uit z’n kistje.

Fijne dagen, allemaal. Geniet van wat je hebt.

 

Image

 

Al vanaf dat ik een klein jochie was is muziek zo ongeveer het belangrijkste in m’n leven geweest. Dat begon met het luisteren naar de distributieradio thuis, waar je kon kiezen uit 5 of 6 radiostations, w.o. Hilversum 1 met een paar muziekprogramma’s voor huisvrouwen en arbeiders. ja ja, zo heette dat toen, in de vroege jaren 60, nog.

M’n vader kocht in die periode een radio (Philips) en een Erres platenspeler. Dat was een fantastisch ding: groot, donkerbruin gepolitoerd en het was een kast met een deurtje dat je opendeed om de platenspeler tevoorschijn te laten komen. Het element had een dubbele kop. Een kant voor 33 en 45 toeren plaatjes, de andere kant voor 78 toeren platen, die toen ook nog werden gemaakt. Onze voorkamer was in die tijd gevuld met een rookstoel die naast de kolenkachel stond, een dressoir, een salontafeltje, een klein theemeubeltje met glazen deurtjes en een paar gemakkelijke stoelen, maar het meest opvallende was een door m’n vader gemaakt meubel voor de radio, de platenspeler en een paar boeken. Niks bijzonders zul je zeggen, maar hij had dat ding geschilderd in primaire kleuren, als een Mondriaan werk. Dat realiseerde ik me pas veel later, toen ik interesse begon te krijgen in dit soort zaken. Ik kon ook uren voor die radio zitten kijken naar die zenderschaal waar de meest exotische plaatsen op stonden, die ik allemaal probeerde op te zoeken om te horen wat voor muziek of andere dingen daar weg kwamen.

Op de lagere school trok ik op met vriendjes die oudere broers hadden die veel met popmuziek deden en luisterden naar Cliff, Elvis, Bill Haley, Chuck Berry, Fats Domino, enz. Ik bracht daar uren door. Zoveel, dat ik meestal te laat thuiskwam en op m’n donder kreeg omdat ze weer naar me hadden lopen zoeken.

Ik haalde in m’n lagere schooltijd vaak oude kranten op en bracht die naar de lompenboer, want dat was een leuke manier om aan geld te komen. Elke cent die ik ophaalde, of op een andere manier verdiende, werd besteed aan boeken en aan muziek, maar er moesten keuzes gemaakt worden, dus ik kreeg na lang zeuren een abonnement op de bibliotheek en kon alles besteden aan plaatjes en muziekbladen.

De eerste 45 toerenplaat die ik kocht was Come On / Tell Me van The Rolling Stones, in 1963, toen ik 9 jaar oud was. Ik mocht hem niet draaien op de pickup van m’n pa, want hij was bang dat de naald kapot zou gaan. Ik moest dus altijd wachten tot hij naar z’n werk was of op stap, en m’n moeder boodschappen deed of koffie dronk bij de buren.

Ik kreeg via de oudere broers van m’n vriendje in de gaten dat er radiozenders waren die alleen maar “populaire” muziek uitzonden, dus die zocht ik ook op op de Philips in de woonkamer. Dat was geen succes, want ik kreeg acuut op m’n donder omdat ik was vergeten de radio weer op Hilversum 1 te zetten. Ik had bij m’n platenwinkel (waar ze me inmiddels kenden en hadden beloofd dat ze niks tegen m’n ouders zouden zeggen) gezien dat er kleine radiootjes bestonden die op batterijen werkten en waar je met een oortelefoontje kon luisteren naar Radio Luxemburg en als het weer goed was, ook naar Radio Veronica. Dat betekende nog meer geld proberen te verdienen. Eerst om het radiootje te kunnen kopen, daarna voor de batterijen, want ik luisterde elke avond tot diep in de nacht met m’n kop onder de dekens naar dat ding, terwijl ik met een zaklantaarn met zo’n Witte Kat batterij boeken zat te lezen  die ik leende van de volwassenen afdeling van de bibliotheek. De toestemmingshandtekening had ik vervalst….!

De Muziek Express mocht ik kopen en de foto’s van de artiesten op de muur plakken. Dat deed ik dus, maar er bestond ook een blad dat Aloha heette en dat was een stuk interessanter dan Muziek Express. (Muziek Parade kocht ik niet, dat was voor meisjes. daar stond Cliff Richard in en zo.) Aloha had ik een keer gekocht en laten slingeren en ik kreeg acuut een verbod om het ooit weer te kopen, want de vunzigheid die daar instond, dat was me wat. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat er vunzig was, maar m’n ouders hadden een heel weird idee over vunzigheid. Vanaf dat moment had ik een opbergplaatsje op zolder gemaakt waar ik alles kon verstoppen dat m’n ouders, broertje en zusjes niet mochten zien. Over die zolder kom ik later nog te spreken! Ik kwam er later pas achter waar dat maffe idee over vunzigheid wegkwam, maar dat is ook voor een andere blog.

Waar ik inmiddels wel achter was, was dat muziek een “safe haven” was voor me. ik kon me verschuilen in de muziek (en in de boeken die ik las) als ik verdrietig was, en dat was ik vaak, maar ook als ik blij was. Muziek was er om me op te vrolijken, om bij weg te dromen, om in m’n eentje op m’n gedeelde slaapkamer op te dansen, maar ook om te doen alsof ik diskjockey was. De zwabber was m’n microfoon, ik had een soort van drive-in show avant la lettre gemaakt van hardboard en kapotte platenspelers, kortom, ik zat in een studio en was de beste diskjockey ter wereld! En dat met 2 oortelefoontjes in, die verbonden waren aan een klein transistor radiootje van 10 gulden dat batterijen vrat. Soms ging ik er zo in op dat ik vergat of niet in de gaten had dat m’n ouders thuiskwamen en dat betekende dan weer dat ik of op m’n flikker kreeg, of voor lul werd gezet.

Ik heb veel tijd doorgebracht onder m’n dekens toen ik jong was.