Archief voor november, 2013

Ben even stil (geweest)

Geplaatst: 25 november 2013 in Uncategorized

Het overkomt me niet vaak, maar ik ben de afgelopen dagen, na het plaatsen van m’n vorige blog “Naar de dokter”, even stil, verrast en vooral verbaasd geweest door alle reacties die ik heb gekregen via Twitter, FB en mail.

Natuurlijk had ik wel een paar opmerkingen verwacht. Dat lok je ook uit wanneer je “public” gaat, maar dat er zoveel positieve respons zou zijn…., nee, daar had ik niet op gerekend, zeker niet van wildvreemden. Ik ben daar heel erg blij mee, geloof me. Niet omdat ik zoek of zocht naar (h)erkenning, maar vooral omdat het me klaarblijkelijk gelukt is om dingen die me bezig houden en die me soms in de weg zitten, naar buiten te krijgen op een begrijpelijke manier. Iets, dat me in gezelschap meestal minder goed lukt omdat ik dan vaak geen behoefte heb om m’n ziel en zaligheid op tafel te gooien, zelfs niet bij m’n meest dierbare vrienden. Ik ben dan vaak bezig om te luisteren naar wat er vertelt wordt, da’s comfortabeler voor me. Herkenbaar?

Zoals ik al zei, de reacties waren positief, zonder uitzondering, maar een enkeling (iemand die me ongelooflijk na aan het hart ligt en altijd het beste voor me wil) waarschuwde me er voor om goed na te denken voordat ik iets zou plaatsen, want eruit is eruit en dat kan niet meer terug naar binnen. Daar heeft ze natuurlijk alle gelijk van de wereld in, maar waar ik in real life nog wel eens behoorlijk impulsief wil zijn, neem ik voor dit soort dingen altijd behoorlijk veel tijd voordat ik op de “send”button druk, dus ze hoeft niet ongerust te zijn. 😉

Er gaat meer komen, want ik vind deze manier van gedachten delen niet alleen leuk, maar ook heeft het een bepaalde therapeutische waarde zonder de bijbehorende kosten, dus het is een win-win ding. Mooi he?

Bedankt voor het lezen, het reageren en het delen. Tot snel.

 

Naar de dokter…!

Geplaatst: 22 november 2013 in Uncategorized

Het is bijna weer zover, m’n jaarlijkse doktersbezoek is bijna daar.

Jaarlijks? Ja, eigenlijk wel. Ik kom er praktisch nooit, want ik mankeer zelden wat, maar 1 keer per jaar laat ik een redelijk uitgebreid bloedonderzoek doen buiten hem om en wanneer ik de uitslagen heb maak ik een afspraak met hem en met de longverpleegkundige. 

Ik plan die afspraken op dezelfde dag, want ik vind 1 x per jaar hakketakken over m’n levensstijl meer dan genoeg omdat de discussie steeds over hetzelfde gaat: zij vinden dat ik alles wat ik leuk, lekker of prettig vind, moet laten of sterk verminderen om langer te leven en ik vind (en vertel ze) dat ze er geen zak van begrijpen.

Het bloedonderzoek wees ook dit jaar weer uit dat ik feitelijk gezond ben, afgezien van een iets verhoogd cholesterolgehalte, veroorzaakt doordat ik het verdomde om m’n pillen te slikken. Heb mezelf beloofd dat ik dat vanaf nu dan wel doe, want een kleine concessie, en dat stelt hem ook tevreden, hahaha.

Waar ze moeite mee hebben om te begrijpen is het volgende: Ik heb m’n leven lang keihard gewerkt en veel te weinig genoten van alles wat me dierbaar is en was (kids, exen, life as such), terwijl ik vooral in de laatste pakweg 10 jaar bijna alles naar de kloten heb zien gaan en verloren heb. 

Huwelijk na bijna 25 jaar over en uit, vader overleden (moeder was al eerder overleden), zaken failliet, m’n nieuwe geliefde overleden, geen geld om te leven, een diepe depressie gehad. Genoeg zo?

Dat vond ik uiteindelijk ook, maar het heeft me ontstellend veel moeite en energie gekost om m’n leven weer op de rit te krijgen en om tot het inzicht te komen dat het nu toch eindelijk eens tijd wordt om er ook eens een beetje van te genieten.

Overigens was ik daar door m’n nieuwe liefde al voorzichtig mee begonnen, maar weer kwijtgeraakt toen ik haar verloor aan een herseninfarct, waardoor ze binnen een week overleed.

Ik ben nu weer 4 jaar alleen, vader van 3 kids en 2 kleinkids, surrogaatvader van de 2 kids van m’n lief en ontzettend blij en een beetje trots op het feit dat ze allemaal zeer behoorlijk terecht zijn gekomen en het gewoon goed doen. Dat is, wat je als vader wilt en al het andere is niet zo belangrijk meer.

M’n moeder is 61 jaar geworden en doodgegaan aan kanker zonder dat ik het gevoel heb dat ze ook maar een dag echt gelukkig is geweest, m’n vader is na de dood van z’n vrouw alleen maar bezig geweest met een stervenswens zonder de moed te hebben om tegen z’n dokters (meervoud) in te gaan en ik hoorde gisteren dat een hele goeie vriend van me, 2 jaar ouder dan ik, te horen heeft gekregen dat hij een voorstadium heeft van dementie, net terwijl hij het vooruitzicht had dat hij volgend jaar met vervroegd pensioen mocht.

Ik ben er klaar mee., ik heb nu genoeg ellende over me heen gehad!

Zeker, ik ben een behoorlijk stuk harder geworden dan ik was en kies primair voor mezelf (en al m’n kids natuurlijk) en heb het besluit genomen dat ik me niet onttrek aan m’n verantwoordelijkheden, maar ook wil genieten van m’n leven, onder het motto: liever kort maar hevig, dan lang en chagrijnig!

Dat betekent dus dat ik me niet (meer) ga schikken naar regels die anderen me op willen leggen “voor m’n bestwil”, want de enige die zorgt voor m’n bestwil ben ikzelf. En dat doe ik met overtuiging.

Het is zover, 

Dit wordt m’n eerste officiele blogpost.

Ik volg al geruime tijd een aantal bloggers en steeds meer bekruipt me het gevoel dat dit ook voor mij een ideaal middel is om dingen die ik mooi vind (zoals muziek, een boek, een artikel, een foto) te delen en m’n mening te geven over dingen, meningen en mensen die me niet aanstaan.

Daarnaast ben ik van plan om met enige regelmaat herinneringen op te halen over m’n leven en zo af en toe een frustratie van me af te schrijven.

Ik ben geen Carmiggelt of Bomans en zeker geen Stephen King of Isaac Asimov, 2 van m’n favoriete schrijvers, maar denk wel in staat te zijn tot een aardig stukje, zo nu en dan.

Hopelijk vinden jullie het de moeite waard om te lezen en als je commentaar wilt leveren, graag.